Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη τη μαμα μου να κρυβει τα γλυκα για να μην τα βρει η αδερφη μου.Οσα και να ειχαμε στο σπιτι,εκεινη εβρισκε τον τροπο να τα εξαφανιζει σε χρονο ντε τε, προς μεγαλη απελπισια της μανας μου που φοβοτανε μην γινει ρεζιλι στις φιλεναδες της οταν ερχονταν για επισκεψη.Εμενα δεν με φοβοτανε κανεις γιατι ομολογω πως δεν μου αρεσουν τα γλυκα.Σπανια θα μπω στη διαδικασια να αναζητησω ενα γλυκο η να μπω σε ζαχαροπλαστειο για να αγορασω κατι για μενα.
Λιγη ζαχαρη παραπανω να εχει ο καφες μου δεν μπορω να τον πιω. Βεβαια οταν εχει τελειωσει ενα ομορφο γευμα και ο ουρανισκος εχει δοκιμασει το μεγιστο της απολαυσης και η ευχαριστηση εχει φτασει στα ουρανια,τοτε θα αναζητησω μια γλυκια μπουκια-αλλα μπουκια στην κυριολεξια-και συνηθως η γευση μου αναζηταει κατι που να εχει σχεση με σοκολατα.
Οταν λεμε σοκολατα εννοουμε ενα σοκολατακι,μια μους,αντε και μια μικρη ολοπικρη σοκολατινα.Οτι μπορει να γευτω σαν επιδορπιο,τον καθεδρικο του Μιλανου,η τον πυργο της Πιζας και τον Παρθενωνα,ουτε που ειχε περασει απο το μυαλο μου.Φαινεται ομως οτι η φαντασια και η αξιοσυνη καποιων ανθρωπων δεν εχει τελος.


Ο Ιταλος ζαχαροπλαστης Mirco Della Vecchio εχει φτιαξει εντυπωσιακα γλυκα απο λευκη σοκολατα οπου πρωταγωνιστουν τα σημαντικοτερα μνημεια της παγκοσμιας πολιτιστικης κληρονομιας.
Τα εργα του ειναι φτιαγμενα με ιδιαιτερη τεχνικη και επιμονη στη λεπτομερεια.
Ο ιδιος ειναι και κατοχος του βραβειου Γκινες,αφου το περασμενο καλοκαιρι εφτιαξε με τη βοηθεια μια ομαδας καλλιτεχνων το μεγαλυτερο γλυπτο απο σοκολατα.Προκειται για τον καθεδρικο ναο του Μιλανου,υψους εναμισι μετρου και βαρους πεντε τονων.


Η κατασκευη του Ντουομο διηρκεσε πολλες μερες,ενω η σοκολατα που περισσεψε τεμαχιστηκε σε κομματια και πουληθηκε στους περαστικους.Τα εσοδα απο τις πωλησεις δοθηκαν στα παιδια της Αιτης.





Αυτες τις μερες τα γλυπτα του Ντελα Βεκια εκτιθενται στο Χονγκ Κονγκ σε μια εκθεση με τιτλο" Chololate World Heritage" που θα διαρκεσει ενα μηνα.Δεν ξερω ποια θα ειναι η τυχη τους μετα το τελος της εκθεσης, ουτε αν τα εργα αυτα ικανοποιουν με τον δικο τους τροπο την ανθρωπινη ματαιοδοξια.Θα προτιμουσα ομως να διατεθουν και αυτα προκειμενου να βοηθησουν τους ανθρωπους που εχουν πραγματικα αναγκη.Μακαρι μια γλυκια κολωνα απο τον Παρθενωνα να γινει και παλι συμβολο ειρηνης, αγαπης, ανθρωπιας.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΧΙΟΝΙΣΕ ΑΚΟΜΑ

Μια μικρη αποδραση στην Αραχωβα για ξεκουραση εχει τη χαρη της.

Εχει και καφεδακι στη λιακαδα αλλα και γευση απο παραδοση που σιγα σιγα ξεφτιζει κι αυτη καθως πληθαινουν οι μπουτικ με τα επωνυμα ρουχα και τα μπαρακια.


Η περιοχη εχει χτιστει απελπιστικα πολυ και στο Λιβαδι εχουν ξεφυτρωσει ενα καρο βιλες χτισμενες κατα τα σουηδικα προτυπα,με πρασινες και μαυριδερες στεγες σε ενα αρχιτεκτονικο παντρεμα βλαχιας και νεοπλουτισμου τοσο κραυγαλεο που σε διωχνει μακρια.



Το τοπιο ειναι θαυμασιο και οσο οδηγεις προς την Αγοριανη τα ελατα πληθαινουν και το πρασινο σε αγκαλιαζει.Φετος με τις υψηλες θερμοκρασιες μεσα στο χειμωνα το χιονι σπανιζει στην περιοχη και το χιονοδρομικο ειναι κλειστο.Οι επισκεπτες ειναι λιγοτεροι και συνηθως περιοριζονται στο Σ/Κ,η απολαμβανουν μια ημερησια βολτα με φαγητο και καφε.


Εχω ξανακανει την διαδρομη μεχρι την Αμφικλεια, οταν ολα ηταν χιονισμενα και το τσουχτερο κρυο σου παγωνε τη μυτη και τα ακροδαχτυλα.
Αυτο το παγωμενο σεντονι με τα ελατα φορτωμενα ασπρο βαμβακι και δροσοσταλιδες, μου εχει μεινει στο μυαλο σαν κατι μαγικο.
Αλλωστε εγω ετσι τον φανταζομαι παντα τον χειμωνα.Με βαρεια συννεφα που μοιαζουν να κατεβαινουν χαμηλα, χιονι, ευεργετικο κρυο και τη μυρωδια του ξυλου που καιει στο τζακι να μου χαιδευει τα ρουθουνια.
Στην πολη εχει αρκετο κρυο βεβαια,αλλα εχει και ενα λαμπρο ηλιο που βοηθαει τον κοσμο να κατσει εξω και να απολαυσει τον καφε του.Τα τσιπουρα πηγαινοερχονται ολοκαθαρα μεσα στα ποτηρια και για φρεσκο νερο τρεχεις με το μπουκαλι στη βρυση που φερνει το θειο δωρο κατευθειαν απο το βουνο.



Μου αρεσουν οι πολεις που σεβονται την παραδοση στην αρχιτεκτονικη, αλλα συνδυαζουν συγχρονα στοιχεια που προσδιδουν φως και αποψη στις κατασκευες και τις βγαζουν απο τα μουσεια για να απολαυσει ο κοσμος μια αισθητικη αλλης εποχης που ομως τολμα με μοντερνες εφαρμογες.Τα κτιρια παραμενουν ζωντανα και ειναι αναγκη να τα αντιμετωπιζουμε με σεβασμο και αγαπη.



Στην Αραχωβα πρωταγωνιστης στα στενα και στις προσοψεις των σπιτιων ειναι η πετρα,φτιαγμενη απο μαστορους με φοβερη τεχνη και σοφια θα ελεγα.Αν και ειμαι λατρης των πραγματων που ερχονται απο παλια και κουβαλανε τα σημαδια του χρονου πανω τους,ειμαι εντελως αντιθετη με την αισθητικη της βελεντζας και η λεξη παραδοσιακο με ξενερωνει τελειως.Η παραδοση δεν ειναι μια λεξη κενη που αιωρειται μεσα στο χρονο με την απαιτηση να τη διασωσουμε μονο για την ιστορια.

Η παραδοση μας αγαπαει και την αγαπαμε,εκσυγχρονιζεται και ζει μεσα μας, γιατι ετσι μπορουμε να διασωσουμε την ιδιαιτεροτητα μας σαν λαος και να ζησουμε σε απολυτη αρμονια με το παρελθον μας.
Να πατε στην Αραχωβα.Εχει ακομα το τοπικο χρωμα,τυρακι νοστιμοτατο,γλυκα ντυμενα στα καταλευκα με ζαχαρη αχνη και παιδακια εκλεκτα.Αν κατι σας μοιασει ξενο με την παραδοση, αγνοειστε το.Εχει μια γλυκα το βραδυνο χρωμα που βαφει ροδινα τα βουνα και η θεα απο ψηλα σε αποζημιωνει.

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ


Σημερα γιορταζουμε γιαυτο ας αφησουμε τη φαντασια να μας ταξιδεψει.Το πιο ομορφο ταξιδι γεματο γευσεις, αρωματα, χρωματα και εικονες.Ταξιδι στο κεντρο της δημιουργιας που μονο η φαντασια μπορει να της δωσει νεα πνοη με παλια υλικα.
Και ετσι σπαμε τα ορια και φευγουμε μακρια με οδηγο ενα φανταστικο κοσμο.











Με τις εικονες αυτες που ξαφνιαζουν ευχαριστα θελω να ευχηθω σε οσους γιορταζουν
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΠΟΛΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΑ

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΨΙΛΟΒΡΟΧΟ

Σημερα εμεινα στο σπιτι κοντα στο αναμενο τζακι.Αποφασισα να μην κανω τιποτα σπουδαιο μονο να σκεφτω και να διαβασω.Βασανιζω πολλες μερες τωρα ενα βιβλιο που μου χαρισε η κορη μου και δεν λεω να το τελειωσω.Η προσπαθεια ξαναρχιζει σημερα με πολυ κεφι αλλα και παλι ολο και κατι βρισκω για να σταματησω.Εβαλα να βραζει και μια μοσχομυριστη φασολαδα και τωρα χαζευω εξω απο το παραθυρο. Ο καιρος αυτος μου αρεσει πολυ.Συννεφιασμενος με ενα συνεχες ψιλοβροχο και τα φωτα του δεντρου αντανακλουν πανω στο τζαμι του παραθυρου μικρες τρισευτυχισμενες φλογιτσες.Συχνα μας πιανει μια μελαγχολια οταν τελειωνουν οι γιορτες και τα φορτωμενα με τα στολιδια τους δεντρα, μας μοιαζουν λιγο περιττα και αταιριαστα με το σκηνικο των επομενων ημερων।Αυτη τη φορα δεν προλαβαινω να μελαγχολησω μονο θελω να τακτοποιησω λιγο τις σκεψεις και τα συναισθηματα μου.Αλλα οταν ολα αυτα παω να τα μεταφερω στο ασπρο φοντο της γραφης μου οι λεξεις μπερδευονται,γινονται ξαφνικα αντιπαλοι μου και σαν μικρος μαθητης ξεχνω τι θελω να γραψω και ψαχνω τα λογια μου.

Η αληθεια ειναι οτι αυτες οι γιορτες τα ειχαν ολα.Και δουλεια, που δεν μπορεις να της ξεφυγεις με τιποτα και παρτυ με χορο και ασκοπες βολτες στο κεντρο της πολης, με καφε και καλη παρεα και βεβαια υπεροχες συναντησεις και γνωριμιες με ανθρωπους που κερδισαν την αγαπη και την εκτιμηση μου।


Και ετσι εμαθα πως πρεπει να αφηνεις παντα την πορτα της καρδιας σου ανοιχτη γιατι ποτε δεν ξερεις ποτε θα σταθει στο σκαλοπατι σου μια αλλη μικρη καρδουλα που θα συντονισει τους χτυπους της με σεν.Και οταν γινει αυτο πρεπει να εισαι εκει για να το καταλαβεις και να ανοιξεις την αγκαλια σου.


Και να θυμασαι παντα πως οι ευκαιριες υπαρχουν και η ελπιδα για καθε τι καλυτερο πεθαινει τελευταια και μονο αν εσυ αποφασισεις οτι δεν υπαρχει.Εκει που νομιζεις πως ετσι ειναι η ζωη και ετσι θα πορευεσαι, ολα μπορουν να αλλαξουν προς το καλυτερο, γιατι υπαρχει η ανθρωπινη επαφη και το ζεστο χαμογελο.

Οταν τηλεφωνησε η Δεσποινα ετοιμαζα μεζεδακια στην κουζινα για μερικους φιλους που θα ερχοντουσαν το βραδυ για μια Πρωτοχρονιατικη γιορτη.Στην αρχη τα εχασα.Ο χρονος που μας πιεζει συνεχως, ηταν εναντιον μου εκεινη τη στιγμη.Αλλα τα παρατησα ολα αμεσως και ετρεξα να συναντησω την πιο ομορφη παρεα.Και ακουσα τα πιο χαρουμενα καμπανακια να χτυπανε μεσα μου και την καρδια μου να τα συνοδευει με την ιδια ενταση.Θα ελεγα πως ητανε το πιο ομορφο δωρων των ημερων και ειχε γευση απο ζαχαρη και κανελλα.

Και οταν η βραδια τελειωνει με αγαπημενους ανθρωπους, ποτακια, χορο, δωρα και κεφι, νοιωθεις πως η ζωη ειναι ομορφη και χρωματιστη και το υπεροχο περιτυλιγμα που ξεδιπλωσες αργα αργα δεν ειναι κενο,αλλα κρυβει μεσα του ολη την αληθεια της ψυχης σου.Ας ειναι αυτη η χρονια ομορφη και οσο γινεται πιο κοντα στις προσδοκιες μας.