AN MAΣ ΑΝΤΕΞΕΙ Η ΣΚΗΝΗ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2012-01-03T18:13:00.023+02:00

Με την αδεια στη τσεπη, χαρουμενη και απολυτως προσαρμοσμενη στο πνευμα των ημερων, εφυγα την Πρωτοχρονια για λιγες μερες στο Πηλιο. Ειναι μια ευλογια αυτο το βουνο και ειχα χρονια να παω με αποτελεσμα να εχω ξεχασει την ονειρεμενη ατμοσφαιρα, τα χρωματα, τη φυση και τις μυρωδιες που ξεπηδανε αβιαστα απο παντου.

Με τη γευση του τσιπουρου να σου καιει την ανασα παιρνεις δυναμεις για να εκδραμεις στη φυση. Πανω απο την Πορταρια αντικρισαμε τα πρωτα χιονια και μια ομιχλη σαν βγαλμενη απο παραμυθι. Με μεγαλη χαρα ηθελα να βρεθω στην αγκαλια των παιδικων μου ηρωων και η φαντασια μου εψαχνε για κεινη τη γνωστη νεραιδα που θα σταματησει το χρονο και θα με αφησει για παντα εκει στη μαγεια του μυθου.

Σ'αυτο το υψομετρο και με τη θερμοκρασια να βρισκεται τις περισσοτερες φορες κοντα στο μηδεν το γκυ βρισκεται στην καλυτερη του ωρα και δεν το χορταινεις. Οσες φορες προσπαθησα να εχω τετοιο φυτο στον κηπο μου, απλως απετυχα. Εδω πανω ειναι το βασιλειο του και εμεις το θαυμαζουμε απο μακρια.
Μια σκαλα, ενα πετρινο γλυπτο, σε ανεβαζει στη μικρη πλατεια στο ησυχο Πουρι
για να χαρεις τη φυση

Ενας κεδρος στην πλατεια της Ζαγορας
και νοτισμενα φυλλα στο κοντινο δασος

Παραμυθενια ατμοσφαιρα στα Χανια και μια πιατελα μηλα κοκκινα της φωτιας, υπεροχο φιλεμα στην πλατεια της Μακρινιτσας μαζι με ενα φλυτζανι τσαι.
Καλη Χρονια σε ολους, γλυκεια, τρυφερη γεματη απο την ανθρωπινη παρουσια και ας εχει χρωμα κοκκινο αυτο του παθους που μας εμπνεει.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

2011-12-18T20:27:00.004+02:00

Πριν απο λιγες μερες παρουσιαστηκε στη Ν.Υορκη η δημιουργια ενος εικονικου μουσειου του Ιταλου σχεδιαστη VALENTINO.
Προκειται για μια πρωτοποριακη ψηφιακη εμπειρια μοδας που παρουσιαζει τα πενηντα χρονια δημιουργιας του οικου.
Το εν λογω ψηφιακο μουσειο ειναι εμπνευσμενο απο την Ρωμαικη αρχιτεκτονικη, ενω αν ηταν πραγματικο θα χρειαζοταν περισσοτερα απο 100.000 τ.μ. για να αναπτυχθει.
Ειναι μια πραγματικα σπουδαια εφαρμογη που περιλαμβανει 5000 εικονες με δημιουργιες του VALENTINO, διαφημιστικες καμπανιες, φωτογραφιες απο περιοδικα και εμφανισεις διασημων με ρουχα του σχεδιαστη.
Με ενα μεγαλο παρτυ γιορταστηκε η πιο προσφατη, αλλα και τοσο διαφορετικη δημιουργια του Ιταλου μοδιστρου.Ενα παρτυ που συγκεντρωσε μεγαλα ονοματα του καλλιτεχνικου χωρου, αλλα και προσωπικους φιλους του.

Απολαυστε το.Νομιζω πως αξιζει τον κοπο.Ειναι ενα θαυμα τεχνικης δημιουργιας και ομορφιας.Μας κραταει με το βλεμα στο παρελθον και τη σκεψη στο μελλον.

THE FOOD LOVERS

2011-11-20T18:31:00.019+02:00

Ειναι μια τοσο ωραια εποχη αυτη και γεματη αρωματα και γευσεις.Τα προιοντα της γης σε απολυτη αφθονια και με μια φανερη προκληση, μας καλουν σε γαστριμαργικες δημιουργιες.
Ειναι καποιες στιγμες που θα ηθελα να εχω το χρονο, να μπω σε μια κουζινα με τους παγκους της καταφορτους απο τα αγαπημενα υλικα και να μαγειρευω ωρες και ωρες. Και μια παρεουλα πιο κει να με προσεχει και να με βοηθαει.Ισως και να με εμπνεει.

Σαββατο πρωι και βουταω τα χερια μου στο μαλακο στρωματακι απο αλευρι που ξαπλωνει νωχελικα σε ενα βαθυ μπολ. Το ταιριαζω με τη μαγια και λιγο ζεστο νερο και το παιδευω για ωρα πολυ. Για να εχουμε ενα καλο αποτελεσμα, πρεπει η γλουτενη να απλωθει για τα καλα και να φτιαξει δεσμους αγαπης μεσα στο ζυμαρακι. Το αφηνω να φουσκωσει απο περηφανεια-κι εγω μαζι του.Βρε πως τα καταφερα τοσο καλα λεω μεσα μου-και το βαζω στο αμαρτωλο τηγανι να χρυσαφισει. Το λουζω με το μελι που κουβαλησα απο την Κρητη και ειναι ενα μικρο θαυμα του πρωινου.

Για εντελως αμαρτωλες καταστασεις μπορεις να το στολισεις και με τα καρυδια της φωτογραφιας, αλλα εγω το απεφυγα. Με οσο ζυμαρι περισσεψε το βραδυ εφτιαξα πιτσα για τους ποδοσφαιροφιλους. Πολυ καλη!

Βουλιαζω στον καναπε με μια χαρα πως ηρθε η ωρα να τελειωσω επιτελους τα "Καλοκαιρινα ψεματα" του Bernhard Schlink και βλεπω διπλα μου αφημενο το τελευταιο τευχος της Lifo. Καλα λεω ας ριξω μια ματια, γιατι παντα κατι το πολυ ενδιαφερον εχει να μου πει. Στα Ημερολογια κουζινας αρχιζω παλι να ονειρευομαι. Μια καθολου φανταστικη περιηγηση στον υπεροχο κοσμο της γευσης, μια γλωσσα λιτη με το πιο νοστιμο περιεχομενο και μια ωδη στην εποχη που μας ταξιδευει και μας γεμιζει με τους καρπους, και τα αρωματα της.

Αντιγραφω για να ταξιδεψουμε.

"Κρεμμυδια. Καραμελωμενα μεσα σε ταρτες,σουπες και τσατνει,συμπρωταγωνιστες σε πιατελες με τυρια.Σουπες, ζωμοι κρεατων που αχνιζουν, κρεμες απο λαχανικα, τραχαναδες που στολιζονται με κρουτον,γαριδες,και ψεροψημενο μπεικον. Οσπρια.Μπορει να ειναι all season, ομως οι φασολαδες του χειμωνα με τα λουκανικα και το μπουκοβο ειναι μεγαλη ιστορια.Προσθετω φακες με σκουμπρι,ρεβιθαδες, ισως και μαυροματικα με κολοκυθα....

Οσομπουκο και αλλα κομματια κρεατος που γουσταρουν να σιγοβραζουν για ωρες σε μαντεμενιες κατσαρολες μεσα σε πηχτα ζουμια γεματα γευση.Κοκκινιστα με αρωματα μακρινου καλοκαιριου, που ομως η πηχτη σαλτσα τα μεταφερει στο παρον,αλλα που ψηνονται σε κοκκινο κρασι, σκορδο και σερβιρονται με μανιταρια,ακομα και με λευκες σαλτσες.Λαχανοντολμαδες και σαλατες με λαχανο, ξινομηλο, ροδι και καρυδια.Και για τους αγγλομαθεις κοκκινο λαχανο στην κατσαρολα με ξινομηλα και μπαχαρικα για τα χριστουγεννιατικα τραπεζια.Χοιρινα με τραγανη πετσα και γεμιση κυδωνια, δαμασκηνα η πορτσινι.Πουρεδες αρωματισμενοι μυστικα με οτι τους παει και παντα με βουτυρο και κρεμα να γινονται βελουδενιοι. Και στο τραπεζι να ερχονται ραντισμενοι με λιγη απο τη σαλτσα του κρεατος που τους σερβιρετε μαζι.

Φρεσκα ζυμαρικα , με ραγου,μανιταρια του δασους η ακομα και με μερικες φλοιδες βουτυρο.

..... Αλλα και tartes tatins,με μηλα η αχλαδια.Μπαμπαδες με ρουμι....Λαβα σοκολατας για τους σοκολατοφιλους και σαρλοτ πικρης σοκολατας με βατομουρα για το τραπεζι των γιορτων.Madeleines με λεμονι η maple syrup.Παγωτο κανελα με κομματια απο γλυκο καρυδακι,κεικ καροτο με frosting απο τυρι, αλλα και κεικ με καφε και καραμελωμενα καρυδια."
Αλλα να εχουμε και μια παρεα απο καλους φιλους για να τα απολαυσουμε μαζι, γιατι οι γευσεις θα μοιαζουν πολυ μοναχικες οταν δεν θα εχουν ενα τροπο να μοιραζονται.Και στη στιγμη να αναψει το τζακι στη γωνια και να ξεπηδουν οι χρυσοκοκκινες φλογες μαζι με τα ονειρα μας.

Αχ τωρα πια περασα στον χειμωνα τον αληθινο και πως να ξαναπιασω στα χερια μου το βιβλιο με τα ψεματα τα καλοκαιρινα! Το αφηνω να με περιμενει.Ισως οι ηρωες του να με καταλαβουν λιγακι αν νιωσουν τις γευσεις και την ομορφια της εποχης.

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ

2011-10-30T12:39:00.003+02:00

Δεν συνιστα αυτογνωσια, ειναι απλως ενα παιχνιδι.Και μου αρεσει πολυ.

Τα παιχνιδια ητανε συστατικο της παιδικης μας ηλικιας, τοτε που τα λευκωματα αλλαζανε κρυφα χερια και τα κρυβαμε στα γρηγορα μεσα στο συρταρι για να μην τα βρουνε τα χερια της μανας μας που ψαχουλευε παντου γεματη περιεργεια.

Και αλλες φορες στα παιχνιδια μας θελαμε να μιμηθουμε με καθε τροπο τους μεγαλους και βιαζομασταν αθελα μας να χωθουμε σε ενα κοσμο που θα ητανε η μελλοντικη μας κατοικια , με ολες τις δυσκολιες και τα προβληματα που τοτε δεν γνωριζαμε.

Τωρα που περασαν τα χρονια, τα παιχνιδια μας εχουνε αλλη μορφη και με τις ιδιαιτερες συγκυριες που βιωνουμε εχουνε τον τροπο να μας κανουν να χαιρομαστε και να χαμογελαμε.

Στο διακυκτιο κυκλοφορουν πολλα κι εδω με καλεσε η Μαριλιζ να παιξω σε ενα που με θελει να μιλησω για τον εαυτο μου.

Επτα πραγματα που λενε για σενα και κανουν τους αλλους να ερθουν πιο κοντα σου και να σε γνωρισουν.

Καλα ειναι βεβαιο οτι δεν ειμαστε μονο επτα πραγματα, αλλα ο αριθμος εχει εναν συμβολισμο και... ας βγουνε τελος παντων ολα στη φορα τωρα.

Θυμωνω ευκολα και ξεσπαω, αλλα πολυ γρηγορα μου περναει και θελω να γυρισω τον χρονο πισω, αλλα αυτο δεν γινεται.

Αχ αυτη η ειλικρινεια και η αποδοση δικαιοσυνης που εχω μεσα μου θα με καταστρεψει τελικα, αλλα τι να κανω, ειμαι ενα λιονταρι ακαταμαχητο.

Δεν θελω με τιποτα να μου κανουν αυτα που εγω δεν κανω σε κανενα. Ειναι πολυ σημαντικο για μενα αυτο και καθοριζει την σταση μου απεναντι στους αλλους. Με δυο λογια θελω να με σεβονται οσο τους σεβομαι.

Δεν υπαρχει πιο μεγαλη σιγουρια για μενα, απο το να ζω την καθημερινοτητα μου με τον πιο απλο τροπο και αυτο να επαναλαμβανεται συνεχως. Οι μικρες ανακαλυψεις της ζωης μου με γεμιζουν χαρα και δεν θελω τιποτα περισσοτερο.

Θελω να με αγαπανε, να μου το λενε και να με επιβεβαιωνουν. Ειμαι λιονταρι, το ειπαμε αυτο.

Μου αρεσει η εξοχη, η φυση και μου μοιαζει συγκλονιστικο να βλεπω τη γη να μου δινει απλοχερα τους καρπους της. Σταζω μελι καθε φορα που βλεπω τον λαχανοκηπο μου να μεγαλωνει και να μου χαριζει τις ομορφιες του.

Εχω καταλαβει -ευτυχως αρκετα νωρις- οτι δεν γινεται να ειμαι αρεστη σε ολους, ουτε και προκειται να με αποδεχτουν ολοι οι ανθρωποι στη γη. Γιαυτο θα ειμαι παντα ο εαυτος μου και δεν θα σταματησω να λεω αυτο που σκεπτομαι, ακομα κι αν εχω καποιους δυσαρεστημενους γυρω μου.

Ουφ τα ειπα και τελειωσα.

Ευχαριστω Μαριλιζ που επρεπε να πω μονο επτα πραγματα, γιατι ποιος σε σωζει απο το λιονταρι οταν παρει φορα.Χα χα χα!

Σας φιλω ολους και οπως ειπαμε, ενα παιχνιδι ειναι, αν θελετε μπορειτε να το παιξετε.

ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΓΡΑΜΜΑ

2011-10-02T16:21:00.002+03:00

Σας ευχαριστω γιατι εισαστε παντα εδω και μου αφηνετε τοσο συγκινητικα μηνυματα. Ειναι σπουδαιο να ξερεις πως υπαρχουν ανθρωποι που σε σκεπτονται, μπορει και να τους λειπεις λιγο και μπορει να αναζητουν την συντροφια σου.

Τελικα υπαρχουν πολυτιμα πραγματα στη ζωη και ειναι κρυμενα μεσα μας. Χρειαζεται να προσπαθησεις λιγο περισσοτερο για να ανοιξεις την πορτα της καρδιας σου και να επικοινωνησεις με οτι εσυ θεωρεις ακριβο και σημαντικο για τη ζωη σου. Τον φιλο, που απλα και αδολα θα σε πλησιασει φερνοντας μαζι του αγαπη, ειλικρινεια, ενδιαφερον.Μια και στη ζωη μου δεν ειχα ποτε βλεψεις για αξιωματα και θεσεις, ειχα παρει πολυ νωρις τις αποφασεις μου.Και ετσι εμαθα να δινω στον αλλο την ευκαιρια να ανακαλυψει τι κρυβεται στην ψυχη μου και καθοδηγει το μυαλο μου να κανω καθε φορα τις επιλογες που εγω θεωρω σωστες για μενα.

Επιλογες μακρια απο τιτλους και λαμπερα περιτυλιγματα που κρυβουν δυσαρεστες εκπληξεις και κατευθυνουν την σκεψη μας εκει που πρεπει, μακρια απο τα θελω μας και τον αληθινο μας εαυτο.Βεβαια ολοι πιστευω εχουμε καταλαβει πως οι διαφορετικες επιλογες σε οποιδηποτε πεδιο και να κινουνται, εχουν ενα τιμημα, που θα το πληρωσεις για να διασφαλισεις την ησυχια σου και τη μοναδικοτητα σου. Γιατι οι δυσκολες επιλογες εχουν και μοναξια και μικρες παρεες και συχνα το απολυτως απελευθερωτικο δακρυ.

Που λετε λοιπον το αγαπω το μπλοκακι μου και το εφτιαξα με πολυ κοπο και δουλεια, ακομα και τη νυχτα γιατι στην αρχη ολα ητανε δυσκολα και μοιαζανε βουνο που δεν ειχε τη διαθεση να σε αφησει να το κατακτησεις.Τον τελευταιο καιρο αφηνω τον χρονο να περναει χωρις αναρτησεις καθως νιωθω την καθημερινοτητα μου τοσο διαφορετικη και η ψυχη μου μαυριζει καθε μερα.Ειναι λιγο στενο το κοστουμι που μας διαλεξαν για να φορεσουμε και με βασανιζει η ιδεα της αναγκαστικης διαιτας.

Ψαχνω τροπους για να ξεφυγω απο κακες σκεψεις και θελω απελπισμενα να πεταξω την θλιψη μου στα αζητητα, αλλα ολο και με τριγυριζει τολμηρη και αποφασισμενη για ολα.

Το ξερω καλα πως ολοι τα ιδια περνατε και κανεις δεν μπορει να εχει τρελο κεφι και χαρα οταν η καθε μερα φερνει νεα μετρα και αποφασεις για το δικο μας μελλον που οριζουν αλλοι.

Θελω να ερθει καποιος να μου πει πως ολα ητανε ενα κακο ονειρο και τα εζησα στον ταραγμενο υπνο μου μετα απο τρελο μεθυσι με φιλους.

Πως ολα διορθωθηκαν και ανθιζουν λουλουδια παντου. Περπαταω στο δρομο, σφυριζω ανεμελα και ενα χαρουμενο, σχεδον ερωτικο ξυπνημα μεσα μου, με ξαναστελνει να συναντηθω με τις ανομολογητες επιθυμιες μου.

Θελω να ζησω απλα, την καθημερινοτητα μου. Αυτη που μου εκλεψαν χωρις ντροπη, οσοι μου αφαιρεσαν την ελπιδα. Πιστεψτε με αυτη ειναι η πιο μεγαλη και η μονη ισως επιθυμια μου.

Α, και θελω οπωσδηποτε να συνεχισει να υπαρχει η πνευματικοτητα μας, γιατι σε τετοιους καιρους γινεται ειδος πολυτελειας και η παραγωγη πολιτισμου μειωνεται.

Αν εχετε χρονο να περασετε οσοι μπορειτε απο το Ιδρυμα Θεοχαρακη, για να θαυμασετε το αφιερωμα στον Οδυσσεα Ελυτη και τον ονειρικο του κοσμο.Ειναι φτιαγμενος απο χρωμα, λεξεις, φως και υπεροχα σχεδια.Αυτος ο κοσμος μας αξιζει.

Υ.Γ.Για καποιο λογο που δεν μπορω να ανακαλυψω ο blogger μου δεν με αφηνει να απαντησω στα σχολια σας.Ακομα κι αυτος με παιδευει τελευταια. Σας ευχαριστω και παλι.Αυτη τη φορα ελπιζω να τα καταφερω.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

2011-09-10T11:05:00.004+03:00

Μου αρεσει πολυ αυτη η εποχη.Τα πρωινα σταζουν μελι ετσι καθως ξεπροβαλλει ο ηλιος και μας ζεσταινει ακομα μοναδικα. Απο το δρομο απροσμενοι ηχοι φτανουν κοντα μου και χαλανε τις σκεψεις και την απολαυση που μου προσφερει ο ζεστος καφες.

Δεν αφηνω την γωνια μου, δεν σταματαω να ονειρευομαι, καθως το φως περναει μεσα απο τα φυλλα των δεντρων και φτιαχνει παραξενες σκιες στο χωμα.Τελος εποχης γιαυτο το καλοκαιρι που μας αφηνει με μια γλυκοπικρη γευση. Μενει ακομα το μαυρισμα στο κορμι, δυο κοχυλια αφημενα στο τραπεζι και η νοσταλγια των στιγμων που ζησαμε.

Στην πραγματικοτητα θελω να σφιξω δυνατα στο χερι μου αυτο το κοχυλι και να του ζητησω πιεστικα να μου αποκαλυψει τους μυστικους ηχους του.Εχω αναγκη να ακουσω τωρα, αυτα που προκειται να συμβουν, να μαθω κατι που θα με βοηθησει να νιωσω καλυτερα και να ελπιζω.

Γιατι αυτο το καλοκαιρι, χασαμε ενα κομματι ακομα απο την καθημερινη χαρα μας, χασαμε αγαπημενους ανθρωπους, χασαμε την πιστη μας στους αγωνες που φερνουν τις ανατροπες και νιωσαμε υποταγμενοι στο αδικο.

Μονο το γλυκο φθινοπωρο μας φερνει πισω σε αγαπημενες συνηθειες που ελπιζουμε να αντεξουν στο χρονο.Καθως χρυσιζουν τα παντα γυρω μας και τα δειλινα βιαζονται να γειρουν κατακοκκινα προς την πλευρα της Αιγινας, στελνω το μυαλο μου να ταξιδεψει περα απο τις σκιες και τα δυσκολα.

Ειναι μια ωραια εποχη αυτη εδω και μεις ορθιοι ξαναρχιζουμε.

ΓΛΥΚΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ

2011-07-18T11:04:00.013+03:00

Πολυ αργοτερα φανηκε και το φεγγαρι πισω απο το σκοταδι του βουνου. Γεματο χρυσαφενιο φως να σου ζεσταινει την ψυχη και να στελνει το νου στα πιο τρυφερα ταξιδια. Μια αγκαλια, μια παραλια δροσερη, μια τρυφερη ματια ειναι αυτο που μας ταιριαζει τωρα.

Αλλα τελικα μειναμε ολοι εκει στα πετρινα καθισματα που σκαλισε με σοφια η αρχαια τεχνη σε μια γωνια της αργολικης γης, για να απολαυσουμε τη μουσικη που τοσο ειχαμε αναγκη αυτη την υπεροχη νυχτα.

Ειναι στην κυριολεξια μαγικο να περιμενεις αιωνες για να εισπραξεις την αρχαια αυρα σε συνδυασμο με τα συγχρονα στοιχεια.

Η ζεστη ητανε αποπνυκτικη και αυτο το ξερουνε πολυ καλα οσοι ταξιδευουν στην Επιδαυρο για να πανε στο θεατρο.Τα τζιτζικια μουσικοι προαγγελοι της βραδιας, δεν σταματησαν να τραγουδουν, σαν ακουραστοι πραματευτες που διαλαλουν εξαιρετικο εμπορευμα.

Στο μικρο θεατρο της Επιδαυρου,το Σαββατο το βραδυ, η Δημητρα Γαλανη μαζι με τον Βασιλικο, ξεκλειδωσαν μυστικους κωδικες και αγγιξαν με τροπο μοναδικο την καρδια μας.

Η μουσικη τους υπεροχη, χωρις εξαρσεις και υπερβολες μας εμαθε για μια ακομα φορα πως οτι αξιζει δεν πεθαινει ποτε και ο χρονος ξερει να το σεβεται. Παλια και συγχρονα τραγουδια σε νεες εκτελεσεις, με ηχο που πολλες φορες ξαφνιασε το κοινο ητανε το δωρο τους στον κοσμο που γεμισε ασφυκτικα το χωρο.

Αναμεσα σε πορτοκαλιες περπατας και σε λιγο το στενο δρομακι σε φερνει μπροστα στο μικρο θεατρο.Ειναι αρκετα καλα διατηρημενο και καθε καλοκαιρι γινεται εκει ο μουσικος Ιουλιος.

Ο χωρος μου αρεσει παρα πολυ και δεν χορταινεις να χαιρεσαι τις ελιες και τα χρυσοκιτρινα πορτοκαλια ολα σκαρφαλωμενα σε ενα μικρο λοφο κοντα στο λιμανι.

Αφησαμε πισω μας για λιγο τις δυσκολες σκεψεις και οτι αλλο βασανιζει τις ζωες μας και περπατησαμε ανταμα με τη μουσικη.Στην επιστροφη μια βολτα για να τιμησουμε τους διαφορους παραγωγους της περιοχης που στηνουν τα προιοντα τους σε μικρα περιπτερα στο λιμανι και τα προσφερουν στους επισκεπτες. Αγορασαμε γλυκο του κουταλιου απολυτως απαραιτητο για τις δυσκολες ωρες και πηραμε το δρομο της επιστροφης.

Αλλα επειδη ηρθε η ωρα της καλοκαιρινης αδειας και πρεπει να δωσουμε στους εαυτους μας μια ευκαιρια για ξεκουραση, γεμιζουν με ανυπομονησια οι βαλιτσες για...

Ευχομαι να χαλαρωσετε και να περασετε ομορφα, για να εχουμε ολοι δυναμεις να αντιμετωπισουμε οτι θα μας φερει ο χρονος.

Σας φιλω. Θα τα ξαναπουμε συντομα.

ΣΚΕΨΕΙΣ

2011-06-26T17:49:00.005+03:00

Με συγκρατημενη χαρα. Ετσι υποδεχτηκαν τα παιδια τα αποτελεσματα των φετεινων εξετασεων για τα ανωτερα ιδρυματα.Το γενικο κλιμα ειναι τοσο δυσαρεστο που μειωνει τη χαρα της επιτυχιας και την αισιοδοξια για το μελλον.Ξαφνικα ολα εγιναν σκεψεις και απορια για αυτο που προκειται να συμβει.

Τα παιδια ειναι το φωτεινο μας μελλον και η ελπιδα καθε ποθητης αλλαγης που προβαλλουμε στο αυριο.Και ενω αλλες χρονιες η χαρα ητανε πρωταγωνιστης, φετος τα πραγματα μοιαζουν διαφορετικα, ο προβληματισμος ειναι μεγαλυτερος και η αποψη να σπουδασουν τα παιδια και μετα να φυγουν απο τη χωρα, ακουγεται ολο και πιο συχνα.

Δεν θελω να αναλυσω τωρα αν ειναι σωστη η οχι η τοποθετηση αυτη που στελνει την ελπιδα αυτου του τοπου να ζησει και να δραστηριοποιηθει στο εξωτερικο.

Εκεινο που νοιαζει ειναι ο αποχωρισμος, η αποτομη αλλαγη, η απομακρυνση απο αγαπημενα προσωπα, απο την εστια που μας μεγαλωσε και μας τροφοδοτησε με αγαπη, πολιτισμο και ηθος.

Οταν η κορη μου εφυγε για να σπουδασει στην Κρητη, ητανε μια δυσκολη στιγμη για ολους μας. Την προετρεψα με καθε τροπο να το κανει, για να ζησει την εμπειρια, να μαθει να ειναι ανεξαρτητη και να διαχειριστει την καθημερινοτητα της παιρνοντας τις δικες της αποφασεις, χωρις παρεμβασεις.

Αυτη ειναι η καλη πλευρα του πραγματος, γιατι υπαρχει και η στιγμη που πρεπει να δεις το παιδι σου να φευγει και να το παρεις αποφαση πως για τα επομενα χρονια θα χασεις στιγμες απο τη ζωη του και οταν θα εχει πραγματικα την αναγκη σου, ισως να εισαι πολυ μακρια για να βοηθησεις αμεσα.Και υπηρξανε τετοιες στιγμες, οταν ειχε εξετασεις, οταν αρρωστησε και την ετρεχαν στα νοσοκομεια αλλοι.

Και η χαρα του γινεται δικη σου χαρα απο μακρια, και οι καινουριοι φιλοι ειναι τωρα η οικογενεια του που το νοιαζεται.Το συναισθημα ειναι ισχυρο και μας καθοριζει, αλλα, δεν γινεται να οριζει τις αποφασεις μας παντα, γιατι μπορει να κανουμε λαθη και δεν θα εχουμε αργοτερα τη δυνατοτητα να αλλαξουμε τα πραγματα.

Γιαυτο αφηνουμε τα μικρα περιστερακια να ανοιξουν τα φτερα τους και να πεταξουνε ψηλα να συναντησουνε τα ονειρα τους.Και αν ειναι αληθεια αυτο που λενε πως οι γονεις ειναι τα τοξα και τα παιδια ειναι τα βελη που εκτοξευονται να βρουν το στοχο, τοτε εχουμε κατακτησει την αληθεια.

Τωρα ομως που τα πραγματα σ'αυτη τη χωρα εχουνε γινει τοσο δυσκολα για ολους μας και η προοπτικη για το μελλον ειναι στενωπος, τα παιδια μας φευγουν για να βρουν δουλεια σε αλλους τοπους και ο αποχωρισμος μοιαζει ασηκωτος. Οσα μαθαμε, οσα ζησαμε οσα υποσχεθηκαμε μαζι, μπαινουν σε ενα εφτασφραγιστο κουτι και η ζωη αλλαζει πορεια.

Αυτη τη φορα το ταξιδι ειναι πιο μακρινο και η πιθανοτητα για μονιμη παραμονη σε αλλες πατριδες ειναι η νεα πραγματικοτητα.

Και οσο κι αν δεν θελουμε να το παραδεχτουμε ξερουμε ολοι, οτι εμεις σαν προηγουμενη γενια με τη σταση μας, τη συμπεριφορα μας και την ελλειψη πολιτικης κρισης για το μελλον, εχουμε συμβαλλει σ'αυτη την προοπτικη.Με τροπο αργο, αλλα βαθια διαβρωτικο το πολιτικο συστημα αυτου του τοπου λειτουργησε τα τελευταια χρονια με μια συμπεριφορα νυχτερινου κεντρου.Και οι πολιτες διαμορφωσαμε μια μιμητικη διαθεση στην αποκτηση αγαθων, που δεν συνεβαλαν στην αναπτυξη του πνευματικου επιπεδου και στη διασωση των ανθρωπιστικων στοιχειων.

Με αλλα λογια η αναπτυξη δεν ηρθε απο πουθενα και το χρωμα του χρηματος γινοταν ολο και πιο σκουρο. Αυτο που κυριαρχησε ηταν η εξαργυρωση πολιτικων θεσεων απο τη δικη μου γενια με το σκεπτικο οτι μας ανηκουν ολα και ολα παιζουν στο τραπεζι της αλαζονειας.

Με το βλεμμα στο μελλον των παιδιων μας πρεπει να στηριξουμε και παλι τις οποιες αποφασεις τους και να φανουμε συνεπεις και δυνατοι.

Η ελληνικη οικογενεια εχει αναπτυξει ενα ιδιαιτερο συστημα δεσμων που μπορει να λειτουργησει με στοχο να διατηρηθει η ενοτητα αναμεσα στα μελη της.

Και μια ευχη να ειναι διαφανο το αυριο και η προοπτικη να μας φερει ολους κοντα στο μελλον που επιθυμουμε.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2011-06-14T09:22:00.030+03:00

Το υπεροχο ελληνικο καλοκαιρι ειναι εδω.Βουτηγμενο στα χρωματα, με την αρμυρα στα χειλη, με ενα λαμπερο χαμογελο σαν σκανταλιαρης εφηβος που λαχταραει να μας παρασυρει σε καθε τρυφερη απολαυση.

Σε μια σκια σταθηκα για να κοιταξω τον ηλιο στα ματια, να χαρω το φως και την ομορφια της θαλασσας.Αναζητησα τη δροσια στις σελιδες του βιβλιου μου και εσκυψα να μαζεψω χρωματιστα βοτσαλα σε μια παραλια στεφανωμενη απο την ξανθια αμμο.

Κανεις δεν μπορει να μας αφαιρεσει τη μοναδικοτητα αυτης της στιγμης.Καθως το κορμι ψαχνει μια οαση για να ξαποστασει,

μια γωνια για να ονειρευτει,

το φως μεσα στη σκια του,

ενα παραθυρο ανοιχτο,

μια πορτα γερμενη ερωτικα στον ηλιο.
Το σημειο που θα σταθει για να ακουσει το δικο του παραμυθι.

Αυτο που ερχεται για να κλεισει ολες τις πληγες.

Το καλοκαιρι του Ελυτη ειναι εδω.Ας το αφουγκραστουμε και μετα θα χαραξουμε στην αμμο ευλαβικα το σχημα του.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ

2011-05-28T08:34:00.011+03:00

Τελικα νομιζω πως τα καταφερα. Το προβλημα ητανε στον Internet Explorer 9 που δεν ξερω για ποιο λογο κι εντελως ξαφνικα εχασε τον λογαριασμο μου και ακομα δεν λεει να τον ξαναβρει. Ας ειναι δεν του κραταω κακια, αν και για μια στιγμη ειχα πιστεψει πως ειχα χασει ολη την διαδικτυακη μου περιουσια και πηγα να βαλω τα κλαματα για τοσο κοπο που πηγε χαμενος.Τελικα με τη βοηθεια του γλυκυτατου Βαγγελη που ηρθε με τα συνεργα του τον παρακαμψαμε για λιγο και ο ασθενης ξαναβρηκε το χρωμα του και εγω το χαμογελο μου.

Θα σκεφτουμε αργοτερα τι θα κανουμε με την παρτη του και με τι τροπο θα τον τιμωρησουμε για την τοση ταλαιπωρια.

Ειναι κι εκεινη η ανοιξη που φετος δεν λεει με τιποτα να ερθει για να φτιαξει λιγο το κεφι μας.

Απο τα παραθυρα της δουλειας βλεπω το βουνο στεφανωμενο με μια γιρλαντα απο παχια ολοασπρη κρεμα. Σε λιγο το συννεφο γινεται μαυρο, ολο το σκηνικο χειμωνιατικο και μας τυλιγει μια απιστευτη καταιγιδα.Απο το ιδιο παραθυρο εχω απολαυσει τετοια εποχη τα πιο ομορφα δειλινα και ενα πορτοκαλι χρωμα να βαφει τον οριζοντα με χαρη.

Φετος ολα μοιαζουν διαφορετικα και λιγο μιζερα.Μου φαινεται πως και η φυση εχει συνομωτησει με τις δυναμεις του κακου για να μας φορτωσει με θλιψη και ενοχες.

Ειναι μια ασυνηθιστη κατασταση για μας. Εκει που περιμεναμε να απολαυσουμε τους κοπους μας και να χαρουμε μια βραδια με αναμμενα κερια στον κηπο με φοντο τα φρεσκα τριανταφυλλα, ηρθαν τα μαυρα συννεφα.

Η κορη μου τηλεφωνει απο την Κρητη."Μαμα εδω βρεχει συνεχεια και εχω παθει καταθλιψη.Μενω μεσα και βλεπω ειδησεις, μπορεις να μου πεις τι θα απογινουμε εμεις και γιατι σπουδαζουμε με τοσο κοπο;"Δεν εχω μια προχειρη απαντηση και της προτεινω να κλεισει την τηλεοραση και να βγει μια βολτα να δει τους φιλους της.

Αλλα μεσα μου ξερω καλα οτι μια τοσο δυσκολη κατασταση δεν λυνεται με προχειροτητες.

Αυριο το πρωι το ιδιο ακριβως προβλημα θα ορθωθει και παλι και θα ζητησει τη λυση του.

Χτες κοιτουσα τους τουριστες στο Συνταγμα.Περπατουσαν αμεριμνοι και υστερα ανοιξαν πολυχρωμες ομπρελες για να προστατευτουν απο την δυνατη μπορα.Τι να σκεφτονται αραγε για μας; Μας λυπουνται, η μας μισουν, αφου τους εμαθαν οτι τοσα χρονια ειμαστε το παρασιτο της Ευρωπης και τρωμε τους δικους τους κοπους;

Προτιμω να μην μαθω γιατι τα νευρα μου θα γινουν τσιτα παλι.

Εχει μπει τοσο βαθια το μαχαιρι μεσα μου και νιωθω την οπισθοδρομηση που ερχεται, που μου φταινε ολα.Οσο κι αν υπηρξαμε παρασιτα, μια συνεισφορα στον πολιτισμο αυτης της ηπειρου την ειχαμε. Και στη επιστημη και στην παιδεια, αλλα και στην καταγραφη της ιστοριας των πολεμων, εχουμε να επιδειξουμε σαν λαος πολλες περγαμηνες.

Η μεγαλη μας ευθυνη βρισκεται στις λανθασμενες μας επιλογες που επετρεψαν τοσα χρονια σε αναξιες κυβερνησεις να ξεπουλανε καθημερινα ονειρα και υποσχεσεις στο βωμο των πελατειακων σχεσεων για την διατηρηση της εξουσιας.

Κυβερνησεις με κοντοφθαλμη πολιτικη που ηρθαν να αλλαξουν τον τοπο και με τοση ευκολια μετασχηματιστηκαν σε αρπαγες και διαπλεκομενοι σε σκανδαλα οικονομικων συμφεροντων.

Και μεις το επιτρεψαμε να συμβει αυτο, με την ψηφο μας και την ανοχη μας.

Θα ξαναπαω στο παραθυρο.Ας ειναι αυγη, ας ειναι δειλινο, δεν με νοιαζει.Θελω μονο να ξαναδω χρωματα.Να με λουσει το φως που ανατανακλαται στα βουνα της Αιγινας καθως την βλεπω να αναδυεται μεσα απο την θαλασσα. Να νιωσω σιγουρια πως ολα ειναι εκει, στερεα και δυνατα,οπως προνοησε γιαυτα η φυση και η ζωη μπορει να με παει με σιγουρια και σταθερα βηματα ολο και πιο πανω.

Κι η ελπιδα να ξεπηδησει μεσα μου σαν το χαμογελο μικρου παιδιου που σπαταλιεται ακοπα σαν το ταχταρισεις.

Κι υστερα θα παω στον κηπο μου για να δω τα καινουρια λουλουδια και τις φασολιες να μεγαλωνουν.

Δεν ηθελα να μελαγχολησω, ουτε να σας χαλασω τη διαθεση, αλλα ηταν αυθορμητο ολο αυτο και το αφησα να βγει.Και εβαλα χαρουμενες εικονες για να κανουν τη διαφορα.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

2011-05-19T09:37:00.003+03:00

Μια καλημερα σε ολους λιγο θλιμενη και λιγο βροχερη.Εδω και αρκετες ημερες δεν μπορω να εχω προσβαση στο μπλογκ μου λογω των γνωστων προβληματων που παρουσιασε ο Blogger.

Δυστυχως ομως, ενω φαινεται οτι ολο το συστημα επανηλθε, εμενα αποφασισε να με αφησει απ'εξω. Και τι δεν του εχω ταξει ολες αυτες τις μερες για να με καταδεχτει και παλι, αλλα τιποτα.Εχω φαει πορτα κανονικα και δεν ξερω με ποιον τροπο θα καταφερω να εχω και παλι προσβαση στο ιστολογιο για να ανεβασω αναρτησεις.

Στο μεταξυ δεν μπορω να σχολιασω και στα αγαπημενα μου μπλογκς, γιατι καθε σχολιο που γραφω αυτοματα απορριπτεται.

Χρησιμοποιω τωρα εναν αλλο υπολογιστη που τον δανειζομαι για λιγο για να επικοινωνησω μαζι σας.Ενα τοσοοοοοο μεγαλο ευχαριστω σε ολους που περασατε, διαβασατε και σχολιασατε ολες αυτες τις μερες.

Ελπιζω να καταφερω συντομα να διορθωσω το προβλημα για να μπορω και παλι να απολαμβανω την παρεουλα σας.

Μεχρι τοτε σας φιλω ολους

ΧΡΩΜΑΤΑ

2011-05-09T20:19:00.019+03:00

Αν ητανε να πουμε ενα παραμυθι για τη φυση, θα λεγαμε οτι καθε βραδυ μια νεραιδα βουταει τα πινελα της στα πιο φανταχτερα χρωματα και ζωγραφιζει ολο κεφι λουλουδια και δεντρα,καρπους και φυλλα.
Ενα μικρο θαυμα γινεται αληθινο μπροστα στα ματια μας και μας χαριζει ηρεμια και ευεξια.
Αυτη την εποχη εχουν αρχισει στον κηπο οι εργασιες καθαριοτητας, γιατι καθως ανεβαινουν οι μυστηριωδεις χυμοι και η φυση ξυπναει δημιουργικα, χρειαζεται να ξεχωρισουμε τα ζιζανια, να κοψουμε τα ξερα κλαδια, να βαλουμε λιπασματα, να ανανεωσουμε το γκαζον και παει λεγοντας.
Ειναι μια απασχοληση που μου δινει μεγαλη χαρα και κουραση δεν λεω, αλλα οταν τελειωσω με τα δυσκολα,περναω και ξαναπερναω για να δω τις δημιουργιες μου και να χαρω τα καινουρια βλασταρια στα παρτερια και τις γλαστρες.

Ο μικρος βασιλικος περιμενει καρτερικα να τον μεταφερω σε μια μεγαλυτερη γλαστρα και στο μεταξυ δεχτηκε μια απροσμενη επισκεψη.Ο ιπταμενος φιλος μας δεν μπορεσε να αντισταθει στο αρωμα του.

Μια τεραστια, πελεκημενη στο χερι πετρα, ητανε καποτε ο χωρος για την υπαιθρια μπουγαδα.

Αργοτερα οταν το πλυντηριο των ρουχων την συνταξιοδοτησε, ειχε μεινει μονη και παραπονεμενη σε μια γωνια να ατενιζει το μελλον της με αδειο βλεμμα.

Σημερα δινει πνοη σε μια υπεροχη αγκαλια απο νεραγκουλες και αφηνει χωρο να μεγαλωσει εκει και μια μωβ ιριδα.Νομιζω πως με την καινουρια της χρηση, μπορει να ζει και να ονειρευεται ξανα.

Κι αλλος επισκεπτης προσγειωθηκε στα ανθη της μηλιας.Δυστυχως καθε χρονο γεμιζει λουλουδια, αλλα δεν εχουμε γευτει κανενα μηλο, γιατι χρειαζονται πολλα ραντισματα για να αποφυγουμε τις αρρωστιες.Αυτη η ιδεα δεν μου αρεσει καθολου μπορω να πω κι ετσι την αφηνουμε στην ησυχια της.

Το μαρουλακι μου παραμεγαλωσε και το αφησα να δωσει τον ευλογημενο του σπορο στην γη,για να εχουμε καινουρια σοδεια του χρονου.

Αυτη η παραμυθενια νεραιδοπαλετα, εχει χρωματισει εντελως ξεχωριστα τα τριανταφυλλα του κηπου.Βασιλιας των λουλουδιων, καθισμενος λιγο εγωιστικα στο θρονο του με μια διαθεση "μην αγγιζετε",το τριανταφυλλο αυτη την εποχη εχει την τιμητικη του.Και θα συνεχισει να μας χαριζει αγκαλιες ευωδιαστα λουλουδια ολο το καλοκαιρι.

Στο παραμυθι μας κατι φαινεται να στενοχωρεσε την νεραιδα με τα χρωματα και αφησε εδω μια πινελια μαυρο.Δεν φαινεται κι ασχημο, με λιγη καλη διαθεση μπορει να ειναι και χαρουμενο.

Αυτη την εποχη εχει ανθισει και η πορτοκαλια.Ειναι υπεροχο να περνας απο κει και να σε τυλιγει το αρωμα της.

Η μαργαριτα αυτη φυτεμενη πριν πολλα χρονια, απο χερι αγαπημενο που δεν υπαρχει πια, ειναι η πιο σταθερη μου φροντιδα, με την ευχη να αντεξει οσο γινεται περισσοτερο μεσα στο χρονο.

Στο παραμυθι μας υπαρχουν και πολλα πουλια, που τα τελευταια χρονια εχουν αρχισει να εμφανιζονται ολο και περισσοτερο.Μια τεραστια καρακαξα ερχεται να φαει τα ψιχουλα ψωμιου που αφηνω σε μια γωνια του κηπου, μαζι με τα σπουργιτια.

Το πρωι ειχα την μεγαλη τυχη να δω και εναν τσαλαπετεινο να ψαχνει για σκουληκια με το περιεργο λοφιο του.Αλλα αυτο που δυστυχως δεν μπορω να αιχμαλωτισω ειναι το κελαηδισμα του κοτσυφα που εχει φτιαξει τη φωλια του στα κλαδια του πευκου και με ξυπναει τα πρωινα με τις υπεροχες μελωδιες του.
Με ποση ευκολια η φυση μας δωριζει την ομορφια της.

Λεω να μεινω ενα βραδυ ξυπνια να ζησω το παραμυθι μου απο μεσα, αλλα νομιζω πως εχει μεγαλυτερη αξια να το πλαθω στο μυαλο μου οπως εγω το θελω.

Τι περισσοτερο να πω;

Και ζησαν αυτοι καλα και μεις καλυτερα.....

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

2011-04-27T15:18:00.011+03:00

Τελειωσε κι αυτο το Πασχα.Εμεις που επρεπε να παμε στη δουλεια απολαυσαμε τα λιγοτερα αυτες τις μερες, αλλα η γιορτη αυτη παραμενει παντα ριζωμενη στη συνειδηση μας σαν το πιο χαρουμενο γεγονος της Ανοιξης.Η συνοχη και η διατηρηση της ελληνικοτητας μας εχει να κανει με την παραδοση, τα εθιμα , τις γευσεις που μαθαμε απο παιδια, κι οσα διατηρουμε μεσα μας ατοφια κληρονομια της μνημης μας.
Ειναι θαυμα πραγματικα πως η μνημη ανακαλει συχνα εικονες και γεγονοτα που καποτε εμοιαζαν ασημαντα και συνθετει τις στιγμες της γιορτης ετσι ακριβως οπως τις βιωσαμε παιδια μεσα απο τις συνηθειες των γονιων μας.Το παρον και το μελλον οικοδομουνται και χρωματιζονται μεσα απο την ωριμοτητα της συνειδησης μας, που μοιαζει αναποφευκτη στο περασμα του χρονου.

Ο πιο γοητευτικος συνδετικος κρικος αναμεσα σ'αυτο που περασε κι αυτο που προκειται να ακολουθησει ειναι η πιστη τηρηση των εθιμων και της λαογραφιας μας.Γιατι ειμαστε ενας λαος που χαιρεται, εκτονωνεται, αγαπαει και εκφραζει ολα του τα συναισθηματα στα ακρα.

Και μεχρι αυτα τα συναισθηματα να γινουν αδυναμια και να μας συνθλιψουν, εχουμε προλαβει να στειλουμε το μηνυμα της δικης μας μοναδικοτητας.Και επειδη γνωριζουμε πολυ καλα πως τα πιο απλα ειναι και τα πιο σπουδαια, δεν θα παψουμε ποτε να τιμαμε την παιδικοτητα μας και το μικρο θαυμα που κρυβουμε μεσα μας.Ο μονος τροπος να προστατευθουμε σαν εθνος, ειναι να διατηρησουμε ανεπαφη την μνημη μας και μαζι ολες τις εντυπωσεις που μας προμηθευει καθημερινα αυτο το αστειρευτο παναρχαιο εργαστηρι.

Το Ελληνικο Πασχα ειναι μια εθιμικη πρωτοτυπια που ομοια της δεν πιστευω πως υπαρχει.Ειμαι σιγουρη πως οσα πραγματα και αν αλλαξουν στην κοινωνικη μας συνειδηση τιποτα δεν προκειται να αλλοιωσει την σταση μας απεναντι στην τηρηση αυτων των εθιμων. Και ειναι σημαντικο να πουμε πως αυτο δεν σχετιζεται με τον βαθμο της χριστιανικης πιστης του καθενος απο μας, αλλα εκφραζει περισσοτερο μια σταση ζωης που πηγαζει απο οικογενειακους δεσμους και εθνικη συνειδηση.Αρα οσο θα υπαρχουμε σαν εθνος θα συνεχισει να ζει μαζι μας και η παραδοση που κληρονομησαμε και η Πασχαλινη εθιμολογια θα μας συγκινει παντα. Μαζι με την εκκλησιαστικη τελετουργια, τους βυζαντινους υμνους που χαιδευουν την ακοη μας και απογειωνουν συναισθηματικα τον ανθρωπο, πλαθεται η πιο υπεροχη ιστορια του κοσμου που παντα θα μας γοητευει.

Σημειολογικα τα Πασχαλινα εθιμα συνδεονται με την αναγεννηση του ανθρωπου και την επιστροφη στην αθωοτητα, οπως αυτη οριζεται απο την αγνοτητα και την καθαροτητα της ψυχης.
Και οπως ελεγε κι ο Γκαιτε, "το ωραιο ειναι ανωτερο απο το αγαθο, γιατι το ωραιο εμπεριεχει την αγαθοτητα".
Για μενα Πασχα θα ειναι παντα η εβδομαδα των Παθων στην εκκλησια με τη μητερα μου.
Τα κοκκινα δαχτυλα των γυναικων την μεγαλη Πεμπτη που εβαψαν τα χαρουμενα αυγα.
Το ημιφως του επιταφιου.
Τα ασπρα παπουτσια που περιμενα ολο το χρονο να τα φορεσω στην ανασταση.
Η μυρωδια της μαγειριτσας και το ποτηρι γεματο με κοκκινο κρασι.
Πασχα στολισμενο με αγαπη και φιλους στην αυλη του πατρικου μου σπιτιου.

Ευχομαι σε ολους αυτη η γιορτη να φερνει παντα Ανασταση στις καρδιες μας.

ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

2011-04-15T19:39:00.017+03:00

Κόκκινο της άνοιξης, της γιορτής που έρχεται να αναστήσει τις επιθυμίες και τις αισθήσεις.

Κόκκινο μαγικό της δημιουργίας, της ελπίδας.Αφήνει τη φαντασία να τρέχει μακριά και αιχμαλωτίζει τη σκέψη μεσα στο πιο ευφάνταστο περιτύλιγμα.

Χρώμα της μέθης, της χαράς και του κεφιου.Βυθίζεσαι στην ηδονή της γεύσης του και ταξιδεύεις σε πελάγη ευφορίας.Σμίγεις με τον ξεχασμένο σου εαυτό και απελευθερώνεσαι.

Με μια ματιά στην τέχνη αγαλλιάζεται η ψυχή. Κι ο καλλιτέχνης με μια αθώα, τυχαία πινελιά, απλώνει στον πίνακα του χρώμα φωτεινό, μυστηριώδες, για να ξορκίσει το κακό που καραδοκεί και λαχταράει να του κλέψει τη ευτυχία της έμπνευσης.

Προκλητικό κόκκινο που υπόσχεται.

Χρώμα που σμίγει σε ρούχο απλό, λαικό, απλωμένο σε κορμί κουρασμένο, που αναπαύεται στωικά.

Ο απαγορευμένος καρπός βάφεται κόκκινος και ο άνθρωπος αρχίζει να ζει και να γράφει τη δική του ιστορία.Εδώ εγκαταλείπει τον παράδεισο και γεύεται την μοναδικότητα του, σπρωγμένος απο το αρχέγονο ένστικτο της απόλαυσης που κοινωνεί στην αμαρτία.

Αλικο χρώμα που κουβαλάει αρχαίους μύθους, μαγικά τυλιγμένους στην αχλύ του ονείρου.

Αγαπημένο χρώμα στην παλέτα του ζωγράφου που θαυμάζω.

Χρώμα μοναδικά απλωμένο στη φύση, ευωδιάζει τη χαρά και την αισιοδοξία.

Κόκκινο χρώμα του δειλινού, ταξιδεύει πάνω απο φουρτουνιασμένες θάλασσες και στέλνει το πορτοκαλί να φωλιάσει κουρασμένο στην αγκαλιά της δύσης.

ΔΙΑΜΑΝΤΕΝΙΑ ΠΡΑΓΑ

2011-04-09T13:16:00.027+03:00

Τόσα χρόνια που δουλεύω, ποτε δεν μου είπαν κάτι τα τριήμερα και οι βασικές αργίες που ολοι περιμένουν με λαχτάρα για ξεκούραση και εκδρομούλες.Οχι γιατι δεν μου αρέσουν, οχι βέβαια,το αντίθετο ακριβώς. Θα ήθελα καθε φορά να βρίσκω την ευκαιρία για ταξίδι και να φεύγω μακριά, να χάνομαι σε κόσμους μαγικούς, να ξεχνάω τις δυσκολίες και τα προβλήματα και να περνάω καλα. Αλλά η δική μου η δουλειά δεν ξέρει απο αργίες, Χριστούγεννα και Πασχαλιές. Τα προγράμματα και τα σχέδια για διακοπές είναι το πιο δύσκολο κομμάτι και συχνα δεν γίνονται πραγματικότητα.Αλλά αυτή τη φορά η εθνική μας γιορτή έγινε αφορμή για ταξίδι και πολύ το χάρηκα. Η Πράγα είναι πολύ δημοφιλής προορισμός τα τελευταία χρόνια και δεν είναι καθόλου τυχαίο.Είναι μια πόλη κούκλα, με συγκλονιστικά μνημεία και σπουδαίο παρελθόν. Στέκει ανάλαφρη στις όχθες του ποταμού Μολδάβα και απλώνει τις ομορφιές της ως επάνω στο κάστρο. Στους δρόμους αυτής της πόλης βρίσκει την έκφραση του κάθε αρχιτεκτονικό ύφος.Το μπαρόκ, η αναγέννηση, η αρτ νουβο και ο κυβισμός-φαινόμενο των τελευταίων ετων-ξετυλίγονται αρμονικά στο ύψος του ματιού και κάνουν την Πράγα να μοιάζει με δαντέλα απλωμένη στον ήλιο.

Διαμαντάκι στην κεντρική Ευρώπη η Πράγα κλέβει εύκολα τη δόξα και τη φήμη απο τις γειτονικές της πόλεις και μαζί κλέβει και τη δική σου την καρδιά.Με μαγεύουν πραγματικά οσες πόλεις είναι χτισμένες κοντά ή γύρω απο ενα ποτάμι.Αυτός ο πλωτός δρόμος με τη νερένια γοητεία δε γίνεται να σε αφήσει αδιάφορο.Χωρίζει στα δύο και συγχρόνως ενώνει την πόλη σε ενα ενιαίο γοητευτικό σύνολο.

Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βίτου

Ανεβαίνοντας στο καστρο

Η Τσεχία έζησε μέρες δόξας και πλούτου τον 14ο αιώνα οταν βασίλευε ο Κάρολος ο Δ'.Τοτε χτίζεται στην Πράγα το πρώτο πανεπιστήμιο στην κεντρική Ευρώπη, αλλα και η πιο γνωστή γέφυρα που συναντάμε εδώ και εχει το ονομα του δημιουργού της.Εχει μήκος 500 μέτρα και στολίζεται με θρησκευτικά αγάλματα γνωστών τσέχων καλλιτεχνών.Ο κόσμος στριμώχνεται πανω της και χαζεύει το νερό που κυλάει ορμητικά, τους πλανόδιους καλλιτέχνες και στο ύψωμα επάνω την περίφημη καστροπολιτεία.

Εκει βρίσκεται ο γοτθικός ναός του Αγίου Βίτου, το σπίτι του Κάφκα, τα παλάτια των πλούσιων ευγενών του παρελθόντος, αλλά και το προεδρικό μέγαρο.Είχαμε φύγει απο την Αθήνα ξημερώματα και με τόση κούραση που νιώθαμε η πιο ευχάριστη στιγμή της ημέρας καθώς η ώρα πλησίαζε τρείς το μεσημέρι, ήτανε μια βόλτα στο ποτάμι καθισμένοι αναπαυτικά στο πλοίο να απολαμβάνουμε το φαγητό μας.Είναι πολύ όμορφη η θέα απο δω καθώς περιμένουμε υπομονετικά να ανέβει η στάθμη του ποταμού στην ειδική κατασκευή που έχουνε φτιάξει για να περάσουμε στην απέναντι πλευρά.Οταν επιστέφουμε η στάθμη του νερού πρέπει να κατέβει προκειμένου να περάσουμε και πάλι.Πολύ πολύ όμορφη και η παράσταση της Σταχτοπούτας του Προκόφιεφ που παρακολουθήσαμε την επόμενη μέρα στην κρατική όπερα της Πράγας που είναι ενα καταπληκτικό κτίριο.

Οι Τσέχοι είναι ενας λαός λίγο περίεργος και δεν χαμογελάει εύκολα.Εχουνε καταλάβει πολύ καλά τι διαμαντάκι εχουνε και το πουλάνε πολύ ακριβά.Το αίσθημα της φιλοξενίας δεν είναι και τόσο ανεπτυγμένο σ'αυτο το λαό καθώς με μεγάλη ευκολία σου χρεώνουν πανάκριβα ακόμα και το νερό που πίνεις-κυρίως αυτό.Με τέσσερα ευρώ ξεδιψάς με μια μικρή κανάτα νεράκι απο τη βρύση.Και φυσικά πρίν τις 11 το βράδυ τα πάντα κλείνουν και σε συμβουλεύουν ολοι να πρόλαβεις να φάς, γιατί αλλιώς κινδυνεύεις να μείνεις νηστικός.

Εδώ στην μεγάλη πλατεία του αγίου Στεφάνου κάτω από το αστρονομικό ρολόι ενα τεράστιο πλήθος μαζεύεται καθημερινά για να ακούσει τον μεσαιωνικό ήχο του και να θαυμάσει τον τρόπο που κυλάει ο χρόνος μεσα απο τους συμβολισμούς αυτής της μοναδικής κατασκευής.Το βράδυ όμως το σκηνικό αλλάζει δραματικά.Είπα κι εγώ να κάνω νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης και συνάντησα μόνο τα άδεια τραπέζια της πλατείας.Ξέχασα οτι είχα αφήσει την Αθήνα πολλά χιλιόμετρα πίσω μου.

Εδώ φωτογραφίζω το κάστρο ενω βρίσκομαι πάνω στη γέφυρα του Καρόλου.

Το νησάκι Κάμπα στα πόδια της γέφυρας.Σκηνικό απο άλλη εποχή.

Η Τσεχία είναι πανέμορφηκαι πραγματικά αξίζει να την επισκεφτείς.Απο το 1992 η παλιά πόλη της Πράγας ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ.Με πληθυσμό περίπου 1,5 εκατομμύριο κατοίκους ονομάζεται και χρυσή πόλη καθώς σου ανοίγει μια τεράστια πύλη στην καρδιά του πολιτισμού.

ΑΠΡΙΛΗΣ

2011-04-01T10:30:00.020+03:00

Αν και η σημερινη μερα ξημερωσε βροχερη και κρυα, ο Απριλης ειναι εδω και ειναι ζητημα χρονου να μας ζεστανει με τον ηλιο του.Μεγαλωσε κι η μερα πια και τα δειλινα ειναι υπεροχα, πορφυρα και λιγο μελαγχολικα. Εδω στην εξοχη που μενω τα χρωματα εχουνε φτιαξει ενα υπεροχο τοπιο και το κοκκινο χαλι με τις ανεμωνες ειναι εκρηκτικο.Ετσι αξιζει να υποδεχτουμε τον Απριλη με χαρουμενη διαθεση και τον στιχο του ποιητη απο τους "ελευθερους πολιορκημενους": "Ο Απριλης με τον ερωτα χορευουν και γελουνε κι οσα ανθια δενουν και καρποι τοσα αρματα σε κλειουνε" .

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΕΜΩΝΗ

2011-03-20T21:42:00.030+02:00

Το Λαυριο σε περιμενει στο τελος της διαδρομης καθως διασχιζεις την Αττικη με κατευθυνση προς τα νοτια.Γνωστη απο την αρχαιοτητα η πολη που προμηθευε με αργυρο την Αθηνα, απο τα πλουσια ορυχεια της, μοιαζει να ξεπηδαει απο τη θαλασσα, λουσμενη στο παναρχαιο φως.
Σημερα ειναι μια πολη συγχρονη, με μεγαλο λιμανι, πλατειες, φοινικες στην ακρη του δρομου,ερειπια απο το παρελθον,μεταναστες που παλευουν ελπιζοντας και χωρους παραξενους, μαγικους, γεματους ιστορια και φορτωμενους απο τον μοχθο των εργατων που περασαν απο δω.

Η ιστορια του Λαυριου ειναι δεμενη με την βιομηχανικη πορεια αυτου του τοπου και ειναι σιγουρο οτι πολλες οικογενειες απο την γυρω περιοχη, αλλα και απο τις Κυκλαδες και την Ευβοια ερχονταν εδω ακομα και με τα ποδια για να δουλεψουν.Πρωτα στα ορυχεια και αργοτερα στις διαφορες βιομηχανιες που αναπτυχθηκαν στην περιοχη και εδωσαν ζωη στην πολη.
Σκονισμενες μνημες στεκονται τωρα πια μεσα στο Λαυριο τα παλια εργοστασια.Απο τα σπασμενα παραθυρα περναει ο αερας και ταξιδευει μακρια το τραγουδι που σωπασε μαζι με τον ηχο της μηχανης.

Σημερα στο Λαυριο φτανουμε με τη γλυκια προσμονη να παρουμε ενα πλοιο για τις απεναντι ακτες των Κυκλαδων και να χαρουμε ενα παγωμενο ουζο στα μαγαζια που γεμιζουν την πλατεια.Αν φτασεις νωρις το πρωι πηγαινεις στις βαρκες που δενουν στο λιμανακι και ψωνιζεις φρεσκα ψαρια που σπαρταρανε πανω στο μπλε χρωμα της πλωρης.

Η αγορα ειναι χτισμενη απο τον περασμενο αιωνα σε σχημα Πι και στο λευκο πλακοστρωτο λιγοστευουν πια τα καταστηματα γιατι η κριση που ταλανιζει τη ζωη μας τα γκρεμιζει ολα και γεμιζει τους αλλοτε χαρουμενους χωρους με σκιες.Αρκετα ειναι κλειστα και αδεια και στο πλαι βρισκεις μερικα καφενεια και μικρες ταβερνες με κοσμο που καθεται στον ηλιο και απολαμβανει αυτο το λιγο που του αναλογει.

λατρεμενος αχινος

παλαμιδακια,λακερδα,κεφαλοι

Γαριδες και καβουρια ζωντανα

Τα χορτα μου φανηκαν ομορφα και τρυφερα.Ειναι το τελειο συνοδευτικο για το ψαρι μαζι με ενα παγωμενο κρασι.

Πισω απο τις βαρκες και στο βαθος του οριζοντα, ριχνει βαρεια τη σκια της στο Λαυριο η Μακρονησος.Το νησι που σημαδευει την προσφατη ιστορια της Ελλαδας και οι μνημες που το συνοδευουν ειναι σκληρες και παντα ζωντανες, στεκει εκει και κλεινει με το σχημα του το λιμανι,σαν μια αγκαλια που ξεχασε να αγαπησει το ιδιο το παρελθον της.Στην αποβαθρα αυτη, οι ανθρωποι αφηναν πισω για παντα την ψυχη τους και πηγαιναν να συναντησουν το πεπρωμενο τους,τρομαγμενοι και ταπεινωμενοι.Σημερα αυτο τα νερα της Μακρονησου ερχονται ολοφρεσκα ψαρια και αστακοι οπως μου ειπε ενας ψαρας που διορθωνε τα διχτυα του.

Στην επιστροφη αφησαμε τον κεντρικο δρομο-που ετσι κι αλλιως ειναι κλεισμενος απο τους κατοικους της Κερατεας -και ακολουθησαμε τη διαδρομη μεσα απο το δασος.

Ετσι βρηκα την ευκαιρια να φωτογραφισω την μοναχικη ανεμωνη που στολισε με χρωμα την ακρη του δρομου.

Υ.Γ.Στον καλο μου φιλο Παναθηναιο
Ειμαι σιγουρη οτι η αγορα στο Λαυριο μπορει να του προσφερει μια πρωτης ταξεως αφορμη για μαγειρικες.

ΠΟΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ;

2011-03-08T08:57:00.009+02:00

Για να πω την αληθεια δεν μου αρεσουν καθολου οι αποκριες.Ειναι αλλο πραγμα το χιουμορ και αλλο οι κιτς συμβολισμοι που πλημμυριζουν τους δρομους και τα απαισια σεξιστικα συμβολα.Απο την αλλη αγαπω την Καθαρη Δευτερα για τα εθιμα της αλλα και τις ομορφες γευσεις της.Θυμαμαι παντα τον χαρταετο που μου εφτιαχνε ο πατερας μου με καλαμια και αλευροκολλα.Ητανε κοκκινος με μια τεραστια ουρα και οταν τον τελειωνε ειχε την αποψη οτι μπορουσα να τον πεταξω ψηλα χωρις καμμια βοηθεια.Εγω βεβαια ετρεχα τοτε στα αγορια της γειτονιας και παρακαλουσα,αλλα δεν μου εδιναν καμμια σημασια καθως ητανε απασχολημενα με το πεταγμα του δικου τους χαρταετου.Στο τελος τον εβλεπα να ερχεται με χαμογελο προς το μερος μου για να με βοηθησει.

Δεν εχω καταλαβει ποσο γρηγορα περασαν τα χρονια.Αν κλεισω τα ματια μου ειμαι ακομα εκει και περιμενω καποιος να φτιαξει παλι ενα καινουριο χαρταετο για μενα.Με την ελπιδα παντα οτι θα τον πεταξω ψηλα και μαζι μ'αυτον θα ατενιζω απο κει πανω τον κοσμο με μια αλλη ματια.Και στο τελος θα τον αφησω ελευθερο οπως του ταιριαζει.Για να ταξιδεψει παντου το δικο μου παραμυθι.

Βεβαια το φετινο κρυο που μας εφερε ο Μαρτης κρατησε τον κοσμο στο σπιτι του και τα χρωματιστα ονειρα των παιδιων δεν πεταξαν ψηλα.Ισως το επομενο Σαββατοκυριακο να τα καταφερουν.Ετσι αναψε το τζακι,μπηκε το τσιπουρο στα ψηλα ποτηρια και οι γευσεις μας αποζημιωσαν για μια ακομα φορα.

Και βεβαια επειδη δεν λειπουν και εκεινοι που δεν τρωνε τα θαλασσινα και την ταραμοσαλατα, ηρθε στο τραπεζι το τυρι, το λουκανικο και στο τελος και το κοκκινιστο κρεας με τα μακαρονια.Και εβλεπε ο ενας τον αλλον και γελουσε,καθως το τραπεζι ειχε χωριστει στα δυο, σαν πινακας ζωγραφικης γεματος συμβολισμους και χρωματα.

Αποφυγαμε συστηματικα να μιλησουμε για την κριση και τα προβληματα που αντιμετωπιζουμε ολοι με τοση στωικοτητα τον τελευταιο καιρο.Τα αφησαμε ολα στο πισω μερος του μυαλου μας για λιγο και πιασαμε να μιλαμε για παλιες συνηθεις και οικογενειακα τραπεζια .Με τη βοηθεια του ποτου και της χαλαρωτικης μουσικης, κοιταχτηκαμε ολοι βαθεια στα ματια και καναμε την σκεψη ποσο αναγκη εχουμε την παρουσια των ανθρωπων της καρδιας μας και ποσο αυτο βοηθαει στις δυσκολες στιγμες.Γελασαμε πολυ και ευχηθηκαμε καλη Σαρακοστη.

Ευχομαι σε ολους και του χρονου με υγεια.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ

2011-02-23T11:18:00.008+02:00

Τον τελευταιο καιρο μενω μεσα τα βραδια.Μετα το μεσημερι ειναι η στιγμη να χωθω στον καναπε και με ενα βιβλιο στο χερι απολαμβανω την ηρεμια μου.Αυτη τη στιγμη την αφιερωνω στον εαυτο μου και νιωθω να κερδιζω ποντους καθως χαλαρωνω και μαθαινω καινουρια πραγματα.Αν παλι ο καιρος ειναι συννεφιασμενος και εχει αναψει και το τζακι για να νικησει το κρυο και να δωσει θαλπωρη στο χωρο,εχει ερθει η καλυτερη μου ωρα.
Αυτο σημαινει οτι θα μιλησουμε για βιβλια.Δυο βιβλια που διαβασα τελευταια και μου αρεσαν πολυ.

Ο Λουκας Μεξης στο "SHOEBOX" γραφει ενα καλοκαιρινο βιβλιο με τρελουτσικους ηρωες.Αιωνιοι φοιτητες, λατρεις της καλοπερασης, ερωτευονται πολυ και στηνουν μια καλοκαιρινη κομπινα με στοχο το χρημα.Τρεις φιλοι γυρω απο ενα κουτι παπουτσιων που δεν ανοιγει ποτε και κρυβει ενα θησαυρο παραξενο και μεθυστικο

.Οι ηρωες του Μεξη με εντελως καρτουνιστικο χαρακτηρα υπακουουν πιστα στο μυθο της αιωνιας αληθειας και πολυ γρηγορα σε κανουν μελος της παρεας.Γινεσαι ο τεταρτος πρωταγωνιστης, συμμετεχεις κι εσυ, αγωνιας, τρεχεις σε μοναστηρια και κατσαβραχα, απολαμβανεις τις στιγμες και βαζεις στοχους.
Με γλωσσα φρεσκια και σημερινη, οπως ταιριαζει στην ηλικια του συγγραφεα, το βιβλιο αρχιζει και τελειωνει με τον ιδιο τροπο.Ο Νικος, που ειναι το κεντρικο προσωπο της ιστοριας, σκηνοθετει το θανατο του και μεσα απο εντελως σουρεαλ καταστασεις, κατορθωνει να ξεφυγει, να χαμογελασει στη ζωη και στο τελος να μας κλεισει πονηρα το ματι απο τη γη της επαγγελιας.Ειναι ενα βιβλιο αισιοδοξο και χαρουμενο.Οι χαρακτηρες του ειναι "ευπεπτοι" και αληθινοι.Σε παραμυθιαζουν ομορφα και μεσα απο το σκοταδι του θανατου, στελνουν τα πιο γελαστα μηνυματα στη ζωη.
Το βιβλιο "ΟΠΩΣ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ "της Ελενης Πριοβολου, κερδισε το βραβειο αναγνωστων, για το 2010.Ειναι ενα μυθιστορημα γοητευτικο, γραμμενο με τολμη και πολυ αγαπη.Και λεω τολμη, γιατι τι αλλο -εκτος απο τολμημα-μπορει να ειναι η συγγραφη ενος βιβλιου που αναφερεται στις τελευταιες δεκαετιες του 190υ αιωνα και απαιτει να ειναι αληθινο.
Το βιβλιο αυτο ειναι βαθεια πολιτικο και συμπλεκει αριστοτεχνικα τα υπαρκτα προσωπα της εποχης, με τους ηρωες που γεννησε η λογοτεχνικη φαντασια.Η συγγραφεας σε μια συνεντευξη της, μας λεει οτι προκειται για το πρωτο βιβλιο μιας τριλογιας που πραγματευεται την ιστορια του αριστερου κινηματος στην Ελλαδα.

Η μυθοπλασια κινειται γυρω απο δυο ανακτορα.Το "μικρο",ενα κτισμα στον Κεραμεικο,με θεα στον ιερο βραχο.Και το "μεγαλο",εκει οπου δημιουργειται ο μυθος της βασιλικης οικογενειας.Ισχυρα και τα δυο, αποτελουν τους πολους, γυρω απο τους οποιους διαμορφωνονται χαρακτηρες, συμπεριφορες, ιστορικες εξελιξεις, παραγονται πολιτικες ιδεες και ολα αυτα τυλιγμενα στο υπεροχο αρωμα των ροδων.

Αυτο ειναι το ισχυρο οπλο που διαθετει το "μικρο"ανακτορο, για να αντιπαλευεται μαζι με τις κοινωνιστικες ιδες του την εξουσια που αδιαμφισβητητα διαθετει το "μεγαλο".Μεσα απο τις σκηνες του καθημερινου βιου, συνανταμε λογοτεχνες, πολιτικους, ιδεολογους και ολα τα στοιχεια ενος πολιτικου σκηνικου που αναπαραγεται με τον πλεον πιστο τροπο μεχρι σημερα.Στο μικρο ανακτορο προσωπα με ταπεινες καταβολες και συνηθισμενα στη φτωχια, ζουν το μεγαλειο των νεων ιδεων γυρωαπο την προσωπικοτητα ενος ισχυρου ανδρα, που αποδεικνυεται ευαλωτος στον ερωτα και στο θηλυκο καλλος.Θα διατηρησει ομως μεχρι το τελος την αυτονομια του,με μια ωριμοτητα που σπανιζει στον συγχρονο ανθρωπο.Ειναι η ιδια αυτονομια που αναγνωριζει και παραχωρει στους αλλους ανθρωπους που ζουν στον περιγυρο του.

Τα προσωπα, η τοπολογια, οι συνηθειες της εποχης, ολα ελεγμενα με ακριβεια και απολυτως αληθινα.Τελος ξαφνιαζει ευχαριστα η προσπαθεια της Πριοβολου να συνθεσει μια γλωσσα ξεχασμενη, με νεωτερα λεκτκα ιδιωματα.Το βιβλιο διαβαζεται με πολυ ενδιαφερον, σε μαθαινει ιστορια και στεκεται εντιμα στο χωρο της συγχρονης ελληνικης λογοτεχνιας.

Θα περιμενω με αγωνια τη συνεχεια.

ΒΡΑΒΕΙΑ

2011-02-10T16:42:00.013+02:00

Η επιβραβευση ειναι κομματι της ανθρωπινης φυσης.Λειτουργει απο την παιδικη ηλικια και διαμορφωνει ενα κομματι του χαρακτηρα μας που εχει να κανει με την αυτοπεποιθηση του ατομου και την ενισχυση της αυτοεκτιμησης του.Αν επιβραβευσουμε ενα παιδι στην προσπαθεια του να κανει μια ζωγραφια,να περπατησει χωρις να του κραταμε το χερι,να πει τις πρωτες λεξεις,στην ουσια του δειχνουμε το δρομο να συνεχισει με το ιδιο θαρρος προκειμενου να πετυχει την κατακτηση του κοσμου που το περιβαλλει.Mε οποιο τροπο κι αν εκδηλωνεται αυτο το βραβειο, βοηθαει τον ανθρωπο να πατησει γερα στα ποδια του,να χαμογελασει και να συνεχισει την προσπαθεια για επιτυχια σε ολες τις φασεις της ζωης του.

Πολλα βραβεια εχουμε επινοησει εμεις οι ανθρωποι,αλλα υπαρχουν φορες,που ξεχναμε να τα χρησιμοποιησουμε σωστα.Βραβειο για την ομορφια,τη μαθηση,το ηθος,την ευφυια,την τεχνη και καθε ανθρωπινη δημιουργια που κλεινει μεσα της εξυπναδα και τολμη.

Εγω δεν πιστευω ιδιαιτερα στα βραβεια και νομιζα πως τα εχω αφησει να στεκονται σιωπηλα πισω στα μαθητικα χρονια,οταν το αριστα στην εκθεση και το βιβλιο στο τελος της χρονιας ειχε για μας τη μορφη της ολοκληρωσης και ηταν η πιο γλυκια διεκδικηση αναμεσα στους πολλους.

Τελευταια ανακαλυψαμε τα βραβεια στο blogging.Και εγω πιστευω πως ειδικα αυτα τα βραβεια ειναι ενα παιχνιδι που το παιζουμε με τους φιλους μας για να χαιρομαστε και να νοιωθουμε ομορφα.Και κρυβουν μεσα τους την αξια και την χαρη του ανθρωπου που τα προσφερει και μας καλει να συμμετεχουμε αυθορμητα σε νεες επιλογες και να προσπαθουμε παντα να κραταμε το παιχνιδι ζωντανο.

Η γλυκια Αγγελικη,

μου χαρισε πριν λιγο καιρο το

με την υποχρεωση να το προσφερω κι εγω με τη σειρα σε αλλους φιλους και αγαπημενους bloggers.Βεβαια με μια γρηγορη ματια ανακαλυψα οτι οι περισσοτεροι το ειχαν ηδη παρει και το ειχαν στολισει στην σελιδα τους.Αλλα δεν θα ηθελα αυτη η μικρη μου κατακτηση να μεινει μονη της χωρις μια συντροφια.Θελω λοιπον να το χαρισω σε ολους εσας που περασατε απο αυτη τη γωνια και μου αφιερωσατε το χρονο σας.Εισαστε ολοι σημαντικοι και σας αξιζει το καλυτερο βραβειο.
Αλλα εντελως ξεχωριστα, θα ηθελα να το χαρισω σε δυο πολυ τρυφερα προσωπα,σε δυο φιλες που με την τολμη,το θαρρος και την υπεροχη εμπνευση τους, αγγιζουν καθε φορα ενα δικο μου κομματι και με εκφραζουν ιδιαιτερα.

Στην αγαπημενη Δεσποινα,
που ειχα τη χαρα να την γνωρισω τις γιορτες οταν ταξιδεψε στην Ελλαδα.

Και στην υπεροχη Talisker,
που δεν την γνωρισα ακομα,αλλα θα το ηθελα πολυ.

Κοριτσια δεν χρειαζεται να το αναρτησετε,αλλωστε τα συναισθηματα ειναι πολυ πιο ισχυρα απο ολα τα βραβεια.Σας ευχαριστω για την καθε στιγμη και ευχομαι να συνεχισετε με το ιδιο παθος και την ιδια θεληση.

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ

2011-02-04T18:14:00.012+02:00

Μου αρεσει πολυ το κρυο του χειμωνα.Συννεφιασμενος ουρανος,βροχουλα ευεργετικη,παγωνια του χιονιου που κοκκινιζει τα μαγουλακια ειναι το στοιχειο μου.Θελω να βγω στο δρομο να περπατησω στον παγωμενο αερα,χωμενη σε ζεστα ρουχα,να τρυπωσω στην καρδια του κρυου και να ρουφηξω ολη την ενεργεια που ξεπηδαει απο κει μεσα.Με αναζωογονει μια βαθεια ανασα στον παγωμενο βορια και χαιρομαι σαν παιδι μια βολτα στο χιονι.

Χαζευω τα συννεφα που καρφωνονται στον ουρανο γεματα απο την απειλη της βροχης.Η μυρωδια που μου στελνει το βρεγμενο χωμα μου μοιαζει με το πιο ευωδιαστο δωρο.Σαν να φυτρωνουν την ιδια στιγμη ολα τα ροδα του κοσμου και μου χαμογελουν.

Κι οταν στεκομαι στο παραθυρο και βλεπω τη μερα να φευγει νομιζω πως χανω ενα κομματι απο την ουσια της ζωης.

Ενταξει δεν ειμαστε της υπερβολης.Το κρυο ειναι ευεργετικο αλλα πολλες φορες δεν αστειευεται.Εσεις να περασετε ενα ομορφο Σαββατοκυριακο και να χαρειτε με τον δικο σας τροπο αυτο που σας ευχαριστει.

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

2011-01-22T12:20:00.017+02:00

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη τη μαμα μου να κρυβει τα γλυκα για να μην τα βρει η αδερφη μου.Οσα και να ειχαμε στο σπιτι,εκεινη εβρισκε τον τροπο να τα εξαφανιζει σε χρονο ντε τε, προς μεγαλη απελπισια της μανας μου που φοβοτανε μην γινει ρεζιλι στις φιλεναδες της οταν ερχονταν για επισκεψη.Εμενα δεν με φοβοτανε κανεις γιατι ομολογω πως δεν μου αρεσουν τα γλυκα.Σπανια θα μπω στη διαδικασια να αναζητησω ενα γλυκο η να μπω σε ζαχαροπλαστειο για να αγορασω κατι για μενα.

Λιγη ζαχαρη παραπανω να εχει ο καφες μου δεν μπορω να τον πιω. Βεβαια οταν εχει τελειωσει ενα ομορφο γευμα και ο ουρανισκος εχει δοκιμασει το μεγιστο της απολαυσης και η ευχαριστηση εχει φτασει στα ουρανια,τοτε θα αναζητησω μια γλυκια μπουκια-αλλα μπουκια στην κυριολεξια-και συνηθως η γευση μου αναζηταει κατι που να εχει σχεση με σοκολατα.

Οταν λεμε σοκολατα εννοουμε ενα σοκολατακι,μια μους,αντε και μια μικρη ολοπικρη σοκολατινα.Οτι μπορει να γευτω σαν επιδορπιο,τον καθεδρικο του Μιλανου,η τον πυργο της Πιζας και τον Παρθενωνα,ουτε που ειχε περασει απο το μυαλο μου.Φαινεται ομως οτι η φαντασια και η αξιοσυνη καποιων ανθρωπων δεν εχει τελος.

Ο Ιταλος ζαχαροπλαστης Mirco Della Vecchio εχει φτιαξει εντυπωσιακα γλυκα απο λευκη σοκολατα οπου πρωταγωνιστουν τα σημαντικοτερα μνημεια της παγκοσμιας πολιτιστικης κληρονομιας.
Τα εργα του ειναι φτιαγμενα με ιδιαιτερη τεχνικη και επιμονη στη λεπτομερεια.
Ο ιδιος ειναι και κατοχος του βραβειου Γκινες,αφου το περασμενο καλοκαιρι εφτιαξε με τη βοηθεια μια ομαδας καλλιτεχνων το μεγαλυτερο γλυπτο απο σοκολατα.Προκειται για τον καθεδρικο ναο του Μιλανου,υψους εναμισι μετρου και βαρους πεντε τονων.

Η κατασκευη του Ντουομο διηρκεσε πολλες μερες,ενω η σοκολατα που περισσεψε τεμαχιστηκε σε κομματια και πουληθηκε στους περαστικους.Τα εσοδα απο τις πωλησεις δοθηκαν στα παιδια της Αιτης.

Αυτες τις μερες τα γλυπτα του Ντελα Βεκια εκτιθενται στο Χονγκ Κονγκ σε μια εκθεση με τιτλο" Chololate World Heritage" που θα διαρκεσει ενα μηνα.Δεν ξερω ποια θα ειναι η τυχη τους μετα το τελος της εκθεσης, ουτε αν τα εργα αυτα ικανοποιουν με τον δικο τους τροπο την ανθρωπινη ματαιοδοξια.Θα προτιμουσα ομως να διατεθουν και αυτα προκειμενου να βοηθησουν τους ανθρωπους που εχουν πραγματικα αναγκη.Μακαρι μια γλυκια κολωνα απο τον Παρθενωνα να γινει και παλι συμβολο ειρηνης, αγαπης, ανθρωπιας.

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΧΙΟΝΙΣΕ ΑΚΟΜΑ

2011-01-17T16:22:00.017+02:00

Μια μικρη αποδραση στην Αραχωβα για ξεκουραση εχει τη χαρη της.

Εχει και καφεδακι στη λιακαδα αλλα και γευση απο παραδοση που σιγα σιγα ξεφτιζει κι αυτη καθως πληθαινουν οι μπουτικ με τα επωνυμα ρουχα και τα μπαρακια.

Η περιοχη εχει χτιστει απελπιστικα πολυ και στο Λιβαδι εχουν ξεφυτρωσει ενα καρο βιλες χτισμενες κατα τα σουηδικα προτυπα,με πρασινες και μαυριδερες στεγες σε ενα αρχιτεκτονικο παντρεμα βλαχιας και νεοπλουτισμου τοσο κραυγαλεο που σε διωχνει μακρια.

Το τοπιο ειναι θαυμασιο και οσο οδηγεις προς την Αγοριανη τα ελατα πληθαινουν και το πρασινο σε αγκαλιαζει.Φετος με τις υψηλες θερμοκρασιες μεσα στο χειμωνα το χιονι σπανιζει στην περιοχη και το χιονοδρομικο ειναι κλειστο.Οι επισκεπτες ειναι λιγοτεροι και συνηθως περιοριζονται στο Σ/Κ,η απολαμβανουν μια ημερησια βολτα με φαγητο και καφε.

Εχω ξανακανει την διαδρομη μεχρι την Αμφικλεια, οταν ολα ηταν χιονισμενα και το τσουχτερο κρυο σου παγωνε τη μυτη και τα ακροδαχτυλα.
Αυτο το παγωμενο σεντονι με τα ελατα φορτωμενα ασπρο βαμβακι και δροσοσταλιδες, μου εχει μεινει στο μυαλο σαν κατι μαγικο.

Αλλωστε εγω ετσι τον φανταζομαι παντα τον χειμωνα.Με βαρεια συννεφα που μοιαζουν να κατεβαινουν χαμηλα, χιονι, ευεργετικο κρυο και τη μυρωδια του ξυλου που καιει στο τζακι να μου χαιδευει τα ρουθουνια.

Στην πολη εχει αρκετο κρυο βεβαια,αλλα εχει και ενα λαμπρο ηλιο που βοηθαει τον κοσμο να κατσει εξω και να απολαυσει τον καφε του.Τα τσιπουρα πηγαινοερχονται ολοκαθαρα μεσα στα ποτηρια και για φρεσκο νερο τρεχεις με το μπουκαλι στη βρυση που φερνει το θειο δωρο κατευθειαν απο το βουνο.

Μου αρεσουν οι πολεις που σεβονται την παραδοση στην αρχιτεκτονικη, αλλα συνδυαζουν συγχρονα στοιχεια που προσδιδουν φως και αποψη στις κατασκευες και τις βγαζουν απο τα μουσεια για να απολαυσει ο κοσμος μια αισθητικη αλλης εποχης που ομως τολμα με μοντερνες εφαρμογες.Τα κτιρια παραμενουν ζωντανα και ειναι αναγκη να τα αντιμετωπιζουμε με σεβασμο και αγαπη.

Στην Αραχωβα πρωταγωνιστης στα στενα και στις προσοψεις των σπιτιων ειναι η πετρα,φτιαγμενη απο μαστορους με φοβερη τεχνη και σοφια θα ελεγα.Αν και ειμαι λατρης των πραγματων που ερχονται απο παλια και κουβαλανε τα σημαδια του χρονου πανω τους,ειμαι εντελως αντιθετη με την αισθητικη της βελεντζας και η λεξη παραδοσιακο με ξενερωνει τελειως.Η παραδοση δεν ειναι μια λεξη κενη που αιωρειται μεσα στο χρονο με την απαιτηση να τη διασωσουμε μονο για την ιστορια.

Η παραδοση μας αγαπαει και την αγαπαμε,εκσυγχρονιζεται και ζει μεσα μας, γιατι ετσι μπορουμε να διασωσουμε την ιδιαιτεροτητα μας σαν λαος και να ζησουμε σε απολυτη αρμονια με το παρελθον μας.
Να πατε στην Αραχωβα.Εχει ακομα το τοπικο χρωμα,τυρακι νοστιμοτατο,γλυκα ντυμενα στα καταλευκα με ζαχαρη αχνη και παιδακια εκλεκτα.Αν κατι σας μοιασει ξενο με την παραδοση, αγνοειστε το.Εχει μια γλυκα το βραδυνο χρωμα που βαφει ροδινα τα βουνα και η θεα απο ψηλα σε αποζημιωνει.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

2011-01-06T23:59:00.012+02:00

Σημερα γιορταζουμε γιαυτο ας αφησουμε τη φαντασια να μας ταξιδεψει.Το πιο ομορφο ταξιδι γεματο γευσεις, αρωματα, χρωματα και εικονες.Ταξιδι στο κεντρο της δημιουργιας που μονο η φαντασια μπορει να της δωσει νεα πνοη με παλια υλικα.
Και ετσι σπαμε τα ορια και φευγουμε μακρια με οδηγο ενα φανταστικο κοσμο.

Με τις εικονες αυτες που ξαφνιαζουν ευχαριστα θελω να ευχηθω σε οσους γιορταζουν

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΠΟΛΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΑ

ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΨΙΛΟΒΡΟΧΟ

2011-01-03T12:25:00.021+02:00

Σημερα εμεινα στο σπιτι κοντα στο αναμενο τζακι.Αποφασισα να μην κανω τιποτα σπουδαιο μονο να σκεφτω και να διαβασω.Βασανιζω πολλες μερες τωρα ενα βιβλιο που μου χαρισε η κορη μου και δεν λεω να το τελειωσω.Η προσπαθεια ξαναρχιζει σημερα με πολυ κεφι αλλα και παλι ολο και κατι βρισκω για να σταματησω.Εβαλα να βραζει και μια μοσχομυριστη φασολαδα και τωρα χαζευω εξω απο το παραθυρο. Ο καιρος αυτος μου αρεσει πολυ.Συννεφιασμενος με ενα συνεχες ψιλοβροχο και τα φωτα του δεντρου αντανακλουν πανω στο τζαμι του παραθυρου μικρες τρισευτυχισμενες φλογιτσες.Συχνα μας πιανει μια μελαγχολια οταν τελειωνουν οι γιορτες και τα φορτωμενα με τα στολιδια τους δεντρα, μας μοιαζουν λιγο περιττα και αταιριαστα με το σκηνικο των επομενων ημερων।Αυτη τη φορα δεν προλαβαινω να μελαγχολησω μονο θελω να τακτοποιησω λιγο τις σκεψεις και τα συναισθηματα μου.Αλλα οταν ολα αυτα παω να τα μεταφερω στο ασπρο φοντο της γραφης μου οι λεξεις μπερδευονται,γινονται ξαφνικα αντιπαλοι μου και σαν μικρος μαθητης ξεχνω τι θελω να γραψω και ψαχνω τα λογια μου.

Η αληθεια ειναι οτι αυτες οι γιορτες τα ειχαν ολα.Και δουλεια, που δεν μπορεις να της ξεφυγεις με τιποτα και παρτυ με χορο και ασκοπες βολτες στο κεντρο της πολης, με καφε και καλη παρεα και βεβαια υπεροχες συναντησεις και γνωριμιες με ανθρωπους που κερδισαν την αγαπη και την εκτιμηση μου।

Και ετσι εμαθα πως πρεπει να αφηνεις παντα την πορτα της καρδιας σου ανοιχτη γιατι ποτε δεν ξερεις ποτε θα σταθει στο σκαλοπατι σου μια αλλη μικρη καρδουλα που θα συντονισει τους χτυπους της με σεν.Και οταν γινει αυτο πρεπει να εισαι εκει για να το καταλαβεις και να ανοιξεις την αγκαλια σου.

Και να θυμασαι παντα πως οι ευκαιριες υπαρχουν και η ελπιδα για καθε τι καλυτερο πεθαινει τελευταια και μονο αν εσυ αποφασισεις οτι δεν υπαρχει.Εκει που νομιζεις πως ετσι ειναι η ζωη και ετσι θα πορευεσαι, ολα μπορουν να αλλαξουν προς το καλυτερο, γιατι υπαρχει η ανθρωπινη επαφη και το ζεστο χαμογελο.

Οταν τηλεφωνησε η Δεσποινα ετοιμαζα μεζεδακια στην κουζινα για μερικους φιλους που θα ερχοντουσαν το βραδυ για μια Πρωτοχρονιατικη γιορτη.Στην αρχη τα εχασα.Ο χρονος που μας πιεζει συνεχως, ηταν εναντιον μου εκεινη τη στιγμη.Αλλα τα παρατησα ολα αμεσως και ετρεξα να συναντησω την πιο ομορφη παρεα.Και ακουσα τα πιο χαρουμενα καμπανακια να χτυπανε μεσα μου και την καρδια μου να τα συνοδευει με την ιδια ενταση.Θα ελεγα πως ητανε το πιο ομορφο δωρων των ημερων και ειχε γευση απο ζαχαρη και κανελλα.

Και οταν η βραδια τελειωνει με αγαπημενους ανθρωπους, ποτακια, χορο, δωρα και κεφι, νοιωθεις πως η ζωη ειναι ομορφη και χρωματιστη και το υπεροχο περιτυλιγμα που ξεδιπλωσες αργα αργα δεν ειναι κενο,αλλα κρυβει μεσα του ολη την αληθεια της ψυχης σου.Ας ειναι αυτη η χρονια ομορφη και οσο γινεται πιο κοντα στις προσδοκιες μας.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

2010-12-29T10:25:00.006+02:00

"....Την Πρωτοχρονια ανημερα ερχοτανε μονο τα παιδια με τις γυναικες τους, και κεινη την ημερα η Λωξαντρα παραγεμιζε την γαλοπουλα - τον "κουρκο" που της εστελνε καθε χρονο δωρο ο χασαπης της."Κοτζαμαμ κουρκο!" στολισμενο τον εστελνε ο χασαπης με παρδαλα χαρτια, με ασημενιες τρες απο πανω ως κατω."Για την κοκονα."
-Ειδες τι μ' εστειλε εμενα ο χασαπης μου ;

"....Πολλες Πρωτοχρονιες περασαν απο τοτε που ο Δημητρος πηρε την Λωξαντρα,ομως ετουτη την Πρωτοχρονια σηκωθηκε ο Δημητρος απο ολους τους χρονους πιο νωρις να ριξει το ροδι στην αυλη και να σκορπισει το μπερεκετι μεσα στο σπιτικο του.
Με τις παντοφλες και το μακρυ το ασπρο του το νυχτικο, κουκουλωμενος στη μηλογουνα του και φορωντας στο κεφαλι του τον ασπρο σκουφο που του ειχε πλεξει η Λωξαντρα, σταθηκε στο πλατυσκαλο, ντριτος σαν το παλικαρακι, ροδοκοκκινος σαν χιονισμενη αυγη, και τιναξε με δυναμη το ροδι.

....Η μεγαλη πρασινη πηλινη σομπα φλοκαριζε με δυναμη σαν μπηκαν στην τραπεζαρια.
Μοσχοβολουσε η καμαρα πευκο και πριναρι.Το τραπεζι ηταν στρωμενο φαρδυ-πλατυ σ' ολο το μηκος της καμαρας και το κατασπρο λινο τραπεζομαντιλο δε φαινουνταν απ' τους πολλους μεζεδες.
Το καρυδενιο μπουφεδακι, που σαν λεπτοκοκαλη γυναικα δεν εδειχνε τον ογκο του, ηταν φορτωμενο με τ' αγιοβασιλιατικα τα φρουτα: μηλα, αχλαδια, ροδια, πορτοκαλια, καρυδια, φουντουκια, μυγδαλα, καστανα, φιστικια, σταφιδες, συκα, χαρουπια και γλυκοσουτζουκο απο χυμο σταφυλιων.Σωστο κερας της Αμαλθειας.
-Ευλογησον την βρωσιν και την ποσιν των δουλων σου ....
Με κατανυξη καθισαν ολοι γυρω στο τραπεζι και αρχισαν να δενουν στο λαιμο τους τις πετσετες τους.Το φαγητο αρχισε αργα, ιεροτελεστικα και βαθυστοχαστα, με τις στερεοτυπες ευχες και τα "γεια στα χερια σου, Λωξαντρα μου".
-Ευτυχισμενο το Νεον Ετος !
-Ευτυχισμενο το 1874 !

"απο το βιβλιο της Μαριας Ιορδανιδου "Λωξαντρα".

ΕΥΧΕΣ

2010-12-24T09:39:00.003+02:00

Αυριο εχουμε Χριστουγεννα.

Γεννιεται η ελπιδα, το φως και η νεα ζωη.

Ας ευχηθουμε να ειναι καθε στιγμη κοντα στις προσδοκιες μας και η χαρα να ερθει σε καθε σπιτικο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ

2010-12-17T17:35:00.021+02:00

Τελικα ποσο γρηγορα περναει ο καιρος!
Αυτο πια δεν ειναι προσωπικη ανακαλυψη.Το εχουμε καταλαβει ολοι και πολλες φορες τρεχουμε για να προλαβουμε το χρονο που φευγει με ταχυτητα ανεμου και να νιωσουμε την καθε στιγμη που περναει.Να την κανουμε δικη μας και να την προσθεσουμε στην απιστευτη συλλογη αναμνησεων που κρατανε ζωντανη τη μνημη και κανουν το περασμα του χρονου λιγοτερο επωδυνο.

Θυμαμαι πως ενα μεσημερι γυρνωντας απο τη δουλεια, θα ητανε λιγο μετα την εθνικη επετειο και ειδα στο δρομο μου τα πρωτα Χριστουγεννιατικα στολιδια.
Και νομισα τοτε πως ητανε τοσο νωρις και μεχρι να ερθουν οι γιορτες εχουμε πολυ χρονο μπροστα μας.Και τωρα καθως κοιταζω το αναμενο δεντρο συνειδητοποιω πως το επομενο Σαββατο εχουμε Χριστουγεννα.

Και ταυτοχρονα καταλαβαινω πως αυτα τα Χριστουγεννα θα ειναι πολυ δυσκολα για ολους και τοσα μα τοσο διαφορετικα.Ο κοσμος νοιωθει κουρασμενος, απογοητευμενος και η λαμψη παλαιοτερων ημερων δεν υπαρχει πια στο βλεμμα,αλλα ουτε και στην καρδια.

Ειναι πολυ δυσκολο να αποδεχτεις πως ετσι ξαφνικα, εχουν αλλαξει τοσα πραγματα στην καθημερινοτητα σου και και πως η καθημερινοτητα καποιων αλλων ανθρωπων εχει αλλαξει με ενα τροπο οδυνηρο.
,

Και τελικα στολισα και φετος και αγορασα μικρα δωρα και στολιδακια για τους φιλους μου και παιχνιδια με ζωηρα χρωματα για τα μικρα προσωπακια της οικογενειας.Ομως καθε στιγμη νοιωθω πως κατι λειπει.Ειναι ο αυθορμητισμος που υποχωρησε και η ελλειψη σιγουριας για το αυριο.Ειναι που μεχρι πριν λιγα χρονια κανεις δεν μπορουσε να φανταστει ποσο σκληρα μπορουσαμε να πληρωσουμε την απερισκεψια και την απληστια καποιων μεγαλοσχημων που
δουλευαν ταχα μου για το δικο μας το καλο και τελικα μας οδηγησαν στην πιο παταγωδη πτωχευση.

Πτωχευση συναισθηματων,ιδεων,και ιδεολογιων.

Γιατι οταν πτωχευσουν τα συναισθηματα,πτωχαινει κι ο νους και γινεται μεγαλος ο αγωνας για κρατηθει το χαμογελο στα χειλη.

Και εφτιαξα και τον Χριστουγεννιατικο κορμο,να παρει τη θεση του στο τραπεζι και να μας γλυκανει ολους,γιατι αυτες τις μερες δεν μπορεις να τις φανταστεις χωρις τη γευση και το αρωμα του σπιτικου γλυκου.

Για να μυρισει το σπιτι, ελεγε η μανα μου που μεσα στην απλοτητα της και στα τοσα δυσκολα που ειχε ζησει δεν θα μπορουσε να φανταστει αυτο που θα ζουσαμε καποτε κι εμεις.

Και υστερα με την φιλη μου την Νινα πηγαμε παρεα στο Μπαζαρ των Δρομων Ζωης και ανοιξαμε την καρδια μας και αγκαλιασαμε για λιγο την προσπαθεια αυτων των ανθρωπων που αφιερωνουν τον χρονο τους για να προσφερουν στους ανθρωπους που εχουνε αναγκη.

αλλα κι εκει οπως μου ειπε η Τινα που ειναι η ψυχη της προσπαθειας,η προσελευση και η προσφορα ειναι για φετος περιορισμενη.Ο κοσμος θελει να βοηθησει αλλα δεν μπορει πια με τον τροπο που το εκανε καποτε.

Θα ηθελα με καποιο τροπο να με αγγιξει και παλι η μαγεια που ενιωθα τα Χριστουγεννα οταν ημουνα παιδι.Τη στιγμη που κατεβαινε το δεντρο απο την αποθηκη και γεμιζε ο τοπος απο τα φανταχτερα στολιδια,τη χρυσοσκονη και το ψευτικο αφρατο χιονι μια αορατη δυναμη με σηκωνε απαλα και με καθιζε στα κλαδια του.
Και εκει αναμεσα στα λαμπιονια και τα χρωματα εκανα ονειρα γεματα ομορφια και αθωοτητα.
Ενιωθα να γεμιζω φως και μεταμορφωνομουνα σε ενα μικρο αγγελακι που ηξερε να χαιρεται με καθε τι απλο και χαρμοσυνο που υπηρχε γυρω του.

Ητανε τοσο μεγαλη η χαρα μου που συχνα ξυπναγα τη νυχτα για να σταθω μεσα στο κρυο κοντα στο φωτισμενο δεντρο και να ονειρευτω.Και πιστεψτε με δεν υπηρχε μεσα μου ιχνος ψεμματος.Καθε συναισθημα και καθε σκεψη ητανε περα για περα αληθινη.

Στην καρδια μου και στην σκεψη μου υπαρχει παντα αυτη η παραμυθενια στιγμη που με αγγιζε το πνευμα των Χριστουγεννων και που δυστυχως για μενα, με το περασμα των χρονων, δυσκολευομαι τοσο πολυ να ξανασμιξω μαζι του.
Σιγουρα χρειαζομαστε ελπιδα και αισιοδοξια και νομιζω πως για να το πετυχουμε αυτο ειναι αναγκη να ξαναπερπατησουμε ανταμα με το μικρο παιδι που καποτε αφησαμε πισω μας.
Αφηνω ευχες σε ολους, για να ειναι αυτες οι γιορτες στολισμενες με αγαπη και ζαχαρη.

ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΤΙ ΟΧΙ

2010-12-06T09:30:00.010+02:00

Το blogging το ανακαλυψα εντελως τυχαια πριν δυο χρονια.Εψαχνα στο νετ για καποια συνταγη και η αναζητηση με εφτασε σε ενα πολυ προσεγμενο μπλογκ που σταθηκα αρκετη ωρα να το διαβασω.Μετα ξερετε πως γινεται απο το ενα οδηγηθηκα στο επομενο και σιγα σιγα ανακαλυψα ενα κοσμο που δεν τον ηξερα και δεν φανταζομουνα πως υπηρχε.

Στην αρχη νομιζα πως ειχα μπει στη χωρα των θαυματων τοσο μεγαλη ητανε η εκπληξη μου.

Καθως συνεχιζα τις διαδρομες μου ανακαλυψα πως πολλες φορες ξαναγυριζα πισω για να διαβασω καινουριες αναρτησεις και σε μερικα μπλογκς εμενα περισσοτερη ωρα.Ετσι εφτιαξα ενα δικο μου πεδιο επιλογης που με μεγαλη χαρα περιμενα να διαβαζω τις νεες ιδεες των bloggers.

Οταν αποφασισα να φτιαξω ενα δικο μου χωρο αντιμετωπισα τις γνωστες δυσκολιες μια και το μπλογκ υπακουει σε μια δικη του λογικη και απαιτει καποιους ξεχωριστους χειρισμους.Τι προσπαθεια ητανε αυτη και ποσες ωρες εφαγα σκυμενη πανω στο laptop.Και τι απογοητευση,τι εκνευρισμος οταν τα πραγματα δεν γινονταν οπως τα περιμενα.

Στο τελος ομως ημουνα τοσο περηφανη γιατι τα ειχα καταφερει εντελως μονη μου,εγω που μεχρι τοτε δεν ηξερα σχεδον πως πατας τα κουμπια.

Το blogging ειναι για μενα χαρα και παιχνιδι αλλα και ενας χωρος που ακουμπας τις σκεψεις σου, τις ευαισθησιες σου,τους προβληματισμους σου και αφηνεις τους αλλους να σε διαβαζουν χωρις περιορισμους.
Και τωρα ερχεται το παιχνιδι της Talisker .
Και μου ζηταει να γραψω πεντε πραγματα που αγαπω στo blogging και αλλα τοσα που δεν μου κανουν κλικ.
Εδω καταφερα να απενοχοποιησω τη γλωσσα και την εκφραση μου.Γιαυτο αγαπω πολυ τον τροπο που γραφουν οι περισσοτεροι, γιατι βρηκαν το δρομο να εκφραστουν χωρις προσποιηση και περιττες λεξεις.

Γνωρισα ανθρωπους που ειχαν τον ιδιο τροπο σκεψης με μενα και σταθηκαν με ενδιαφερον να διαβασουν οσα εγραψα.Σχολιασαν και συμφωνησαν η διαφωνησαν σε καποια πραγματα.Και αυτο ητανε που με εβαλε στη διαδικασια να ξανασκεφτω και να εκτιμησω την αληθεια των αλλων, εκει που επρεπε να το κανω.

Το blogging με εμαθε να ειμαι ανοιχτη σε νεες ιδεες και με ταξιδεψε με καθε τροπο στη χωρα των ανακαλυψεων.

Αγαπω πολυ να διαβαζω οσους αφιερωνουν σελιδες στην τεχνη,γιατι η εικαστικη εκφραση με θελγει με μια δυναμη μαγικη και με κανει να στεκομαι με απιστευτη ισορροπια στα δυο μου ποδια στο τεντωμενο σχοινι που στηνουν μπροστα μου τα καθε λογης εμποδια.

Υπαρχουν σελιδες που με τροπο ανεπιτηδευτα απλο, μπορουν να εκφραζονται το ιδιο ευκολα σε διαφορετικους χωρους.Ο τροπος που περνανε απο το ενα θεμα στο αλλο, μου αρεσει πολυ Μια βολτα στα μαγαζια και στις δημιουργιες της κουζινας, εναλλασεται με μια πολιτικη αναλυση και τιποτα δεν ξενιζει,οταν ο μπλογγερ μας ξερει να περιφερεται στην εκφραση με τροπο που προδιδει την παιδεια του.
Αγαπω πολυ την κοινωνικη ευαισθησια που πολλες φορες συναντησα στα μπλογκς και που τοσο γρηγορα συσπειρωνει τους ανθρωπους γυρω απο ενα προβλημα και τους κανει να θελουν να προσφερουν με τον τροπο τους.

Δεν μου αρεσουν τα στημενα και ψευτικα.Ξερετε, οταν καποιος γραφει και δεν ειναι ο εαυτος του,αυτο αργα η γρηγορα φαινεται και ετσι δεν πας παρακατω μαζι του.
Και δεν μου αρεσουν οι γλυκαναλατες φιλιες που δεν στηριζονται πουθενα.Δεν γινεται να θελω να ειμαι φιλος με ολους και να μοιραζω κοπλιμεντα σε διακοσα μπλογκς, γιατι σιγουρα εχω προβλημα και ειναι καλυτερα να το ψαξω.
Αλλα και η προχειροτητα δεν μου ταιριαζει καθολου.Ναι ο χωρος ειναι δικος σου,ναι μπορεις να γραψεις οτι θελεις και οπως θελεις, αλλα μεχρι εκει.Δεν γινεται να εχεις την αξιωση να σε διαβασω και να σχολιασω κιολας.Ειναι καποια πραγματα που μου περνανε εντελως αδιαφορα.
Με ενοχλουν ακομα τα κακοβουλα σχολια και οι ανθρωποι που κρυβονται πισω απο την ανωνυμια τους.Σε ελευθερη χωρα ζουμε,δημοκρατια εχουμε,μπορει ο καθενας να πει την αποψη του.Οχι ομως στα κρυφα και στα μουλωχτα.
Θελω να σε ξερω ποιος εισαι και που το πας.Γιατι αλλιως θα σου γραψω κι εγω οτι γουσταρω και δεν θελω αντιρρηση.

Σας αρεσει αυτο το παιχνιδι;

Τι λετε Τζιτζι, Ευη, Στρατο,Πελα

θελετε να το παιξετε;

Σε ολους εσας που τοσο μου αρεσει να σας διαβαζω και που μου εχετε δωσει αληθινη χαρα σε ανυποπτες στιγμες, χαρισμενη η μουσικη που αγαπαω.

ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ

2010-12-01T08:34:00.013+02:00

Ειναι το πιο συνηθισμενο γλυκο των ημερων.Τα τελευταια χρονια βεβαια βρισκουμε παρα πολλα γλυκισματα ετοιμα να μας περιμενουν στα ζαχαροπλαστεια τις γιορτες και ξεχναμε αυτο το μικρο θαυμα που οι μητερες μας το εφτιαχναν απο απλα υλικα, σχεδον οτι υπηρχε στο σπιτι και μοσχοβολουσε ο τοπος οταν εμπαινε στο φουρνο.

Αν και τα υλικα του οπως ειπαμε ειναι απλα και φτωχικα, το γευστικο αποτελεσμα ειναι υπεροχο.Τραγανο και συγχρονως μελωμενο με δυο σπασμενα καρυδια να στεκονται στην κορυφη του, σου φερνει αμεσως στο νου τη γλυκα της γιορτης που εμαθες να περιμενεις απο παιδι.

Τα εφτιαξα χτες με μια συνταγη της Βεφας που την θεωρω πολυ πετυχημενη.Σε μικρη δοση για τα δοκιμασουμε και να υποδεχτουμε γλυκα τον Δεκεμβρη.Γινονται τραγανα και μπορω να πω οτι επειδη δεν μου αρεσουν τα γλυκα, εγω θα μπορουσα να τα γευτω και σκετα χωρις το σιροπι τους.Βεβαια με το μελι να τρεχει στην καλοψημενη κορυφη τους ειναι απειρως πιο γευστικα και σε προκαλουν για αμεση καταναλωση.

Αν και γινονται πολυ ευκολα, εχουν και καποια μικρα μυστικα ωστε να πετυχαινουν παντα.
Χρειαζονται πολυ καλο λαδι,μυρωδικα,φρεσκοστιμενο χυμο πορτοκαλι και απαλο πλασιμο.Δεν τα παιδευουμε πολυ ωρα, γιατι τοτε γινονται σκληρα και οι γευσεις των ομορφων υλικων τους εξαφανιζονται.

Μπορουμε να τα φτιαξουμε σε διαφορα σχηματα και αν ειμαστε δεξιοτεχνες να τα κεντησουμε.

Οσοι εχουν καταγωγη απο την απεναντι πλευρα του Αιγαιου γνωριζουν τα σμυρναιικα φοινικια, που τα κεντουσαν οι νοικοκυρες με το καταλληλο εργαλειο και στο τελος εμοιαζαν με εργα τεχνης.

Ως και ο φουρνος μου στολιστηκε με γιορτινες πετσετες για να υποδεχτει το μελωμενο γλυκο.

Βουτυρωστε το ταψι σας και αφηστε κενο αναμεσα τους για να μην κολλησουν στο ψησιμο.Φουσκωνουν αρκετα γιατι εχουν baking powder, γιαυτο φτιαξτε τα σε μικρα σχηματα.Το αρωμα απο τα μυρωδικα, μαζι με το χυμο πορτοκαλιου και το ξυσμα ειναι μοναδικο.

Τα στολισα στο παλιομοδιτικο πιατακι μου και τα εβαλα να κανουνε παρεα με μια χαρτοπετσετα απο τη συλλογη μου.

Καλο μηνα σε ολους.

Καλες γιορτες, Μελωμενες και Ζεστες.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2010-11-25T08:35:00.003+02:00

Συντομα θα μας αποχαιρετησει κι ο Νοεμβρης και σε λιγο θα ειμαστε ακομα πιο κοντα στα Χριστουγεννα.Ειναι μια γιορτη γεματη παιδικοτητα,γευσεις,μυρωδιες και αναμνησεις.Δεν ξερω κανενα που να μην του αρεσουν οι γιορτες.Ειναι η ατμοσφαιρα που ολοι εχουμε αναγκη για να διακοψουμε για λιγο την καθημερινοτητα και να κανουμε διαφορετικα πραγματα.
Δεν θελω να πω τιποτα για τις δυσκολιες και τα προβληματα,ουτε για το τι χρωμα θα εχουν οι φετεινες γιορτες με το αγχος των περικοπων και τις απολυσεις.
Ειναι μερες τωρα που παλευω με την κακη μου διαθεση.Δεν εχω αναγκη να ψαξω την ταυτοτητα μου.Με εμαθα πια και με ξερω πολυ καλα.Μαζι με μενα με ξερουν και ολοι οσοι με γνωριζουν η ζουν μαζι μου.Ομως ξαφνικα σαν να επεσε μπροστα μου ενα εμποδιο σαν κι αυτα που πρεπει να υπερπηδησουν οι αθλητες που τρεχουν στο στιβο αγχωμενοι.
Στο τελος μιας διαδρομης με εμποδια σαν να αδειασα εντελως απο ενεργεια και η αδρεναλινη εχει κατεβει στα ποδια μου.
Νοιωθω λιγο χαμενη σε ενα συμπαν που μου ειναι αγνωστο και θελω να πιασω τον εαυτο μου απο το χερι και να του μαθω να περπατησει ξανα.Δεν θελω με τιποτα να πιστεψω πως οι παλιες αγαπημενες μου συνηθεις πανε να με εγκαταλειψουν.Μεγαλωνοντας σε ενα περιβαλλον εντελως διαφορετικο απο εκεινο που εζησαν οι γονεις μου, ειχα τη χαρα να νοιωσω δημιουργικη και χρησιμη και πολυ αποφασιστικη εν τελει, για πραγματα που μια προηγουμενη γενια δεν προλαβε, η δεν μπορεσε να ανακαλυψει.Τωρα πρεπει να φροντισω για μενα και την οικογενεια μου,να δουλευω ακομα σε μια δουλεια πολυ απαιτητικη,να νοιαζομαι για το μελλον της κορης μου και να φροντιζω λιγο και την εικονα μου.Δεν ειμαι η μια και μοναδικη που εχει να κανει τοσα και να σκεφτεται αλλα τοσα.Το ξερω πολυ καλα αυτο.Ομως ετσι γινεται παντα με τους ανθρωπους οταν τα προβληματα γινονται βουνο.Το ατομικο υπερισχυει του συλλογικου και τρεχουμε να δουμε πως θα σωσουμε κατι απο μας.
Ειναι και κατι αλλο που με απασχολει.Η πολυ αυτοκριτικη βλαπτει τελικα;Αν περναω συνεχως τον εαυτο μου απο κοσκινο και ψαχνω καθε φορα τις αιτιες και που εκανα λαθος, μηπως μου δημιουργω μεγαλυτερο αγχος και μαζι ενοχες για τυχον παραλειψεις;
Ειναι καιρος να το παρω αποφαση και να χαλαρωσω λιγακι.Με τις δικες μου δυναμεις εσπρωξα το μελλον μου ως εδω και εκανα τις δυσκολιες παρελθον.Ομως θελω να ξερω πως το αυριο θα ειναι οπως το σχεδιαζω.Απλο και ανετο.Θελω να χαμογελαω και να ελπιζω.
Γιαυτο ξαναγυριζω στην παιδικοτητα των Χριστουγεννων.Χτες αγορασα περιοδικα με γευσεις γιορτης, και χαρουμενα cupcakes στολιδακια για το δεντρο.Εκοψα και τα μαλλια μου.Α! μεγαλη αποφαση.Ωραια ειναι τελικα μου το ειπε και η κοπελα στο κομωτηριο.Ειναι πολυ ευγενικη και την πιστεψα στο τελος γιατι το ειχα αναγκη.
Αυτα και θα προσπαθω παντα με θεματα που θα μας φτιαχνουν τη διαθεση.

Υ.Γ.Ταλι μου ειμαι εδω και σ'ευχαριστω μεσα απ'τη καρδια μου.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

2010-11-12T07:50:00.005+02:00

Ησυχη ητανε η σημερινη μερα.Επανηλθα στoυς ρυθμους μου και στη βαρδια.Πρωι, απογευμα, νυχτα και παλι απο την αρχη.Αυτο ειναι οτι εχω συνηθισει να κανω χρονια τωρα και μαζι οτι αλλο μ'ευχαριστει και γλυκαινει την καθημερινοτητα μου.Στην τσεπη μου εχω φυλαγμενη μια καινουρια περγαμηνη που θα με κανει να περασω συντομα την πορτα του δημαρχειου ως συμβουλος της αντιπολιτευσης βεβαια, εφοσον ο συνδυασμος μου δεν κερδισε τις εκλογες. Δε λεω καλο ητανε το ταξιδι και με εμαθε πολλα.Τελικα το νοημα ειναι ενα.Αν στη ζωη θελεις να εισαι πρωταγωνιστης πρεπει να παραμεινεις για παντα μαθητης.Ανθρωποι που τους ξερεις χρονια και τους συμπαθεις, ξαφνικα καταλαβαινεις οτι ειχαν και μια αλλη πλευρα που δεν την ηξερες καθολου.Καλα λενε οτι η εξουσια ειναι αφροδισιακη.Και ετσι γινεται σκληρος ο αγωνας για να την αποκτησεις και χρησιμοποιεις ολα τα μεσα.

Και μαθαινεις να μην συνεργαζεσαι και γυριζεις την πλατη στον ανθρωπο που πορευεται μαζι σου και ολο αυτο το μεταφερεις και στην προσωπικη σου ζωη, το μαθαινεις στα παιδια σου,στο σκυλο σου, και εισαι τοσο περηφανος που σε λιγο θα σε φωναζουν ολοι ψευτη, αλλα εσυ δεν το ξερεις.

Και μετα ειναι και η τοπικη κοινωνια που εχει μαθει να συμπεριφερεται με μια λογικη εντελως εξωπραγματικη.Αν μου χαμογελασει η ψιλικατζου της γειτονιας μου και με γλειφει καθε πρωι που αγοραζω σοκοφρετα πρεπει να την στειλω και στο τοπικο συμβουλιο του δημου για να της δειξω την ευγνωμοσυνη μου.

Και μετα ειναι κι εκεινος ο ξαδερφος της φιλης της αδερφης της κουμπαρας μου που ειναι στην τροχαια και μου εσβησε την κληση που πηρα το Πασχα στην εθνικη γιατι ετρεχα με χιλια, να προλαβω το αρνι στο χωριο μη κρυωσει.Κατεβαινει κι αυτος και πρεπει να τον φηφισω μην μαθει πως τον ξεχασα και του κακοφανει.

Και κανεις δεν μπορει να με πεισει για το αντιθετο γιατι χρονια τωρα εμαθα να αξιολογω τη ζωη μου με κριτηρια ταπεινα.Καλες ειναι οι αξιες,αλλα εγω εμαθα να συγκρινομαι με τα απορριματα που μου σερβιρει η τηλεοραση,και ειναι αυτος ο μονος τροπος να αισθανθω λιγο καλυτερα μεσα στη μικροτητα μου.

Και θελω οι ανθρωποι που θα ψηφισω να αντικατοπτιζουν κατι απο τη δικη μου περσονα.Να φροντιζουν τις μικροπελατιακες σχεσεις, να εξυπηρετουν τα μικροσυμφεροντα κι ας εχουνε πολλες φορες μυαλο αμοιβαδας και οψη αρπακτικου.

Δεν εχω μαθει να σχεδιαζω για το μελλον,δεν ξερω τιποτα για την κοινωνικη συνοχη,δεν σεβομαι το περιβαλλον και δεν θα μαθω ποτε ποσο σημαντικος ειναι ο ενιαιος σχεδιασμος που εξασφαλιζει λυσεις ολοκληρωτικες και κανει τη ζωη ολων ευχαριστη και δημιουργικη.

Κι αυτο γιατι δεν εμαθα να λειτουργω μεσα στα πλαισια της συλλογικοτητας και της συνεργασιας.

Ειναι νομιζω πολυ σημαντικο να καταλαβουμε πως αν βελτιωνεται η ζωη του γειτονα μας με καποιο τροπο συντομα αυτο θα εχει αντικτυπο και σε μας.

Οι ατομικες αναγκες υπαρχουν.Αλλα πρεπει να ενταχθουν μεσα σε ενα πλαισιο εργασιας που θα λειτουργει με σκοπο η ικανοποιηση των αναγκων να ειναι ανταποδοτικη για το συνολο.

Αν ο μεσος πολιτης δεν αντιληφθει την κοινωνια που τον φιλοξενει σαν μια κυψελη που ζει και εργαζεται ομαδικα με στοχο την βελτιωση του επιπεδου διαβιωσης για ολους,τοτε εχει χαθει το πιο σημαντικο κομματι της προσπαθειας.

Ξερω οτι τις τελευταιες μερες η συζητηση γυρω απο τις εκλογες εχει κουρασει.Ολοι προσπαθουν σαν τελειοι τεχνιτες να τις χρωματισουν και να τις κανουν δικες τους.

Η ζωη ολων μας στα ζαρια των κομματων και στους μιζερους ισχυρισμους του πρωθυπουργου για αντιπατριωτικη συμπεριφορα οσων δεν ψηφισουν για το μνημονιακο τους μελλον.

Εγω θελω να παραμεινω ο εαυτος μου.Να λεω παντα αυτο που σκεφτομαι,να αποφασιζω για μενα και να μαθαινω τον απεναντι μου να με σεβεται.

Κανεις ποτε δεν θα μου υπαγορευσει τι να πω,ποσο μαλλον αυτος που δεν εκτιμω καθολου τη σταση ζωης του.

Η πολιτικη ειναι κοινωνικο αγαθο και πρεπει να λειτουργει με γνωμονα το κοινο συμφερον.

Σας ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου για την υποστηριξη και τις ευχες σας που ητανε για μενα πολυ σημαντικες.Σε μια τετοια προσπαθεια ειναι αφορητη η μοναξια και εγω ενοιωθα συνεχως πως τοσοι ανθρωποι βρισκονταν κοντα μου με τη σκεψη και τις πραξεις τους, για να μου εκφρασουν την συμπαρασταση τους.

Σας ευχαριστω πολυ πολυ ολους.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

2010-11-02T09:10:00.005+02:00

Πως θα μπορουσαμε να φτιαξουμε μια πολη μαγικη;Πως να κλεισουμε μεσα στα τειχη της την αγαπη μας για να ζησουμε καλυτερα;Χρειαζεται να γινουμε λιγο καλυτεροι μεσα μας και να πιστεψουμε πως με συλλογικη προσπαθεια μπορουμε.

Μπορουμε να εχουμε δρομους με πεζοδρομια και δεντρα που θα μας προσφερουν την δροσια τους το καλοκαιρακι.Μπορουμε να οργανωσουμε τη βοηθεια στους ανθρωπους που εχουνε την αναγκη μας.Μπορουμε να εχουμε βιβλιοθηκες και θεατρικες παραστασεις,εκθεσεις των εργων που μας προσφερουν νεοι καλλιτεχνες που χρειαζονται υποστηριξη.

Ας βοηθησουμε ολοι να διασωθει η πολιτιστικη κληρονομια της περιοχης μας,οσο μικρη κι αν ειναι.Η ντοπιολαλια,τα τραγουδια που ακουγαμε παιδια απο τους μεγαλυτερους, τα παραμυθια και οι θρυλοι, τα σκευη και τα παλια εργαλεια που βοηθησαν τους ανθρωπους στην καθημερινοτητα τους.Ολα εχουν μια θεση σε ενα μουσειο που θα εκφραζει αυτο που εφυγε μεν, αλλα ειναι παντα εδω σαν εικαστικη αποψη μιας εποχης που φροντισε τοσο απλοχερα για αυτο που ειμαστε σημερα εμεις.

Ας φροντισουμε με την παρουσια μας και τη δραση μας, αυτο το μικρο χωρο που μας αναλογει και ειναι βεβαιο πως θα βρουμε μιμητες.Ας προστατεψουμε το περιβαλλον που σοφα εχουνε πει πολλοι πως το δανειστηκαμε απο τα παιδια μας.Συμμετοχη λοιπον εστω και σε περιορισμενη κλιμακα,αυτη ειναι η μαγικη συνταγη για να φτιαξουμε μια πολη μαγικη.

Μην αφηνεις τους αλλους να αποφασιζουν για σενα χωρις εσενα.Διαλεξε το καλυτερο και βρες την δυναμικη να το υποστηριζεις.Μονο ετσι θα μαθουν να σε υπολογιζουν και να σε σεβονται.

Καλη επιτυχια την επομενη Κυριακη, σε ολους εμας τους απλους πολιτες, με την ευχη να επιλεξουμε τους καλυτερους για την τοπικη μας κοινωνια.

ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ

2010-10-19T14:08:00.014+03:00

Πριν απο αρκετα χρονια, η περιοχη που μενω ηταν εντελως διαφορετικη, ο κοσμος απλοικος, οι σχεσεις λιγοτερο περιπλοκες και η καλημερα μας εβγαινε αυθορμητα και με χαμογελο. Οταν ηθελες να δεις καποιον απλα πηγαινες στο σπιτι του να τον συναντησεις, χωρις τηλεφωνα και χωρις αυτοκινητο.Και τοτε η πορτα ανοιγε με χαμογελο και χαρα, μαθαινες τα νεα του αλλου, η γειτονια ερχοτανε να σε βοηθησει στα δυσκολα και ηξερες καθε στιγμη πως θα βρεις εναν ωμο να ακουμπησεις.Τα χρονια περασαν και τα πραγματα εχουν αλλαξει.Κλειδωσαμε τις πορτες και τις καρδιες μας, ο διπλανος ειναι αγνωστος πια και η καλημερα μοιραζεται με φειδω και καχυποψια.Απο κεινα τα χρονια της αθωοτητας, τα ομορφα χρονια του αλτρουισμου και της αυθορμητης προσφορας ηρθε το καλοκαιρι να με συναντησει ενα κοριτσι με μαυρα μαλλια και χαμογελαστα ματια.

-Με θυμασαι;Μου ειπε.Μεγαλωσα στο σπιτι σου.Δοκιμασα το ψωμι της μητερας σου και τη γευση του φαγητου της στα παιδικα μου χρονια.
-Διαβασαμε μαζι τα πρωτα μου μαθηματα στο σχολειο και εσυ εβρισκες το χρονο να ασχοληθεις μαζι μου αν και ησουν φοιτητρια τοτε και συνηθως διαβαζες πολυ.
-Με θυμασαι;Οι γονεις μας ηταν φιλοι στενοι και δουλεψαν χρονια μαζι χωρις ποτε να ανταλλαξουν μια κακη κουβεντα.
Ειχε αλλαξει πολυ, αλλα ητανε παντα η Χριστινα.Οι δρομοι μας ειχανε χωρισει, καθως μεγαλωσαμε κι οι δυο.Παντρεμενη εκεινη απο χρονια με γνωστο πολιτικο,μανα πια με τρια υπεροχα παιδια, μου εφερε στο μυαλο σκηνες που εχουνε περασει στο παρελθον,αλλα η μνημη διατηρει παντα αναλλοιωτες.
Συγκινηθηκα και χαρηκα τοσο που την ξαναβρηκα.Και κει μεσα σε κουβεντες και θυμησες μου εσκασε το παραμυθι.Θελω την υποστηριξη σου,μου ειπε,για τις δημοτικες εκλογες που ερχονται.
Μα την εχεις φυσικα της απαντησα.Δεν μου φτανει,επεμενε, με το χαρακτηριστικο χιωτικο πεισμα της.Θελω να εισαι υποψηφια στο συνδυασμο μου,αυτη τη χαρη σου ζητω.

Εμεινα να την κοιταζω χωρις σκεψεις για πολυ ωρα.Η πρωτη μου απαντηση ητανε αρνητικη.
Ζουμε δυσκολες στιγμες και ο κοσμος πλεον στη συνειδηση του εχει απαξιωσει το πολιτικο συστημα και οσους ξεπουλησαν τα ονειρα του μεσου ανθρωπου,που διατηρουσε τις ελπιδες του για ενα καλυτερο αυριο και εισεπραξε μονο ψευτικες υποσχεσεις.Οποιος εχει πλεον το οραμα να ασχοληθει με την πολιτικη πρεπει να βρει ενα τροπο να στεγασει με ειλικρινεια αυτες τις ελπιδες και να σχεδιασει με ακριβεια τις παρεμβασεις στη συγχρονη ζωη.Και οταν κινεισαι σε τοπικο επιπεδο οι αναγκες αυτες πολλαπλασιαζονται καθως οι ανθρωποι ειναι αμεσα παρεμβατικοι και απαιτουν με τροπο καθοριστικο.

Τελικα πηρα τη μεγαλη αποφαση να εμπιστευτω το προγραμμα της Χριστινας Χριστοφακη στο νεο Δημο Σαρωνικου και να την ακολουθησω στην προσπαθεια της για ποιοτητα και μια διαφορετικη προοπτικη στην τοπικη αυτοδιοικηση.
Ειναι ενα νεο πεδιο δρασης για μενα και χρειαζονται πολλες ωρες μαθητειας για να γνωρισεις τα προβληματα και να μπορεις να μιλησεις στον κοσμο και να πεισεις.
Ευχομαι η επομενη μερα να μας βρει με το μερος των νικητων και να εχουμε τη χαρα να δουλεψουμε ολοι σαν ταπεινοι εργατες για τον τοπο που μας αναθρεψε και τον αγαπαμε.

Υ.Γ.Για την Ολγα που με βοηθησε.Ευχαριστω.

ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

2010-10-08T08:30:00.016+03:00

" Αγκομαχανε ακομα οι βαρειες πετρες και ιδρωνουν.Οι φωνες δυνατες μεσα κι εξω σπρωχνουν τα αργοκινητα ζωα να ξεφορτωσουν τον καρπο.Και οι γυναικες ζυμωνουν στην παρακατω γειτονια το φρεσκο το ψωμι για να 'ρθει να ζευγαρωσει ευλογημενα με τη πικρη γευση του λαδιου που γλυκοποτιζει το φαι και καιει το καντηλι.

Υστερα θα χορτασει τους εργατες που ξαποσταινουν.Δεν εχει ξαναδει το ματι του ανθρωπου τοση βιαση, τοσο κοπο και χαρα μαζι.Μαζεμενα ολα στη φουρια που σπρωχνει τα παλληκαρια στη δουλεια.Γιατι ετουτος ο καρπος ειναι αλλο πραμα.Και δινει ζωη και δουλεψη στο χωριο."

Με τροπο μοναδικο και με τη βοηθεια του αερα που σφυριζει αναμεσα στα ερειπια, μας διηγειται την ιστορια του το παλιο ελαιοτριβειο του Αγ.Γεωργιου στο Καρυδι, κοντα στα Χανια.

Το ελαιοτριβειο ειναι κτισμα του 1863 και αποτελει μερος των κτιριων που ανηκουν στη μονη Αγ.Γεωργιου.Η μονη ειχε καθαρα αγροτικο χαρακτηρα και κατα τον 19ο αιωνα ηταν μετοχι της μονης Αγ.Τριαδας Τσαγκαρολων.Στο εσωτερικο του υπηρχαν τεσσερεις ελαιομυλοι και κινουνταν με ζωικη δυναμη.Το μεγεθος του ελαιοτριβειου μαρτυρα τις μεγαλες ποσοτητες ελαιοκαρπου που συγκεντρωνονταν εδω,καθως επισης και την ποσοτητα του λαδιου που παρηγαγε.

Σημερα το κτισμα ειναι αφημενο στην τυχη του και φαινεται να καταρρεει.Ειναι ο πιο στοργικος μαρτυρας του παρελθοντος, καθως κρυβει μεσα στα χαλασματα του την ιστορια της περιοχης και τον κοπο των ανθρωπων που μοχθησαν εδω.Θα πιστευε κανεις πως ο χρονος εχει παγωσει πανω στις πετρες και η ψυχη του κτιριου εχει χαθει.Ομως εκει μεσα στα χορτα και τις γκρεμισμενες πορτες ενιωσα καποιες στιγμες να ακουω την ανασα του.

Και τουτα τα βολτα που στηριζαν καποτε την οροφη και εκρυβαν στα σπλαχνα τους το πολυτιμο χρυσαφι του λαδιου, μου εμοιαζαν ξαφνικα σαν χορευτριες θαυμαστου μπαλετου που απεριττα μου χαριζαν τις πιρουετες τους.Μια κινηση αριστερα, μια κινηση δεξια, απανω και υστερα κατω.Και μετα σιωπη. Ηρθε παλι ο αερας να με συνεφερει απο τις σκεψεις μου που ξεφυγαν παραδομενες σε οτι περιτεχνα δημιουργησαν τα ανθρωπινα χερια.

Οι βασεις απο τους ελαιομυλους και οι πετρες που καποτε κινηγουσαν η μια την αλλη στην προσπαθεια της παραγωγης του λαδιου.

Στο σημειο αυτο γινοταν η συγκεντωση και η αποθηκευση του λαδιου.

Δεν μπορω να φανταστω οτι το παλιο ελαιοτριβειο θα ξαναδουλεψει οπως παλια.

Θα μπορουσε ομως με το ενδιαφερον καποιων ευαισθητων ανθρωπων να ξαναφτιαχτει στο προτυπο του παλαιου και να αποτελει πολο ελξης με σκοπο τη μαθηση.

Αξιζει νομιζω να διασωσουμε τα εργα των ανθρωπων που φτιαχτηκαν στο παρελθον και με δυσκολια μπορουμε να τα προσεγγισουμε σημερα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

2010-10-03T19:26:00.010+03:00

Τελικα το ξερουμε ολοι.Ολα τα ωραια τελειωνουν κι αυτο για να ερθουν αλλα καλυτερα και ωραιοτερα.Και παντα ξαναγυριζουμε σε οτι εχει συνηθισει ο νους. Εκει που το κορμι ξαναβρισκει τις γνωριμες σκιες και νιωθει θαλπωρη.Ξαναγυριζουμε πιστοι στο ραντεβου της μνημης.

Κι αυτη τη φορα η Κρητη μας προσφερε τα πιο ωραια δωρα.Φυση υπεροχη,γευσεις μοναδικες, απλοτητα και φιλοξενια.Ειναι σπανιες οι στιγμες που μπορεις να ζησεις σ'αυτο το νησι και παντα αυτο που μενει ειναι η σιγουρια οτι θελεις να ξαναπας για να συνεχισεις την εξερευνηση.Ειναι ο τοπος που ακομα και οι ντοπιοι που ζουν χρονια εκει συνεχιζουν να τον ανακαλυπτουν.

Αφηνεις τις ακρογιαλιες που απλωνονται μπροστα σου προκλητικα και ανηφοριζεις στα σκιερα χωρια της ορεινης Κρητης για να ξανασμιξεις με τη φυση.Εχει τοσες ομορφιες να σου προσφερει και νιωθεις τοσο ελευθερος εκει πανω που τα ξεχνας ολα.

Πετας οτι σε βαραινει και αφουγκραζεσαι για λιγο τις κουβεντες στα καφενεια.Κι αν το κανεις κεφι μια παγωμενη ρακη σου φερνει τη χαλαρωση που χρειαζεσαι.

Αν φυγεις απ'την Κρητη μην παρεις τιποτα μαζι σου.Να ευχεσαι να ειναι ολα εκει για να τα βρεις ξανα να σε υποδεχτουν οταν θα επιστρεψεις.

ΤΑΞΙΔΑΚΙ

2010-09-20T10:03:00.007+03:00

Αυτο το εργο τεχνης βρισκεται στο Οβιεδο της Ισπανιας και ειναι ο ταξιδευτης.
Καπως ετσι ηθελα κι εγω να ειμαι.Με τις βαλιτσες ετοιμες κοντα στην πορτα και να φευγω για τα μερη που αγαπαω.Με μια ομπρελα για τη βροχη και για τον ηλιο τον χρυσοκοκκινο που μας ζεσταινει τη καρδια.Κι ας ηταν αδειες οι βαλιτσες χωρις περιεχομενο, μονο να κουβαλαω τη χαρα μου και την γλυκια πλανη του ταξιδιου.

Ενας φασουλης οι εμπειριες μου να ειναι, κρυμμενες καλα μεσα σε πτυχες απο βελουδο που θα με ξαφνιαζουν ευχαριστα καθε φορα που θα ανοιγω το μαγικο κουτι.
Κι αυτη τη φορα το αποφασισα να φυγω για λιγο

με ενα πλοιο να ταξιδεψω για το νοτια και να φτασω

Να δω το κοριτσακι μου και να γιορτασουμε μαζι τα γενεθλια της που ειναι αυριο.

Αφηνω εδω την αγαπη μου για εσας που περνατε και διαβαζετε.Θα επιστρεψω συντομα και θελω να σας βρω ολους καλα και με ανεβασμενη διαθεση.Θα περναω κι εγω απο τις αγαπημενες μου γειτονιες κι αν τα καταφερω θα ανεβασω εικονες απο την Κρητη.

Μια αγκαλια σ'αυτη την ομορφη παρεα που μου εχει χαρισει στιγμες μοναδικες.

ΑΓΑΠΑΩ

2010-09-15T09:34:00.014+03:00

Οι αγαπημενες μου
ΟΛΓΑ,
MARILIZ,
και TALI

με προσκαλεσαν να παιξω ενα παιχνιδι αγαπης.Το βλεπω μερες τωρα να παιζεται στα μπλογκς και θα πω οτι ειχα ζηλεψει λιγο!!!
Μωρε λεω θελω κι εγω να παιξω πως να γινει αυτο;Και τωρα με την προσλκηση που πηρα ναμαι κι εγω μεσα στο παιχνιδι.
Αγαπαω πολλα πραγματα στη ζωη μου,αλλα περισσοτερο και αλλα λιγοτερο.Αν και οταν με πιανουν τα δυσκολα μου ειμαι ικανη να τα απαρνηθω ολα και να νιωσω πως δεν αγαπαω τιποτα και κανεναν.Ευτυχως αυτο δεν κραταει πολυ και ξαναβρισκω την θετικη μου διαθεση και την ψυχραιμια μου.
Λιονταρι επαναστατημενο με μια χαιτη που κουνιεται επικινδυνα και νοοτροπια κοτας οταν με πιανουν οι ντροπες μου.
1)αγαπαω να δινω,μονο που θελω αυτο που θα δωσω να παει σε χερια τρυφερα,που θα το κρατησουν με προσοχη,γιατι ειναι τοσο ευθραυστο που σπαει ευκολα.

2)αγαπαω να χανομαι με τις ωρες στα βιβλιοπωλεια και να ψαχνω για κεινα τα κρυμμενα βιβλια που δεν προβαλουν οι φωτισμενες βιτρινες.Η μυρωδια του τυπωμενου χαρτιου με συναρπαζει.

3)αν χασω το μικρο κομματι γης που εχω και καλλιεργω τα λαχανικα μου θα ειμαι δυστυχισμενη.Το αγαπαω και το φροντιζω μονη μου.Ελπιζω φετος το χειμωνα να εχω μια καλη σοδεια.

4)λατρευω το κοκκινο βερνικι νυχιων του YSL.Το βραδυ αλλαζει χρωμα και μοιαζει πολυ πιο σκουρο.

5)αγαπαω την τεχνη σε ολες τις μορφες της.Ωρες μπορω να χαζευω μια καλλιτεχνικη δημιουργια και να κανω σκεψεις για να την καταλαβω.

6)αγαπαω τις μικρες συγκεντωσεις με φιλους σε σπιτια.Φαγητο,ποτο και ατελειωτες συζητησεις να μας βρισκει το πρωι.

7)αγαπαω πολυ τα ταξιδια.Εχω κανει μερικα σε μερη που αγαπαω αλλα θα ηθελα περισσοτερα.Ελπιζω παντα οτι στο μελλον θα τα καταφερω.

8)αγαπαω να βλεπω το ηλιοβασιλεμα.Αυτο το κοκκινο χρωμα που κρεμεται στον ουρανο πανω απο μια γαλαζια θαλασσα και αγκαλιαζει με παιχνιδιαρκη διαθεση τις βουνοκορφες,ειναι η καλυτερη στιγμη μου.

9)λατρευω το χιουμορ.Το αληθινο, αυτο που ξεκιναει απο τον αυτοσαρκασμο και αγγιζει τις πιο λεπτες χορδες χωρις να προσβαλλει και να παγωνει την καλη προθεση του αλλου.

10)λατρευω τους ωραιους ανθρωπους.Αυτους που εχουν αισθητικη, παιχνιδιαρικη διαθεση αλλα και λιγο σουρεαλ, εχουν γνωσεις και δεν επιδεικνυονται.

Η Ταλι μου ζητησε να γραψω και τρεις στιγμες απο τη ζωη μου.
θυμαμαι παντα την στιγμη

που ενα μικρο κεφαλακι ξεπροβαλε και υστερα ενα τρυφερο κορμακι και ολοι φωναξαν"ειναι μια κυρια".ειναι μια στιγμη που κραταει 21 χρονια και ειναι γεματη αγαπη και μοναδικη αισθηση αιωνιου δεσμου.

θυμαμαι τη στιγμη που καθισμενη σε μια καρεκλα το φθινοπωρο του 75, ακουσα απο το ραδιοφωνο το ονομα μου και ηξερα πως ημουνα πια φοιτητρια στη Νομικη, μετα απο τοσο κοπο.Ξαφνικα ενιωσα οτι ολος ο κοσμος ητανε δικος μου.

θυμαμαι παντα τη στιγμη που μου ειπες σ'αγαπω.

Να και ενα αγαπημενο τραγουδι χαρισμενο σε ολους.

ΣΤΗ ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΜΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

2010-09-11T09:02:00.014+03:00

Το φθινοπωρο φερνει μαζι του μια πολυ αγαπημενη μου ασχολια,που ειναι το μαζεμα των σταφυλιων και ο φρεσκος μουστος που μπαινει στα βαρελια για να μας δωσει θεικες απολαυσεις σε ενα ποτηρι με χιλια αρωματα και χρωμα.

Το συνδεσαμε με καλες και κακες στιγμες,γαμους και βαφτισια,χωρισμους και κλαματα,σκεψεις και τελεσιδικες αποφασεις,φιλιες και χαμενες υποθεσεις.

Ηλιοβασιλεματα πλαι στη θαλασσα αλλα και χειμωνιατικα βραδια στη θαλπωρη μιας ζεστης αγκαλιας.Τα πιο ομορφα οικογενειακα τραπεζια με την απολαυση να ξεχειλιζει στα πιατα, ολα μα ολα τα συνοδεψαμε με ενα ποτηρι ευωδιαστο κρασι απο την καβα μας.

Μια ευφορια,μια αποχρωση ονειρικη μπροστα στα ματια μας,να χαλαρωνει ο νους και να χαιρεται η καρδια.

Την περασμενη Κυριακη βρεθηκαμε στη Νεμεα καλεσμενοι στο κτημα Παλυβου για να δοκιμασουμε chardonnay απο ολο τον κοσμο.

Η Νεμεα ειναι ενας τοπος μαγικος, φυτεμενος απλοχερα με κληματα που αυτη την εποχη ειναι καταφορτα με σταφυλια ετοιμα να προσφερουν τους χυμους τους.Οι δρομοι κρασιου που αναπτυσσονται στην περιοχη τα τελευταια χρονια, εχουν πληθυνει και οι παραγωγοι με τη συστηματικη τους καλλιεργεια φτιαχνουν πολυ καλο κρασι σε διαφορετικες ποικιλιες.

Το πιο γνωστο ειδος που καλλιεργειται εκει ειναι το αγιωργιτικο.Θεωρειται οτι μονο στη Νεμεα το σταφυλι αυτο αποδιδει εξαιρετικα και παραγεται ενα κρασι με απαιτησεις.

Φυσικα εχει μεγαλα περιθωρια εξελιξης και οσο βελτιωνεται η παραγωγη του, θα αποδιδει και καλυτερο κρασακι για τους ουρανισκους μας.Αλλα υπαρχουν και αλλες ποικιλιες που φαινεται να εχουν πολυ καλη προοπτικη και ανεβαζουν την ποιοτητα του ελληνικου κρασιου οχι μονο εδω,αλλα και στις αγορες του εξωτερικου.

Εδω εχουμε διαλεξει για το τραπεζι μας Merlot,Syrah,Chardonnay,ευωδιαστο Ροδιτη ,Μαλαγουζια και τα μοιραζομαστε με τους φιλους μας.Υπαρχει βεβαια και γλυκος επιδορπιος οινος, που τον φτιαχνουν με τα σταφυλια που λιαζουν για μερες ,προκειμενου να γινει μεγαλη συγκεντρωση ζαχαρης.Ειναι πολυ διασκεδαστικη η εκδρομη μας ως εκει με σκοπο να αγορασουμε το κρασακι μας.Συνηθως συνοδευεται με φαγοποτι καπου εκει κοντα και επιστροφη αργα το βραδυ στο σπιτι.

Αυτη τη φορα ο δρομος της επιστροφης φανταζε λιγο δυσκολος και ετσι αποφασιστηκε η διανυκτερευση στο Ναυπλιο που δεν απεχει πολυ και παντα μας αρεσει.

Το Ναυπλιο μας υποδεχτηκε με ενα λαμπρο ηλιο και ολα εδειχναν οτι η απογευματινη βολτα στα στενα με συνοδεια φαγητου θα ηταν υπεροχη.

Ομως τιποτα δεν εγινε οπως το περιμεναμε.Το βραδυ ξεσπασε μια φοβερη καταιγιδα και εκανε ολους τους δρομους απεραντες λιμνες.Τα καταστηματα πλημμυρισαν,οι τουριστες ετρεχαν να προφυλαχτουν κατω απο τα στεγαστρα του δρομου και οσοι βρεθηκαν απροετοιμαστοι απλως εγιναν μουσκεμα.

Μουσκεμενοι ως το κοκαλο φτασαμε στο ταβερνακι μας και αποφασισουμε να περασουμε καλα μεσα στο χαλασμο.

Απολαυσαμε ψαρακι,ηπιαμε μπολικο κρασι τοπικο και επιστρεψαμε παλι μουσκεμενοι στο ξενοδοχειο.

Τα απροοπτα της εκδρομης που συνηθως εμενα με συνοδευουν.

Με το καλο να ερθουν οι μικρες χειμωνιατικες μερες και να τις χαρουμε με ευωδιαστο κρασι στο ποτηρι μας.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

2010-09-02T10:13:00.005+03:00

Το φθινοπωρο ειναι μια εποχη που νιωθεις οτι ξαναγυριζεις καπου.Σαν να ειχες αφησει ανοιχτους λογαριασμους με τον εαυτο σου και τους αλλους, ξαναγυριζεις.
Ετσι για να ξαναπιασεις το νημα απο την αρχη με την αποφαση μεσα σου οτι θα αλλαξεις πολλα πραγματα για σενα, ξαναγυριζεις.
Και νιωθεις οτι το φθινοπωρο κατι σου υποσχεται.Δεν το λενε ελπιδα, προσμονη ισως για οσα τοσα χρονια επιθυμεις και αυθορμητα ο χρονος αναβαλλει καθε φορα που προβαλουν οι δυσκολιες στην εφαρμογη.
Και τωρα παλι εχεις την αναγκη να πιστεψεις σε μια γλυκια φθινοπωρινη υποσχεση.
Να ερθει ετσι απροσμενα η στιγμη που θα κλεισει μια παλια πληγη που σε ποναει παντα και σου κλεβει καποτε καποτε τη χαρα.Να χαραξεις μεσα σου μια καινουρια πορεια στο αυριο και να σχεδιασεις απλα πραγματα που θα γινουν πραγματικοτητα.
Να υπαρχει παντα εκει η δικια σου αγαπημενη καθημερινη συνηθεια και τιποτα να μην μπορει να την διαταραξει.
Οσο κι αν πεφτουν γυρω σου θλιμμενα τα κιτρινισμενα φυλλα να ξερεις πως για σενα θα υπαρχει ενας μικρος ανθισμενος κηπος.Να μπαινεις και να κοβεις λουλουδια που ευωδιαζουν.
Το φθινοπωρο τελικα ξαναγυριζεις σε οτι αγαπας,σε οτι σου φτιαχνει τη διαθεση,σε οτι συνηθισες και κρατησες για δικο σου,αυτο που θελεις να ειναι παντα εκει και να σε περιμενει.
Ξαναγυριζεις και το μονο που εχεις αναγκη να αλλαξεις ειναι η διαθεση σου,για να ξαναδεις τα ιδια πραγματα με διαφορετικο τροπο.
Υ.Γ.ο πινακας του Kadinsky "Autumn in Bavaria"

Η ΖΩΓΡΑΦΟΣ GEORGIA O' KEEFFE

2010-08-24T09:47:00.024+03:00

Την γνωρισα με αφορμη μια ταινια που ειδα προσφατα και πραγματικα γοητευτηκα.

Η Georgia O'Keeffe ειναι μια απο τις πιο σημαντικες προσωπικοτητες της ζωγραφικης, γνωστη στην Αμερικη απο την δεκαετια του 20.Πειραματιστηκε με την μοντερνα τεχνη και εφερε καινουριες φορμες παραβιαζοντας τα ορια και της συνηθειες της εποχης.

Ζωγραφιζε με πεισμα και αφοσιωση αποδιδοντας στην τεχνη της χρωμα και υφος.

Η O'Keeffe γεννηθηκε στο Ουισκονσιν το 1887 και εζησε μια ταραχωδη σχεση με τον αμερικανο φωτογραφο Alfred Stieglitz ο οποιος την ανακαλυψε το 1917, οταν του παρουσιασαν τα σχεδια της.Ο Stieglitz ειχε μια γκαλερι στην Ν.Υορκη και εκεινη την εποχη ηταν σε θεση να παρουσιαζει νεους καλλιτεχνες και να τους κανει γνωστους στο κοινο.Εκει εβαλε τα εργα της χωρις την αδεια της και οταν εκεινη το εμαθε εφτασε στην Ν.Υορκη για να ξεκαθαρισει το θεμα μαζι του.Αυτη ηταν η αφορμη για την γνωριμια τους και τη σχεση που αναπτυχθηκε μεταξυ τους αν και ο ιδιος ηταν ηδη παντρεμενος.

Η Georgia O'Keefe εζησε το μεγαλυτερο μερος της ζωης της στο νοτο και κυριως στο N.Mexico.Ηταν ο φυσικος της χωρος και ενα μερος που της εδινε την ασφαλεια και την εμπνευση για να δημιουργησει.Παραλληλα αφηνε χωρο στον Stieglitz, κατι που εμοιαζε αναγκαιο για να συνεχιστει αυτη η ιδιαιτερη και πολυ απαιτητικη σχεση.
Μετα το διαζυγιο του, το ζευγαρι παντρευεται και συνεχιζει να ειναι μαζι για τα επομενα χρονια με τις συχνες αναχωρησεις της O'Keefe για το μερος που αγαπουσε.

Ο συντροφος της μοιαζει να λειτουργησε πανω της σαν κοφτερη λεπιδα γιατι αν και ειχε ομολογησει το παθος του γιαυτην, ειχε αναπτυξει σχεσεις με αλλες γυναικες παρα την μεγαλη του ηλικια.Αυτο ηταν που ειχε πληγωσει βαθεια την ζωγραφο και την εστειλε να εγκατασταθει στο νοτο για τα υπολοιπα χρονια μεχρι τον θανατο του Sterligtz το 1946.

Τα εργα της ειναι γεματα φως και αποδιδουν το χρωμα με μια δεξιοτεχνια μοναδικη

Υellow hickery leaves with daisy

Κοκκινο δεντρο,κιτρινος ουρανος εργο του 1952

Τα φθινοπωρινα φυλλα ειναι εργο του 1915

Αυτη η εκρηξη χρωματων και η συνθετικη της τελειοτητα ειναι που χαρακτηριζει την O'Keeffe.

Βlue and green music 1921

To μπλε χρωμα που καθηλωνει σε τοπιο απο το Ν.Μεξικο.

Λευκες γλαδιολες

Black place 1944

Το Μουσειο της Georgia O'Keeffe στη Santa Fe

O Alfred Stieglitz ειχε παραδεχτει δημοσια οτι η ζωγραφος ητανε η μουσα που εψαχνε στη ζωη του, γιαυτο και ειχε υποστηριξει με παθος το εργο της και ειχε φροντισει να το αναδειξει.

Την ειχε επισης αποθανατισει σε απειρες φωτογραφιες, με επικεντρο κυριως τα χερια της, που θεωρουσε οτι ηταν ιδιαιτερα εκφραστικα.

Με την τεχνη της η Ο'Keefe ειχε καταφερει να περασει την αποψη της μοντερνας τεχνης απο την Αμερικη στην Ευρωπη.Κατι που ηταν εντελως απιστευτο σε μια εποχη οπου συνεβαινε ακριβως το αντιθετο.Αλλωστε ειναι επισης σπουδαιο οτι το Μητροπολιτικο Μουσειο της Ν.Υορκης ειχε αγορασει πινακα της, οταν ακομα βρισκοταν στην αρχη της δημιουργικης της πορειας.

Η O'Keeffe συνεχισε να ζωγραφιζει μεχρι το τελος της ζωης της αν και ειχε πλεον σοβαρα προβληματα ορασης.Πεθανε το 1986 σε ηλικια 98 ετων και οι σταχτες της σκορπιστηκαν στη Santa Fe.

H ταινια διαπραγματευεται την 20αχρονη σχεση της με τον Stieglitz και ηταν υποψηφια για τρεις χρυσες σφαιρες.Ο Jeremy Irones στο ρολο του φωτογραφου και συντροφου της ειναι μοναδικος.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

2010-08-15T09:48:00.006+03:00

Ο παρελθον χρονος διαλυεται.Αποχωριζεται αυθορμητα απο το κελυφος της υπαρξης σου και παραχωρει τη θεση του στο παρον.Και πριν προλαβεις να το καταλαβεις το παρον δεν υπαρχει,εχει γινει παρελθον.Το μελλον σου σε προκαλει και σε τρομαζει σαν πινακιδα αγνωστου δρομου που σε οδηγει σε λαβυρινθο αναζητησης.
Μοιαζει να μην εχει προσωπο αλλα ειναι ποτισμενο απο την ελπιδα πως θα ειναι παντα κοντα σου οι ανθρωποι που αγαπας και τυλιγμενο στο χνουδι της αγιας καθημερινοτητας που σου φερνει ασφαλεια και σιγουρια.

Ο χρονος περναει τοσο γρηγορα σαν την αμμο που γλυστραει μεσα απο τα δαχτυλα σου σε παιχνιδια παραλιας.Αυτο που μενει ειναι οι στιγμες και τα δικα σου ιχνη χαραγμενα σε μνημες ευλαβικα φυλαγμενες.Δεν ξερω ποσο διαρκει ο χρονος.Αλλωστε μια στιγμη μπορει καποτε να ειναι τοσο πολυτιμη για σενα,που θα διαρκεσει στην ψυχη σου για παντα.

Χρονος λιτος σαν αρωμα γυναικας

Χρονος πολυτιμος σαν την αγαπη της μανας

Χρονος ελευθερος σαν τον ανεμο

Χρονος μοναδικος σαν το δακρυ σου

Χρονος τρυφερος σαν το χαδι του αγαπημενου σου

Χρονος λυτρωτικος που φερνει λησμονια και απαλυνει τις πληγες

Αυτος ειναι ο χρονος που μετραω σημερα στα γενεθλια μου.Δεν πεταω τιποτα απο οσα εχω ζησει και ελπιζω παντα πως τα καλυτερα χρονια ειναι αυτα που θα ερθουν.Αρκει να το πιστεψεις και να παλεψεις γιαυτο. Η ευτυχια δεν ειναι ενα τεραστιο κομματι τουρτας που μοιραζεται.Ειναι οι στιγμες σου που καποτε μοιαζουν μικρες αλλα εχουνε παντα τη δικη τους αξια.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε οσους γιορταζουν σημερα

ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΠΑΙΔΙ

2010-08-08T11:35:00.003+03:00

Ητανε ενα τοσο δα βρεφος και ταξιδευε με τους γονεις του για την Κερκυρα.Η παρουσια του ειχε ολοκληρωσει την γλυκια προσμονη των εννεα μηνων.Και κεινη την ημερα λιγων ημερων μωρο ο Λευτερης πηγαινε να συναντησει το πεπρωμενο του.Καθομουνα στην αλλη ακρη της αιθουσας αναμονης στο παλιο αεροδρομιο του Ελληνικου και περιμενα ανυπομονα να πεταξω προς την δικη μου ευτυχια.
Θα συνταξιδευαμε για το νησι που με φιλοξενησε για πεντε χρονια.Εμενα με περιμενε ο ερωτας με το προσωπο του αγαπημενου μου αργοτερα συζυγου και κεινοι επεστρεφαν στο σπιτι τους με το νεο τους μωρο.Τους παρατηρουσα να χαμογελανε και να το φροντιζουν.Ηταν ευτυχισμενοι.Ο Λευτερης ητανε το δευτερο αγορι της οικογενειας και σιγουρα ο μεγαλυτερος Νικολας τους περιμενε με αγωνια για να γνωρισει το αδερφακι του.
Στο διαστημα που εζησα στην Κερκυρα τους γνωρισα καλυτερα.Ο Δαμων ητανε συναδελφος μας και δουλεψαμε μαζι τοσα χρονια.Η Χριστινα ειχε σπουδασει νηπιαγωγος αλλα φροντιζε το σπιτι και την οικογενεια.Γελασαμε και περασαμε χαρες και αναποδιες μαζι.Πηρα πολλα μαθηματα ανθρωπιας και ανωτεροτητας απο αυτους τους ανθρωπους.
Αυτο ομως που θυμαμαι πολυ εντονα,ητανε οι υπεροχες βραδιες με φαγητο και ποτο στο παντα ανοιχτο σπιτι τους.Το κλειδι της πορτας βρισκοτανε πανω στην κλειδαρια παντα.Απλως ανοιγες και εμπαινες. Τα αγορια ειχανε κιολας μεγαλωσει και συμμετειχαν σε πολλα,αλλα ειχαν και τις δικες τους ωρες.Πηγαιναν για υπνο νωρις και τοτε εμεις αρχιζαμε την οινοποσια και την συζητηση που δεν τελειωνε παρα μονο τις μικρες ωρες της νυχτας.
Ολα ειχανε θεση σ'αυτες τις συζητησεις.Απο την δουλεια και τα οικονομικα μας,μεχρι την πολιτικη,την αριστερα και τα σχεδια ολων μας για το μελλον.Αυτος ητανε και ο πιο βολικος τροπος για να περασουν πιο ευκολα οι μοναχικοι χειμωνες στην Κερκυρα οταν το νησι εμενε μονο του με τους κατοικους.Αν κλεισω για λιγο τα ματια μου νομιζω πως βρισκομαι ακομα εκει στο ζεστο φιλοξενο σπιτι τους.

Λιγο πριν τα Χριστουγεννα του 87 εμεις πηραμε μεταθεση για την Αθηνα.Τους αφησαμε στην Κερκυρα.Ειχαν αποφασισει να εγατασταθουν οριστικα και να συνεχισουν τη ζωη τους εκει με την ομορφη οικογενεια τους.Καθως εφευγα η Χριστινα μου χαρισε το πιο ομορφο κοχυλι της συλλογης τους και γω το κρατησα με πολυ αγαπη για να μου ζεστανει το χερι μεσα στο χειμωνα.Το τελευταιο μας βραδυ στο νησι το ειχαμε περασει στο δικο τους σπιτι.Οταν φυγαμε συνεχισαμε να εχουμε τακτικη επαφη αλλα οχι πια οπως παλια.Η αποσταση που μας χωριζε ητανε μεγαλη.Και η καθημερινοτητα συνηθως σε παρασυρει.Μαθαιναμε τα νεα τους συχνα.Τα αγορια ειχανε μαγαλωσει και πηγαιναν σχολειο.
Η πρωτη δυσαρεστη ειδηση εφτασε λιγα χρονια μετα.Ο Δαμων ητανε αρρωστος στον Ευαγγελισμο με λευχαιμια.Αρχισε μια τεραστια προσπαθεια απο μερους του που κρατησε πολλους μηνες και ειχε ανελπιστα ευχαριστο τελος.Ειχε νικησει την αρρωστια και ειχε επιστρεψει στο σπιτι γερος για να συνεχισει την ζωη του.
Το καλοκαιρι του 96 ταξιδεψαμε στην Κερκυρα για διακοπες και τους ξαναβρηκαμε.Ητανε πολυ καλα και ειχανε αγορασει δικο τους σπιτι.Θυμηθηκαμε τα παλια,γελασαμε και κολυμπησαμε μαζι.
Στα μεσα της δεκαετιας του 2000 η αρρωστια τον ξαναχτυπησε.Καινουρια ταλαιπωρια,εξετασεις, οδυνηρες θεραπειες,πονος και αγωνια.Και οταν κανεις δεν το περιμενε και ενω με ψυχραιμια ειχαν προετοιμασει τα παιδια για το αναποφευκτο, εγινε παλι το θαυμα.
Βγηκε απο το νοσοκομειο εντελως καλα και με ενα τεραστιο χαμογελο ξαναγυρισε στην Κερκυρα και στην οικογενεια του.Και ητανε ολα ησυχα και συνηθισμενα παλι, με το μελλον να τους χαμογελα και καθως τα αγορια ειχανε μεγαλωσει και ειχανε χαραξει δικους τους δρομους ητανε ευχαριστημενοι με την συνταξη του Δαμωνα και το μικρο εξοχικο στα Ζαγορια.
Κι ολα αυτα μεχρι χτες το πρωι.Το πιο σκοτεινο πρωινο που ξημερωσε στη ζωη τους.
Γιατι ξαφνικα εφυγε το φως και ηρθε το σκοταδι.Σε μια στροφη του δρομου και εντελως αναιτια ο μικρος Λευτερης πεταξε μακρια.Εφυγε για ενα ταξιδι χωρις επιστροφη στη χωρα της σιωπης και μας βυθισε ολους στη θλιψη και την στενοχωρια.
Ετσι απλα μεσα σε ενα λεπτο αλλαξαν ολα.Τα ονειρα κι οι ελπιδες δεν εχουνε χρωμα πια, καθως το γλυκο του χαμογελο βασιλεψε.Ποσα δακρυα ακομα και με τι λογια να παρηγορησεις αυτους τους γονεις που ανοιξε μεσα τους τοσο βαθεια πληγη;
Τιποτα δεν αξιζει περισσοτερο απο την ανθρωπινη ζωη και το χαμογελο των παιδιων μας.Ολα τα αλλα ειναι φλυαριες του νου και δεν πρεπει να μας απασχολουν.
Να αγκαλιασουμε ολοι τα παιδια σας και να τα αγαπαμε γιαυτο που ειναι, χωρις διακρισεις και παραλογες απαιτησεις.
Για τον Λευτερη το κεφαλαιο της ζωης του εκλεισε στα 27 του χρονια.Ειναι αδικο και παραλογο,αλλα γεννα σκεψεις που μας βοηθανε να ωριμασουμε ολοι.
Αγαπημενοι μου κουραγιο.

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

2010-08-01T14:30:00.005+03:00

Κι ετσι στοχαστικα φτασαμε στον γλυκο μηνα Αυγουστο.Τυπικα ο τελευταιος μηνας του καλοκαιριου που φερνει μαζι του γλυκα δειλινα ποτισμενα στην κατακοκκινη σαρκα του ωριμου καρπουζιου.Και ζεστη γλυκια, αποχαυνωτικη,που την δροσιζουμε στα μαλακα σεντονια που στρωσαμε, πανετοιμοι να δεχτουμε την ευτυχια της σκιας.
Ο αυγουστος που μικραινει τις μερες μας στον ηλιο και χαλαρωνει την διαθεση καθε φορα που αφηνουμε τον νου μας να κανει σχεδια για το φθινοπωρο που θα ερθει.

Ο αυγουστος που μας συντροφευει στα ξενυχτια στην ακρη του γυαλου και λιωνει γρηγορα τον παγο στο ποτηρι μας καθως ξεδιψαμε.Ο αυγουστος της Παναγιας που γιορταζει κοιμωμενη στο σιωπηλο της υπνωτηριο και χαριζει θαματα.Ο αυγουστος χιλιοτραγουδισμενος μηνας της ερωτικης αφυπνισης που τα λογια του ποιητη τον θελουν μηνα και Θεο.

Ο αυγουστος της ζωγραφιας και του ονειρου.Του γυμνου μαυρισμενου κορμιου,δοσμενου μυστικα στην απολαυση της σαρκας που ποθει να αγαπησει και να χαρισει ηδονη.Ο αυγουστος της μουσικης και του αρχαιου δραματος που παιζεται με τολμη και αυταπαρνηση στα ζεστα θεατρα της απαραμιλλης ελληνικης κληρονομιας.
Ο αυγουστος που χαριζει ζωη αλλα και ανεβαζει στους ουρανους αυτους που εζησαν,δημιουργησαν,αγαπησαν,μοχθησαν με το λατρεμενο φιλτρο της μανας και αφησαν εμας εδω κατω για να τους δοξασουμε στην απομακρυνση τους.
Ο αυγουστος που μαγευει τις γευσεις με ενα αγγιγμα μοναδικο απλο και τοσο γνωριμο.

Ο αυγουστος που ανηκει στα λιονταρια.Γελαστα, περηφανα,δυναμικα και ευαισθητα.

Νικηφορα,απαιτητικα,δοτικα με ενα τροπο αυτοκαταστροφικο, οταν αυτο που προσφερουν δεν εχει την αποδοχη που πιστεψαν και περιμεναν.

Οτι λαμπει ειναι δικο τους και το διεκδικουν με παθος.Αλλα αγαπουν για παντα ακομα κι αν αυτο το παντα εχει για αυτα το μεγεθος της μιας στιγμης που ζει στην καρδια τους.

Τα λιονταρια αγαπουν την τεχνη και ειναι εραστες του πνευματος και του καλου γουστου.

Πρωταγωνιστες σε ενα παιχνιδι με τους δικους τους ορους,λατρευουν την δικαιοσυνη και μισουν το ψεμα.Ο αυγουστος ειναι το δικο τους μετεριζι και χαιρονται να τον απολαμβανουν κοντα σε αγαπημενα προσωπα με το θαρρος της προσμονης για κατι που αξιζει να παλευεις.

Ο αυγουστος που χρωματιζει τη φυση με το χρυσο της χαρας και το πρασινο της ελπιδας.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ.

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

2010-07-27T09:46:00.011+03:00

Πανσεληνος χτες και το φεγγαρι ειχε ξαπλωσει ανεμελα στον ουρανο τυλιγμενο στο χρυσαφι του.Ειναι καλυτερα να βρισκεσαι σε μια παραλια εκεινη τη στιγμη για να το δεις να ξεπροβαλει ολογιομο μες την μεγαλοπρεπεια του.Διαφορετικα κατσε σε ενα μερος δροσερο και περιμενε να απολαυσεις την πανσεληνο.Και οπως κοιτας τον ουρανο με μια παιδικη προσμονη μεσα σου ειναι ωρα να θυμηθεις στιγμες απο παλια, οταν τα καλοκαιρια χανοσουνα στις παραλιες με τις ωρες και στηνατε με τους φιλους σου βραδινα μπανια με μπαρμπεκιου.Μετα ξαπλωνατε στην αμμο και κανατε ατελειωτες κουβεντες με μια ασυγκρατητη διαθεση να λυσετε τα μυστηρια της ζωης.Κι οταν τιναζες και τον τελευταιο κοκκο αμμου απο το μαγιω σου ειχες την αποψη οτι κατι πηγε παρακατω αποψε που ξενυχτησες με ενα φεγγαρι χρυσοκοκκινο πανω απο το κεφαλι σου.

Μελαγχολησες ομως τωρα.Απεναντι παιζει μια τηλεοραση που φτανει η εικονα της θολα στα ματια σου απο την πρεσβυωπια και λεει για σενα.Εβγαλες τα γυαλια σου γιατι ξεχασες πως ειναι μονιμο κολαζ στο προσωπο σου τα τελευταια τρια χρονια.

Μα δεν ειναι μονο η πρεσβυωπια εχετε και υπερμετρωπια,πως οδηγειτε μου λετε;Τι να κανω δηλ.γιατρε μου;Γυαλια πολυεστιακα ειναι η λυση.Βρηκες ενα σκελετο που να λεει τα λιγοτερα για την ηλικια σου και το πηρες αποφαση πως θα ειναι ετσι απο δω και στο εξης.Αποψε τα αφησες πανω στο τραπεζι.

Σου φτανει που ακους δεν ηθελες να δεις κιολας.

"Λευκη απεργια" στην ενημερωση που σκοτωνει, ενοχοποιει και αφηνει το τοπιο θολο στα χερια της υστεριας.Τοπιασε κι αυτη το νοημα και χτυπαει αλυπητα εκει που ποναει.

Τα κοκκινα χειλια ανοιγοκλεινουν δυναμικα,χερια υψωνονται και ολα κινουνται απειλητικα εναντιον σου.Χωρις να το θελεις βουλιαζεις.Κατι ψελλιζεις, μα υπαρχει και η δικη μου αληθεια,αλλα η φωνη χανεται.

Φορας τα γυαλια σου και η μελαγχολια σου ειναι παλι εκει.
Βγαινεις εξω και λουζεσαι στο φως του φεγγαριου.Καποιος σου στερησε τη χαρα σου αποψε,κατι γκρεμιζεται γυρω σου και εχει πολυ θορυβο.Ειναι οι διπλανοι που κανουν παρτυ και βαζουν συνεχεια να παιζουν τα τραγουδια της καψουρας.
Καποτε πιστεψες πως τα ειχες καταφερει,σημερα νιωθεις πως εχασες πολλα.

Ενας κοκκος αμμου σταθηκε αποψε στο λαιμο σου.

Αυριο γυρνας στη δουλεια.

HAPPY SHOES

2010-07-17T20:38:00.009+03:00

Ειναι μια απο τις ταχυτερα αναπτυσσομενες επιχειρησεις παγκοσμιως.Ο δραστηριος Blake Mycoskie συνελαβε την ιδεα να δημιουργησει μια εταιρεια κατασκευης παπουτσιων και για καθε ενα ζευγαρι που πωλειται την ιδια στιγμη ενα αλλο πηγαινει σε καποιο φτωχο παιδι που το εχει αναγκη σε ενα αλλο σημειο του κοσμου.

Η εταιρεια TOMS SHOES δημιουργηθηκε το 2006 μετα απο ενα ταξιδι που εκανε ο ιδιος στην Αργεντινη.Εκει διαπιστωσε οτι πολλα παιδια δεν ειχαν παπουτσια για να προστατεψουν τα ποδια τους και αντιλαμβανομενος αυτη την αναγκη συνελαβε την ιδεα της δημιουργιας.Απο τοτε εχει μοιρασει στα παιδια του αναπτυσσομενου κοσμου περισσοτερα απο 600.000 παπουτσια.

Τα παπουτσια εχουν γινει πλεον συμβολα μοδας και εχουν και φανατικους θαυμαστες.

Γνωστα ονοματα του καλλιτεχνικου κοσμου ανελαβαν να υποστηριξουν την προσπαθεια και η δημιουργικοτητα του Mycostie εχει πλεον φτασει σε πολυ μεγαλα μεγεθη.

Η φιλοσοφια One fon one απεδωσε καρπους και μας δειχνει τον δρομο για νεες ιδεες με σκοπο την επιχειρηματικοτητα που στηριζεται σε υγιεις βασεις και φιλοσοφει ενω παραλληλα προσφερει.Τα σχεδια απλα,με φαντασια και κεφι,χαρουμενα, ευκολοφορετα με χρωματα που σου φτιαχνουν την διαθεση,ειναι πολυ καλη λυση για το καλοκαιρι στις διακοπες.

Αυτα ειναι τα αγαπημενα μου για δυο λογους.Υπαρχουν σε πολυ ωραια χρωματα και μπορεις να παρεις και δυο ζευγαρια για αλλαγη και εχουν και το σχετικο τακουνι που ταιριαζει γαντι σε ατομα με το δικο μου υψος!!!!

Ο κουκλος δημιουργος τους βρεθηκε τον περασμενο μηνα στην Αθηνα για την εναρξη της συνεργασιας του με τα εδω καταστηματα και μιλησε στο μουσειο Μπενακη για το εργο, τους συνεργατες του και την αναγκη απο την οποια ξεπηδησε μια τετοια επιχειρηση.

Μια ιδεα που προσφερει με τον πιο ευφανταστο και χαρουμενο τροπο.Οχι ελεημοσυνη, παρα μονο χαμογελο και προσωπα παιδικα ευχαριστημενα με ματακια που λαμπουν.

Αποκτηστε τα αν μπορειτε δινουν χαρα.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ

2010-07-11T09:20:00.007+03:00

Απο μικρη μου αρεσε να διαβαζω.Θυμαμαι τα καλοκαιρια που τελειωνε το σχολειο πηγαινα διακοπες στη θεια μου σε ενα μικρο εξοχικο κοντα στη θαλασσα να περασω μερικες μερες με την συντροφια της μεγαλυτερης ξαδερφης.Παντα επαιρνα μαζι μου τα βιβλια μου.Και τα κρατουσα με μια περηφανεια λες και ειχα πανω μου τις τυχες του κοσμου.

Τοτε διαβαζαμε με παθος Καζαντζακη,Λουντεμη,Σαμαρακη μετα τα βιβλια της Λιλης Ζωγραφου και τα πρωτα μας ποιηματα με μια ονειροπολα διαθεση και με τα ματια κλειστα φανταζομασταν καινουριους κοσμους και ταξιδευαμε γλυκα.Στη μεταπολιτευση οταν πηγαμε στο πανεπιστημιο,ητανε πια η απαρχη μιας εποχης με αλλη κουλτουρα.Τοτε φωναζαμε για την στρατευμενη τεχνη και διναμε αγωνα για να διαβασουμε τα πιο δυσκολα βιβλια,να βγουμε μετα στις παρεες να πουμε την γνωμη μας.Και δεν γινοτανε να τα καταλαβαινουμε και ολα σε μια ηλικια των 18-20 αλλα αυτο ητανε μυστικο και το κρυβαμε μην τυχον και φανουμε κατωτεροι στα ματια των αλλων.Αν δε ειχαμε και κανενα κρυφο ερωτα με κεινο τον ψηλο με τα γαλαζια ματια της Φιλοσοφικης που ψηφιζε πανσπουδαστικη,τοτε ο αγωνας ητανε μεγαλυτερος και πολλες φορες δυστυχως ανισος,γιατι παντα υπηρχε μια ομορφοτερη και πιο κουλτουριαρα απο σενα.

Τελος παντων εχω ξεφυγει για τα βιβλια λεγαμε.

Τι Εριχ Φρομ,τι Πουλαντζας,Βιλχελμ Ραιχ,Παντελης Καλιοτσος,Φωκνερ και Τσιρκας.

Και ποσοι αλλοι.Οσο πιο δυσκολος και περιεργος ο τιτλος τοσο πιο πολυ ηθελες να χωθεις να διαβασεις και να βρεις τον τροπο να το κατανοησεις.Μα οι λεξεις τοτε επαιζαν το δικο τους παιχνιδι.Με ορους δυσνοητους,με μια δικη σου δυσκολια γιατι απο την μια ησουνα παιδι και απο την αλλη το σχολειο ειχε φροντισει να σου κλεισει τα ματια και το στομα τοσα χρονια,επαιζες κρυφτουλι με τη μαθηση και ειχες παντα αποριες και κενα.

Θυμαμαι μια φορα περπατουσα στη Σταδιου με το κεφαλι μου κουβαρι και με ενα σωρο σκεψεις απο αυτες που βασανιζουνε ενα νεο ατομο που ψαχνει την ταυτοτητα του,προσπαθει να βρει το σκοπο του και να βαλει ενα στοχο.Ειχα παντα τοτε ενα βλεμμα γεματο απορια και μια αγωνια στη ψυχη τεραστια.Μπροστα στο βιβλιοπωλειο του Σιδερη σταματαω.-Νομιζω δεν υπαρχει πια-Θυμαμαι ξαφνικα ενα βιβλιο που μου ειχε προτεινει ενας κουλτουριαρης φιλος μου και αποφασιζω να μπω μεσα να το αγορασω.Με μια φωνη ολο αμυχες,σαν του Κωνσταντινου στην γνωστη ταινια που προσπαθει να περιγραψει το προφιτερολ,λεω στον προθυμο πωλητη.Θελω το "θεος και κρατος"του Μπακουνιν.Με κοιταζει ο αλλος και αλλαζει η οψη του.Δυστυχως δεν το εχουμε μου κανει.Γυριζω να φυγω απογοητευμενη και την ιδια στιγμη τον ακουω να λεει στον συναδελφο του γεματος ειρωνια.Αυτα ειναι βιβλια ρε!Κοιτα τι διαβαζουνε οι νεοι.Εγω απογοητευση και θυμο μαζι.

Τελευταια εκανα μια προσπαθεια να ξεκαθαρισω τα παλια μου βιβλια και να νοικοκυρευτω λιγακι,γιατι δεν θα εχω χωρο ουτε να σταθω στο μικρο γραφειακι.Τα βιβλια εχουνε φτασει ως το ταβανι και εχω βαλει και στο πατωμα.Το τι βρηκα στους θησαυρους μου δεν περιγραφεται.Πολλα τα ειχα ξεχασει και γελασα πολυ με την ανακαλυψη τους,ολα συνδεδεμενα με μια αναμνηση των χρονων της ανεμελιας.Τοτε που ολος ο κοσμος ητανε δικος μας και η ευκαιρια για αλλαγη δικη μας κι αυτη.

Μου εμεινε ομως η χαρα του βιβλιου και παντα ψαχνω με αγωνια στις καινουριες εκδοσεις η χανομαι με τις ωρες στα βιβλιοπωλεια του κεντρου για να βρω αυτο που μου αρεσει.

Εκθεση βιβλιου το καλοκαιρι στα νησια διπλα στην παραλια με τον κοσμο να χαζευει;Το καλυτερο μου.Δεν το χανω με τιποτα.Αγοραζω παντα γιατι εκει βρισκεις και καποια βιβλια που εχουνε χαθει πια.

Τωρα αν πατε διακοπες και θελετε να διαβασετε κατι, το βραδυ κυριως, ελεγα να προτεινω μερικα βιβλια που μου αρεσαν πολυ.

Ο Ιαν Μακ Γιουαν ειναι ενας τρυφερος και συγχρονως λεπτομερης ανατομος της ανθρωπινης ψυχης.Με θαυμαστη δεξιοτεχνια που συγκινει, τεμνει,αποσυνθετει,αναλυει και χαραζει βαθια τις ανθρωπινες σχεσεις και τον τροπο που τις καθοριζει.Μας μαθαινει πως η ζωη ειναι παντα ανοιχτη στο τυχαιο,στη συμπτωση,στο ξαφνικο συνταιριασμα.Αλλα αυτη η τυχη στο παρασκηνιο της κρυβει μνημες,ιχνη απο σκηνες και βιωματα παιδικα που σημαδευουν και καθοδηγουν αργοτερα τα βηματα της ενηλικιωσης.Και η τυχη διακοπτεται οταν οι αποκαλυψεις ειναι καταιγιστικες και μοιραιες.

Δυσκολα συνθετει στο τελος τα δημιουργηματα του.Στελνει ετσι τον αναγνωστη του να συναντησει τους ηρωες του στο καταφυγιο τους για να συνδεθει μαζι τους οριστικα στη χαρα και στη λυπη.Κυριως στη λυπη και στη μελαγχολια.Δεν επιδιωκει την ταυτοποιηση προσωπων και καταστασεων,αλλα με μια μαγικη κινηση εχει διδαξει και προβληματισει.

Η ΑΚΤΗ πολυ αγαπημενο μου το ιδιο και η ΕΞΙΛΕΩΣΗ για οσους δεν ειδαν την ταινια.

Στο ιδιο μοτιβο και το ΣΑΒΒΑΤΟ.Τα βιβλια αυτα δεν ειναι προσφατες εκδοσεις αλλα αυτο δεν μειωνει το ενδιαφερον τους.

Και μια μικρη αναφορα στο ΙΜΑΡΕΤ του Γ.Καλπουζου.

Βιβλιο που κανει πραξη με θαυμαστο τροπο την τεχνη της μυθιστοριας.

Ιστορια και μυθος μαζι, με τα γεγονοτα να σου μαθαινουν και να σε κρατανε σε αγωνια.Ο συγγραφεας εχει μελετησει με αγαπη και ενδιαφερον την ιστορια της ιδιαιτερης πατριδας του της Αρτας και η μυθοπλασια ειναι αριστοτεχνικη.

Αξιζει να διαβαστει γιατι διαφερει πολυ απο τα κοινα ιστορικα βιβλια που για μενα εχουν μικρη λογοτεχνικη αξια και αποσκοπουν σε αλλα οφελη.

Προφατα κυκλοφορησε στα αγγλικα το τελευταιο βιβλιο του αγαπημενου μου Jonathan Coe με τιτλο "The terrible privacy of Maxwell Sim"

Θελω να το διαβασω στα ελληνικα και ετσι θα περιμενω λιγακι.Οταν το βρω θα σας γραψω τις εντυπωσεις μου.

Αυτο το καλοκαιρι να διαβασετε,να χαλαρωσετε, να αγαπησετε,να χαρειτε.Ειναι αναγκη.

ΣΤΗΝ ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

2010-07-05T08:26:00.015+03:00

Αυτη την εβδομαδα εκανα αλλη μια μικρη καλοκαιρινη αποδραση κοντα στη θαλασσα του Αιγαιου.Η Κυθνος ειναι ενα μικρο νησι αναμεσα στη Τζια και τη Σεριφο κι αν παρεις το καραβι απο το Λαυριο, πολυ γρηγορα εχεις φτασει στο λιμανακι της,αλλα την ιδια στιγμη εχεις ταξιδεψει και στο χρονο.Με μια αγκαλια λουλουδια,γεματη ξερολιθιες και τη θαλασσα της να γυαλιζει στον ηλιο σε υποδεχεται.Και συ νιωθεις πανευτυχης γιατι με ενα μοναδικα απλο τροπο εχεις περασει σε αλλη εποχη,που μοιαζει λιγο με τη δεκαετια του 70.

Το νησακι δεν εχει εκπληκτικες ανεσεις,δεν εχει πενταστερα ξενοδοχεια και δυνατη μουσικη στα νυχτερινα μαγαζια.Εχει ομως μια πανεμορφη χωρα,με στενα δρομακια,λιγοστα μαγαζια και ανθρωπους γελαστους που παλευουν την καθημερινοτητα τους και νομιζω πως θεωρουν τους εαυτους τους τυχερους,γιατι ζουν σε ενα τοπο που τους χαριζει ανασα και ηλιο.

Οταν χρειαστηκα χρηματα απο την Εθνικη τραπεζα-γιατι η ξεχασιαρα δεν πηρα απο την γειτονια μου πριν φυγω-μου ειπαν οτι δεν υπαρχει ΑΤΜ και στο λιμανι υπαρχει αντιπροσωπος της τραπεζας,που τηλεφωνει στην Αθηνα παιρνει εγκριση και σου δεινει τα χρηματα σου με χρεωση 3 ευρω.

Η Κυθνος σου ζηταει να μην εχεις απαιτησεις.Το ταβερνακι μικρο διπλα στο κυμα ειχε δυο, τρια μαγειρευτα,τυρι που εφτιαχναν μονοι τους οι ιδιοκτητες,ντοματες απο το μποστανι τους και πολυ χαμογελο.Στο διπλανο τραπεζι ακουω την απαιτητικη κοπελια να ζηταει coca cola zero."Και τι θα πιω εγω τωρα;"Στην Κυθνο εισαι καλη μου.Εδω οι ανθρωποι ειναι σχεδον ξεχασμενοικαι παλευουν με οσα μεσα εχουν για την επιβιωση.Παλευουν αυτοι ολο το χειμωνα σαν τους ακριτες, για να παμε εμεις λιγες μερες το καλοκαιρι και η αγωνια μας ειναι μην μας λειψει τιποτα.Στο κατω κατω εδω ηρθες γιαυτα τα λιγα,αλλιως αλλαζεις προορισμο.

Ο κοσμος ειναι ελαχιστος και τα περισσοτερα μαγαζια αδεια.Ολοι ανησυχουν και εχουν την ιδια ερωτηση.Θα ερθουν οι τουριστες,θα γεμισουν τα λιγοστα δωματια και τα φροντισμενα ταβερνακια;Στο δρομο, σου λενε ολοι καλημερα κι ας μην σε ξερουν,και σε ρωτανε αν περνας καλα.

Το νησι εχει κακο οδικο δικτυο και πολλα πανεμορφα σημεια του μενουν ανεκμεταλλευτα.

Πολυ κοντα στη Χωρα βρισκονται τα Λουτρα.Θερμες πηγες,που χαριζουν ευεξια,θεραπευουν διαφορες παθησεις και ειναι γνωστες απο την αρχαιοτητα.Ενας πλουτος μοναδικος που τον εχουν στα αζητητα.Το παλιο Ξενια σκουριαζει πισω απο κλειστες πορτες.Το ιδιο και οι μπανιερες που ουτε να τις επισκευτεις δεν μπορεις.

Ενας τοπος που θα μπορουσε να γινει μια υπεροχη λουτροπολη και να προσφερει τελεια πακετα διακοπων,να δημιουργησει θεσεις εργασιας για να μενουν οι νεοι στον τοπο τους και να δωσει αλλη πνοη στο νησι,ειναι βυθισμενος στη σιωπη και την μελαγχολια.

Δυτικα του νησιου,μια στενη λωριδα αμμου,συνδεει τη στερια με το νησακι απεναντι και δημιουργει δυο διδυμες παραλιες με καταλευκη αμμο και υπεροχα νερα.Ειναι η Κολωνα.Η πιο διασημη παραλια του νησιου.Δεν μπορεις να φτασεις ως εκει και να το απολαυσεις,γιατι ο δρομος ειναι καταλληλος μονο για τετραποδα που διαθετουν και φοβερη υπομονη.Κατσικοδρομος του κερατα, που αν συναντηθεις με αντιθετο αυτοκινητο,πρεπει να βγαλεις φτερα για να περασεις.

Μειναμε να κοιταζουμε στο βαθος τα κοτερα να την προσεγγιζουν με την ησυχια τους.

"Μα γιατι δεν φτιαχνετε ενα δρομο να μπορει ο κοσμος να φτανει ως εκει να απολαυσει το μπανιο του;"ρωταω τον κυριο στη διπλανη ταβερνα.

Τα συμφεροντα κοριτσι μου.Η μοναδικη ταβερνα που υπαρχει εκει φοβαται οτι θα ανοιξουν κι αλλες και τα γιωτ θα χασουν την ησυχια τους και την μοναδικοτητα του τοπιου.Ετσι ο δρομος καθυστερει μου λεει και με αφηνει εμβροντητη.

Μηδενιστικη ελληνικη νοοτροπια που καταστρεφει και σπανιως δημιουργει.

Την Παρεσκευη που φευγαμε για το Λαυριο το πλοιο ηρθε γεματο κοσμο και αυτοκινητα.Πολυ χαρηκα γιατι σκεφτηκα οτι οι καλοι αυτοι ανθρωποι θα εχουν αρκετη δουλεια και τα μαγαζια τους θα γεμισουν.Και ετσι δεν θα ανθισουν οι γλαστρες τους μοναχικα αφημενες στη ζεστη ενος καλοκαιριου χωρις ψυχη για τον τοπο.

Εφυγα παιρνοντας μαζι μου το χαμογελο της Ειρηνης απο το ταβερνακι της στην Αποκρουση.

Μας κερασε γιαουρτι με πορτοκαλι και τριμμενο μπισκοτο απο πανω.Το εχω φτιαξει μονη μου με γαλα απο τα δικα μας ζωα μου ειπε.Γευση μοναδικη δοσμενη απο την ψυχη της απλης αυτης γυναικας,που ελπιζει να γεμισει το μαγαζι της, για να μπορει να τα βγαλει περα και το χειμωνα που θα μεινει μονη της.

Υ.Γ.θελω να πω ενα μεγαλο ευχαριστω στη φιλη μου την ΟΛΓΑ,για τις πληροφοριες που μου εδωσε για το νησι.

Οποιος ενδιαφερεται για τα υπεροχα δωματια που μειναμε στη χωρα ειμαι προθυμη να του δωσω τα στοιχεια.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

2010-06-23T09:02:00.022+03:00

Αυτην την Ελλαδα δεν μπορει κανεις να μας την παρει.Δυο μερουλες αποδραση και ερχονται ξανα μπροστα σου οι γευσεις και οι εικονες απο μια Ελλαδα που ξερεις κι αγαπας.Καλο ειναι το Σαββατοκυριακοδευτερο οταν το γεμιζεις με ανεμελια και μικροχαρες.

Μπανιο,χαζοπεριοδικα στην παραλια,παγωμενο το ξανθο κρασι στο ποτηρι σου και ονειρα με χρωμα γαλαζιο που σε γεμιζει φως.

Θελετε ομως να σας διηγηθω και το αλατοπιπερο της υποθεσης;

Ε! μα πως δεν θα ειχα και μια περιπετεια εγω,αφου το συνηθισα απο περυσι που πηγα στην Καλαματα τον Ιουνιο και επεσα πανω στην Μενεγακη που εκανε εκμπομπη στο ιδιο ξενοδοχειο.Σαββατο βραδυ λοιπον και ενω κοιμαμαι με την επιθυμια να ξεκουραστω λιγακι,ξυπναω κατα τις 3 παρακαλω απο δυνατες φωνες.Μεχρι να καταλαβω τι γινεται συνειδητοποιω οτι οι φωνες ερχονται απο το διπλανο δωματιο.Και με δυο λογια ο συζυγος χρειαστηκε να κανει καποια χιλιομετρα για να ανακαλυψει οτι η συμβια του τον απατουσε.Και η αποκαλυψη εγινε στο ξενοδοχειο που πηγα εγω,το ιδιο βραδυ και στο διπλανο μας δωματιο.Οι φωνες συνεχιζονται και καθως αυτα τα δωματια ειναι χαρτινα ακους τα παντα.Αυτος απειλει,η συζυγος κλαιει και τον παρακαλαει να μην φυγει και κεινος της ξαναλεει,γιατι με εφερες εμενα εδω αφου θα ητανε και ο αλλος.Τι ειμαι εγω ο μαλ....;Τα νευρα μου δεν ειναι καλα.Τηλεφωνω στην reception,ερχεται ο νυχτοφυλακας και ο υπνος μου εχει παει περιπατο για ακομα μια φορα.

Εχετε ζησει τετοια περιπετεια;Να μου το πειτε σας παρακαλω να ανταλλαξουμε εμπειριες.Τα ειχε ολα αυτο το Σ/Κ λοιπον αλλα ειναι καιρος να τα δουμε ολα με χιουμορ και να απολαυσουμε τις στιγμες.Που κατα τα αλλα ηταν πολυ ομορφες και οι υπευθυνοι του ξενοδοχειου μας εστειλαν στο δωματιο δωρακια για να μας ζητησουν συγγνωμη για το επεισοδιο,που στην τελικη δεν ευθυνονταν και αυτοι.

Και σεις αν θελετε μια πρωτης ταξεως περιπετεια στις διακοπες σας να με παρετε μαζι σας και δεν θα χασετε.

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

2010-06-15T10:11:00.009+03:00

Περασε κιολας ενας χρονος.Ενας χρονος απο τοτε που ξεκινησε αυτο το ταξιδι ετσι χωρις προγραμμα.

Διαβαζα για καιρο διαφορα μπλογκς και δεν φανταζομουνα στην αρχη οτι μπορουσα κι εγω να γραψω αυτα που σκεφτομουνα.Και τελικα παρασυρμενη απο την επιθυμια της στιγμης,αφησα το καραβακι μου να ταξιδεψει στη φουρτουνιασμενη θαλασσα με μια κρυφη αγωνια για οσα θα φερει ο χρονος.
Και υστερα ηρθαν οι φιλοι.Αυτοι που διαβασαν,εγραψαν και σχολιασαν.

Και αλλοι που περασαν χωρις να σχολιασουν μονο σταθηκαν για να διαβασουν.

Και οι πρωτες συναντησεις,οι γνωριμιες και η μεγαλη χαρα να ανακαλυπτεις αυτους τους ανθρωπους που εχεις διαβασει τις σκεψεις τους και εχεις γινει ενα κομματι στη δικη τους καθημερινοτητα.

Ενας ολοκληρος κοσμος αναδυθηκε μεσα απο το μεχρι χτες αψυχο ιντερνετικο περιβαλλον.Ενας κοσμος αληθινος με τις ιδιες αγωνιες που εχεις κι εσυ,αυτος ο κοσμος που σε εμπιστευτηκε και σου εδειξε την αγαπη του.

Θελω να σας πω ενα μεγαλο ευχαριστω.Γιατι χωρις εσας αυτο το ταξιδι δεν θα ειχε κανενα νοημα.Για μια ακομα φορα διαπιστωσα ποσα πραγματα εχω ακομα να μαθω και ποσα εχω κρατησει απο τα δικα σας λογια και σχολια.Η συμμετοχη,η υποστηριξη,η αγαπη,αλλα και η διαφωνια,η αποτυπωση των διαφορετικων αποψεων,ειναι τα βασικα συστατικα για να συνεχιστει η προσπαθεια για επικοινωνια.Δεν εχει σημασια ποσο θα διαρκεσει.Αλλωστε κανεις δεν μπορει να ξερει τι θα συμβει αυριο.Το ταξιδι ομως παραμενει παντα το πιο ουσιαστικο κομματι αυτης της προσπαθειας.

Αυτα ειναι τα δικα σας γενεθλια και σας τιμω οσο με εχετε τιμησει κι εσεις.

Σε σας ανηκουν ολα τα λουλουδια και οι αγκαλιες.

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

2010-06-10T13:28:00.006+03:00

Επειδη τον τελευταιο καιρο τα μηνυματα ειναι δυσαρεστα και δεχομαστε συνεχως προκλησεις που μας καταπιεζουν και μας αλλαζουν τα δεδομενα της καθημερινοτητας μας, ξεχναμε να πουμε ευχαριστω στη ζωη.Και επισης ξεχναμε να την προστατευσουμε και να την παμε στο πιο ψηλο της σκαλοπατι,γιατι αυτο της αξιζει.

Η ζωη ειναι ομορφια,ειναι συγκινηση,ειναι παθος,ειναι μια περιπετεια που καλουμαστε ολοι να την ζησουμε ο καθενας με τον δικο του τροπο.Το πως επιλεγει ο καθενας να ζησει την προσωπικη του περιπετεια,ειναι και ο καθρεφτης της ψυχης του και της σκεψης του.Και ειναι εν ολιγοις ιδιωτικη του υποθεση.

Σε ενα πραγμα ομως πιστευω οτι θα συμφωνησουμε ολοι.Η ζωη σου δεν επιδεχεται εκπτωσεις,φτηνες λυσεις επιβιωσης,αναιτιες υποχωρησεις και συμβιβασμους.

Γιατι η ζωη εχει χρωμα και ειναι ερωτας.Και οπως καθε μεγαλος ερωτας ερχεται μονο μια φορα και σε σφραγιζει, ετσι και η ζωη σου ειναι μια και μοναδικη και ειναι προσωρινη.

Τιποτα δεν σου χαριζεται.Καθε μερα ειναι ενας αγωνας για την επιβιωση,μια πορεια για να πετυχουμε το στοιχημα.Ενα ονειρο που συμμετεχουμε σ'αυτο χωρις περιορισμους.Ζησε τη ζωη σου ετσι οπως ερχεται και ασε να σε παρασυρει η αληθεια της στο μεγαλο ταξιδι της γνωσης.
Και κυριως μη μασας.Σε καθε σταθμο καραδοκουν οι σειρηνες για σου χαλασουν τα σχεδια,αλλα ο παραδεισος σου εισαι εσυ και ξερεις να φερνεις τα πραγματα στις δικες σου διαστασεις.

Οτι σε χαλαει βρες τη δυναμη να το αλλαξεις και ασε τις εμπειριες να σε κατακλυσουν.Ακομα και οι δυσκολιες ειναι θειο δωρο.Ειναι μια ευκαιρια να παλεψεις,μια προκληση να δεις τα πραγματα με ψυχραιμια και να επανεξετασεις τις σχεσεις σου με τους ανθρωπους γυρω σου.Τιποτα δεν παει χαμενο τελικα.Μαθε απο τα λαθη σου και μην ξεχνας οτι για ολα ερχεται καποτε το πληρωμα του χρονου.Ο χρονος ο μεγαλος κριτης ειναι αυτος που πολλες φορες ειναι αρωγος στις δυσκολιες,αρκει να εχεις την υπομονη να περιμενεις.Αλλωστε ο Σοπεναουερ ειχε πει πως "οι πιο μεγαλες δυσκολιες υπαρχουν εκει που δεν τις ψαχνουμε".Και επειδη το περασμα του χρονου κρυβει παντα το προσωπικο μας αποτυπωμα ας φροντισουμε να τα εχουμε καλα με τον εαυτο μας,γιατι αν εμεις νοιωθουμε καλα,μπορουμε να ελπιζουμε οτι και καποιοι αλλοι κοντα μας θα ειναι καλα και θα μας αγαπουν με τον ιδιο τροπο που το κανουμε κι εμεις.

Τελικα τι ειναι ακριβως η ζωη;

Ενα ταξιδι μοναδικο με προορισμο την δικη σου Ιθακη;

Ενα παραμυθι με δικο σου περιεχομενο και το τελος που επιθυμεις;

Η μηπως ενα παρτυ διαρκειας με ξεφρενους ρυθμους,χρωματα και ηχους που σε μαγευουν;

Το τραγουδακι αφιερωμενο.

"Οτι αξιζει ποναει κι ειναι δυσκολο"

Ο ΥΠΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟ

2010-06-02T09:51:00.012+03:00

Θαυμαζω τους ανθρωπους που μπορουν και κοιμουνται ευκολα.Οση κουραση και ναχεις παιρνεις εναν υπνακο,χαλαρωνεις και μετα εισαι παλι ετοιμος να τρεξεις για τις δουλειες σου.

Εγω απο παιδι ειχα προβλημα με τον υπνο.Και θυμαμαι οτι ενιωθα δυστυχισμενη οταν τα μεσημερια,κυριως του καλοκαιριου, με κυνηγουσε η μανα μου για να κοιμηθω.Εστεκα σε μια γωνια και περιμενα με αγωνια ποτε θα ξυπνησουν οι αλλοι για να νιωσω παλι ελευθερη.

Οταν αρχισα να δουλευω και επρεπε να ξενυχταω για καλο σκοπο το μαρτυριο μου ολοκληρωθηκε.Δεν μπορουσα να ξεκουραστω ουτε πριν,αλλα ουτε και μετα.Και δεν καταφερα να το συνηθισω ακομα και μετα απο τοσα χρονια.

Ο υπνος ειναι φαρμακο,θεραπεια του κορμιου και του νου.Δυναμωνει τη μνημη και κανει καλο στο δερμα και στο νευρικο σου συστημα.Οσο εισαι αφημενος στην αγκαλια του Μορφεα σταματουν και οι κακες σκεψεις,το σωμα αναπαυεται και για λιγο η πραγματικοτητα σου, περναει σε αλλη διασταση.
Ασε που μπορει να ονειρευτεις κιολας οτι η κριση τελειωσε,τρωμε ολοι με χρυσα κουταλια,οι συνταξιουχοι εχουν φαρμακα και περιθαλψη,το παιδι σου βρηκε μια καλη δουλεια και σενα σου χαμογελαει μια παλια σου αγαπη και ερωτευεσαι ξανα.
Καλα το ξερω,εδω παει το"και μετα ξυπνησες",αλλα τι να λεμε ο υπνος κανει καλο.

Χτες το πρωι τελειωνω απο τη δουλεια στις 7.30 και ξεκινω για το σπιτι.Ειμαι πτωμα με ελαχιστο υπνο και αυτη τη φορα θελω οσο τιποτα να ξεκουραστω.
Μολις φτανω κανω μερικα τυπικα και αποφασιζω να παω για υπνο.Εδω αρχιζει η μαχη με το στιφογυρισμα.Ζεσταινομαι,ιδρωνω,τσουζουν τα ματια μου,ποναει ξαφνικα ολο μου το κορμι αλλα ο λυτρωτικος υπνος δεν ερχεται με τιποτα.Τι κακο εχω κανει θεε μου, σκεφτομαι και ακομα κι ο υπνακος με αποφευγει.Νομιζω οτι καπου εδω αρχιζει ο εκνευρισμος και αποφασιζω να κανω διακοπη για διαφημισεις.Διακοπη απο το στροβιλισμα δηλαδη, γιατι τιποτα αλλο δεν μου συμβαινει.Σερνομαι μεχρι τον υπολογιστη και ριχνω ματιες στα μπλογκς.Μελισσουλα το ποστακι σου πολυ με συγκινησε και ετσι αρχισαν και ολες οι σκεψεις.Δεν ειδα το σηριαλ γιατι μολις ειχε αρχισει εγω εφυγα για τη δουλεια αλλα απο οσα γραφεις καταλαβαινω.

Ξαναρχιζω την προσπαθεια να κοιμηθω και γρηγορα καταλαβαινω οτι ειναι ματαιος ο κοπος.Ποσα προβατακια πρεπει να μετρησω ακομα.Σε λιγο θα βελαξω εγω η ιδια.

Αφηστε που λενε οτι ο κακος υπνος παχαινει κιολας.Γιατι οι ερευνες εχουν δειξει οτι οι ανθρωποι τρωνε μετα, κατα μεσο ορο 550 θερμιδες η 22% περισσοτερες απο το κανονικο.Ευτυχως που ο υπνος ειναι ιδιωτικη υποθεση και δεν χρειαζεται να τον αγορασουμε γιατι καποιοι θα πληρωναν πολυ ακριβα τη γλυκια συνηθεια.

Αχ ας ακουσω ενα τραγουδακι να ξεχαστω λιγο και ελπιζω η μαχη μου με τον υπνο να ειναι νικηφορα τελικα γιατι δεν με βλεπω καλα.

Καλο μηνα σε ολους και καλο δροσερο καλοκαιρι η καυτο οπως το προτιμαται.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

2010-05-27T14:21:00.023+03:00

Αχ αυτη η διαθεση πως αλλαζει καθε στιγμη.Μια παιρνει την ανηφορα και χαμογελας και μια παλι κατηφοριζει σαν χιονοστιβαδα στην πλαγια.Ε λοιπον δεν γινεται αλλο,σημερα θα φορτωθουμε χρωματα και θα πουμε ιστοριες για λουλουδια.Πρωτα ομως θα ριξουμε δυο κλεφτες ματιες στο γαλαζιο της θαλασσας.Τις φωτογραφιες μου τις εστειλε η Ρουλα μας.Τις εχει τραβηξει σε μια παραλια στο βορρα και εχει ενα χρωμα μοναδικο το Θρακικο πελαγος.

Εγω παλι εχω μια αδυναμια στην παραλιακη διαδρομη που σε βγαζει στο Σουνιο.Θαλασσα, καθετα βραχια,κρυφες παραλιες,κατι ταβερνακια στη στροφη του δρομου που ολη μερα λιαζουν αλμυρο χταποδακι και μια γευση απο ιστορια στο τελος της διαδρομης.

Πηγαινα ως εκει κατω οταν ημουνα παιδι και περιμενα τον πατερα μου που εβγαινε απο το νερο φορτωμενος τα θαλασσινα του λαφυρα, σαν αλλος Ποσειδωνας.

Χταποδια,αχινους και κανενα μεγαλο αστερια που τα πλοκαμια του ηταν γεματα πεντανοστιμα χρυσαφενια αυγα.Κορυφαια στιγμη, ηταν το αρωμα που εβγαινε απο το μελανι της σουπιας,που το εψηνε σε ενα μικρο δοχειο και μετα συνοδευε την αχινοσαλατα με το λαδι και το φρεσκο ψωμι.Ετσι ξεκινησε και η μυηση μου στις θαλασσινες γευσεις και παντα νοσταλγω αυτες τις στιγμες.

Ανθισαν και οι αμαρυλλιδες στον κηπο.Αυτους τους βολβους μου τους εδωσε μια φιλη της μαμας μου και εγω τους παραχωσα ετσι βιαστικα διπλα στον πετρινο τοιχο.Σχεδον τους ειχα ξεχασει και ξαφνικα ειδα τα λουλουδια τους πριν δυο χρονια αυτη την εποχη και δεν το πιστευα.Οι βολβοι αυτοι πολλαπλασιαζονται μεσα στο χωμα και ζητανε μονο το νερακι τους.

Μια αγκαλια χρωμα ριγμενο ανεμελα στη γη να ξεκουραζει το ματι.

Να και η Σαλβια με το ξεχωριστο της χρωμα.

θελετε να μου πειτε πως λενε αυτο το λουλουδι αν το ξερετε;Μου αρεσει οταν ανθιζει,αλλα δεν κραταει πολυ.Λιγο και καλο.Προλαβα και μια μελισσουλα που ζουζουνιζε γυρω του.Ειναι σκανταλιαρα το ξερει και μονη της.

Σε πρωτοτυπη συμφωνια με το σαλιγκαρι του κηπου.

Σας αφηνω με ανεβασμενη διαθεση και ενα χαρουμενο λουλουδακι να στολισετε το βαζο σας.Κανει και για τα μαλλια μας, με ενα ποτο στο χερι,σοκολατενιο χρωμα στο κορμι και ενα χαμογελο.Πρεπει να παρουμε δυναμεις για να τα βγαλουμε περα με καθε δυσκολια.

Υ.Γ.Ρουλα αν εισαι ακομα καθισμενη στη μπλε καρεκλα διπλα στο γαλαζιο,περιμενε μας.

Μια παρεουλα ειμαστε ολοι κι ερχομαστε.Το κρασι να ειναι παγωμενο και τα λογια γλυκα.

ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ

2010-05-20T19:39:00.007+03:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σε οσους γιορταζουν αυριο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Στον αγαπημενο μου ανηψιο ΚΩΣΤΑ

Στη φιλη μου τη ΜΑΡΙΤΙΝΑ

Στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΑΣ που ηρθε κοντα μας προσφατα και την αγαπησαμε, γιατι ειναι ενα νεο κοριτσι ομορφο και χαρουμενο.

Στην γλυκυτατη ΟΡΦΙΑ-ΛΕΝΑ που την γνωρισα απο αυτες εδω τις γραμμες και ειναι ενας ανθρωπος ξεχωριστος.

Καθε γιορτη ειναι μια ευκαιρια για αλλαγη στη καθημερινοτητα.Ευχομαι σε ολους τα καλυτερα με χαμογελο και ολη την αγαπη του κοσμου διπλα τους.