ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη τη μαμα μου να κρυβει τα γλυκα για να μην τα βρει η αδερφη μου.Οσα και να ειχαμε στο σπιτι,εκεινη εβρισκε τον τροπο να τα εξαφανιζει σε χρονο ντε τε, προς μεγαλη απελπισια της μανας μου που φοβοτανε μην γινει ρεζιλι στις φιλεναδες της οταν ερχονταν για επισκεψη.Εμενα δεν με φοβοτανε κανεις γιατι ομολογω πως δεν μου αρεσουν τα γλυκα.Σπανια θα μπω στη διαδικασια να αναζητησω ενα γλυκο η να μπω σε ζαχαροπλαστειο για να αγορασω κατι για μενα.

Λιγη ζαχαρη παραπανω να εχει ο καφες μου δεν μπορω να τον πιω. Βεβαια οταν εχει τελειωσει ενα ομορφο γευμα και ο ουρανισκος εχει δοκιμασει το μεγιστο της απολαυσης και η ευχαριστηση εχει φτασει στα ουρανια,τοτε θα αναζητησω μια γλυκια μπουκια-αλλα μπουκια στην κυριολεξια-και συνηθως η γευση μου αναζηταει κατι που να εχει σχεση με σοκολατα.

Οταν λεμε σοκολατα εννοουμε ενα σοκολατακι,μια μους,αντε και μια μικρη ολοπικρη σοκολατινα.Οτι μπορει να γευτω σαν επιδορπιο,τον καθεδρικο του Μιλανου,η τον πυργο της Πιζας και τον Παρθενωνα,ουτε που ειχε περασει απο το μυαλο μου.Φαινεται ομως οτι η φαντασια και η αξιοσυνη καποιων ανθρωπων δεν εχει τελος.

Ο Ιταλος ζαχαροπλαστης Mirco Della Vecchio εχει φτιαξει εντυπωσιακα γλυκα απο λευκη σοκολατα οπου πρωταγωνιστουν τα σημαντικοτερα μνημεια της παγκοσμιας πολιτιστικης κληρονομιας.
Τα εργα του ειναι φτιαγμενα με ιδιαιτερη τεχνικη και επιμονη στη λεπτομερεια.
Ο ιδιος ειναι και κατοχος του βραβειου Γκινες,αφου το περασμενο καλοκαιρι εφτιαξε με τη βοηθεια μια ομαδας καλλιτεχνων το μεγαλυτερο γλυπτο απο σοκολατα.Προκειται για τον καθεδρικο ναο του Μιλανου,υψους εναμισι μετρου και βαρους πεντε τονων.

Η κατασκευη του Ντουομο διηρκεσε πολλες μερες,ενω η σοκολατα που περισσεψε τεμαχιστηκε σε κομματια και πουληθηκε στους περαστικους.Τα εσοδα απο τις πωλησεις δοθηκαν στα παιδια της Αιτης.

Αυτες τις μερες τα γλυπτα του Ντελα Βεκια εκτιθενται στο Χονγκ Κονγκ σε μια εκθεση με τιτλο" Chololate World Heritage" που θα διαρκεσει ενα μηνα.Δεν ξερω ποια θα ειναι η τυχη τους μετα το τελος της εκθεσης, ουτε αν τα εργα αυτα ικανοποιουν με τον δικο τους τροπο την ανθρωπινη ματαιοδοξια.Θα προτιμουσα ομως να διατεθουν και αυτα προκειμενου να βοηθησουν τους ανθρωπους που εχουν πραγματικα αναγκη.Μακαρι μια γλυκια κολωνα απο τον Παρθενωνα να γινει και παλι συμβολο ειρηνης, αγαπης, ανθρωπιας.

Η ΖΩΓΡΑΦΟΣ GEORGIA O' KEEFFE

Την γνωρισα με αφορμη μια ταινια που ειδα προσφατα και πραγματικα γοητευτηκα.

Η Georgia O'Keeffe ειναι μια απο τις πιο σημαντικες προσωπικοτητες της ζωγραφικης, γνωστη στην Αμερικη απο την δεκαετια του 20.Πειραματιστηκε με την μοντερνα τεχνη και εφερε καινουριες φορμες παραβιαζοντας τα ορια και της συνηθειες της εποχης.

Ζωγραφιζε με πεισμα και αφοσιωση αποδιδοντας στην τεχνη της χρωμα και υφος.

Η O'Keeffe γεννηθηκε στο Ουισκονσιν το 1887 και εζησε μια ταραχωδη σχεση με τον αμερικανο φωτογραφο Alfred Stieglitz ο οποιος την ανακαλυψε το 1917, οταν του παρουσιασαν τα σχεδια της.Ο Stieglitz ειχε μια γκαλερι στην Ν.Υορκη και εκεινη την εποχη ηταν σε θεση να παρουσιαζει νεους καλλιτεχνες και να τους κανει γνωστους στο κοινο.Εκει εβαλε τα εργα της χωρις την αδεια της και οταν εκεινη το εμαθε εφτασε στην Ν.Υορκη για να ξεκαθαρισει το θεμα μαζι του.Αυτη ηταν η αφορμη για την γνωριμια τους και τη σχεση που αναπτυχθηκε μεταξυ τους αν και ο ιδιος ηταν ηδη παντρεμενος.

Η Georgia O'Keefe εζησε το μεγαλυτερο μερος της ζωης της στο νοτο και κυριως στο N.Mexico.Ηταν ο φυσικος της χωρος και ενα μερος που της εδινε την ασφαλεια και την εμπνευση για να δημιουργησει.Παραλληλα αφηνε χωρο στον Stieglitz, κατι που εμοιαζε αναγκαιο για να συνεχιστει αυτη η ιδιαιτερη και πολυ απαιτητικη σχεση.
Μετα το διαζυγιο του, το ζευγαρι παντρευεται και συνεχιζει να ειναι μαζι για τα επομενα χρονια με τις συχνες αναχωρησεις της O'Keefe για το μερος που αγαπουσε.

Ο συντροφος της μοιαζει να λειτουργησε πανω της σαν κοφτερη λεπιδα γιατι αν και ειχε ομολογησει το παθος του γιαυτην, ειχε αναπτυξει σχεσεις με αλλες γυναικες παρα την μεγαλη του ηλικια.Αυτο ηταν που ειχε πληγωσει βαθεια την ζωγραφο και την εστειλε να εγκατασταθει στο νοτο για τα υπολοιπα χρονια μεχρι τον θανατο του Sterligtz το 1946.

Τα εργα της ειναι γεματα φως και αποδιδουν το χρωμα με μια δεξιοτεχνια μοναδικη

Υellow hickery leaves with daisy

Κοκκινο δεντρο,κιτρινος ουρανος εργο του 1952

Τα φθινοπωρινα φυλλα ειναι εργο του 1915

Αυτη η εκρηξη χρωματων και η συνθετικη της τελειοτητα ειναι που χαρακτηριζει την O'Keeffe.


Βlue and green music 1921

To μπλε χρωμα που καθηλωνει σε τοπιο απο το Ν.Μεξικο.

Λευκες γλαδιολες

Black place 1944

Το Μουσειο της Georgia O'Keeffe στη Santa Fe

O Alfred Stieglitz ειχε παραδεχτει δημοσια οτι η ζωγραφος ητανε η μουσα που εψαχνε στη ζωη του, γιαυτο και ειχε υποστηριξει με παθος το εργο της και ειχε φροντισει να το αναδειξει.

Την ειχε επισης αποθανατισει σε απειρες φωτογραφιες, με επικεντρο κυριως τα χερια της, που θεωρουσε οτι ηταν ιδιαιτερα εκφραστικα.

Με την τεχνη της η Ο'Keefe ειχε καταφερει να περασει την αποψη της μοντερνας τεχνης απο την Αμερικη στην Ευρωπη.Κατι που ηταν εντελως απιστευτο σε μια εποχη οπου συνεβαινε ακριβως το αντιθετο.Αλλωστε ειναι επισης σπουδαιο οτι το Μητροπολιτικο Μουσειο της Ν.Υορκης ειχε αγορασει πινακα της, οταν ακομα βρισκοταν στην αρχη της δημιουργικης της πορειας.

Η O'Keeffe συνεχισε να ζωγραφιζει μεχρι το τελος της ζωης της αν και ειχε πλεον σοβαρα προβληματα ορασης.Πεθανε το 1986 σε ηλικια 98 ετων και οι σταχτες της σκορπιστηκαν στη Santa Fe.

H ταινια διαπραγματευεται την 20αχρονη σχεση της με τον Stieglitz και ηταν υποψηφια για τρεις χρυσες σφαιρες.Ο Jeremy Irones στο ρολο του φωτογραφου και συντροφου της ειναι μοναδικος.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Η μερα ειναι εντελως ανοιξιατικη.Ο ηλιος ειναι απιστευτος και ζεσταινει τις καρδιες μας.Φετος ολες οι γιορτες μαζεμενες, σαν να βιαζεται ο χρονος να παει παρακατω απαλλαγμενος απο περιττα στολιδια και συναισθηματικη φορτιση.Ολο και πληθαινουν οι ζεστες ωρες της μερες και μας φερνουν γρηγορα κοντα στο ολοφωτο καλοκαιρι.Αρχισε η Μ.Εβδομαδα σημερα και ετσι που τρεχουμε ολοι να προλαβουμε δουλεια και δουλειες, ουτε που θα καταλαβουμε ποσο γρηγορα θα ξημερωσει η Πασχαλια.Ζηλευω τρελα τις μερες που ημουνα παιδι και οι διακοπες αρχιζαν το σαββατο του Λαζαρου.Μας κρατουσαν δυο βδομαδες ξεγνιαστους,καναμε βολτες με τα ποδηλατα στην εξοχη και παιρναμε σοκολατενιο αυγο και σκαλιστη λαμπαδα.
Ητανε οι μερες οι διαφορετικες που με συγκινουσαν παντα και δεν τις εβγαλα απο το μυαλο μου.Ετσι τις κρατησα μεσα μου.Τυλιγμενες με χρωματιστο γλασο και ενα μεγαλο κομματι κοκκινο, βγαλμενο απο τις ανασες της ανοιξης, που ξυπνουσε τις καρδιες μας.
Με επιασε τωρα μια επιθυμια να ψαξω τις τρεις μερες της ανοιξης στην τεχνη.Και φερνω εδω το αποτελεσμα της προσπαθειας σαν ευλαβικο προσκυνημα.


Ο Greco ακουμπαει αναλαφρα τον σταυρο στους ωμους του Χριστου,σαν να θελει να αλαφρυνει το φορτιο του στους αιωνες.Ματια υγρα,το αιμα στο μετωπο, τα δαχτυλα συγκρατουν υπακουα.Το αναποφευκτο πλησιαζει.

Μ.Πεμπτη στην εκκλησια.Οι υμνοι φερνουν συγκινηση,το παιδι ξυπναει μεσα μας και ψαχνει αναλαφρο στις γειτονιες για τα μαβια λουλουδια που θα στολισουν τον επιταφιο.

Pieta, Αποκαθηλωση,Θλιψη,Πονος στα χερια του μεγαλου δημιουργου.

Rembrandt με πονο

Η αποκαθηλωση του Weyden στο μουσειο Prado

Ο Greco θρηνει.

Ο Carravaggio αποκαθηλωνει το σεπτο σωμα.

Περιστερια και αγγελοι στην τεχνη του Greco καθως ανοιγουν οι ουρανοι.

Η ιλαροτητα της αναστασης

Το φως που τυφλωνει τους ανισχυρους και στελνει το μηνυμα της αναστασης του πνευματος.

Ο Greco θριαμβολογει.

Η εκκλησια προσευχεται

Καλο Πασχα

ΑΘΕΑΤΟΣ CARAVAGGIO

Σε μια γωνια της Ρωμης κοντα στην P.Navona βρισκεται η θαυμασια βασιλικη S.Luigi Dei Francesi.Χτισμενη το 1518 με την εποπτεια και την φροντιδα της Αικατερινης των Μεδικων, ειναι αφιερωμενη στην Παναγια,στον Αγιο Διονυσιο τον Αεροπαγιτη και στον Λουδοβικο ΙΧ βασιλια της Γαλλιας.

Στο θαυμασιο εσωτερικο της κρυβει εκτος των αλλων τρια μοναδικα εργα του Caravaggio.

O Michelangelo Merisi οπως ηταν το πραγματικο του ονομα ξεκινησε απο το Caravaggio μια μικρη πολη κοντα στο Μιλανο και θεωρειται σημερα απο ολους τους ερμηνευτες του εργου του ο κορυφαιος ζωγραφος του μπαροκ κι αυτος που ασκησε τεραστια επιδραση στους ομοτεχνους του.

Η κοχη της βασιλικης του S.Luigi οπου βρισκονται οι πινακες φωτιζεται απο ενα διακριτικο φως που χρειαζεται λιγα κερματα καθε φορα που σβηνει σε μια μεταλλικη σχισμη, για να αναψει ξανα και να φωτισει το μεγαλειο του δημιουργου.

Ο Αγιος Ματθαιος και ο Αγγελος.

Το Μαρτυριο του Αγιου Ματθαιου

Η κληση του Αγιου Ματθαιου.

Ο σημαντικοτερος πινακας που εχει δεχτει και τις περισσοτερες ερμηνειες απο τους ειδικους.

Εικονιζεται ο Χριστος να καλει τον Ματθαιο για να τον ακολουθησει στο δρομο του θεου.

Ο Ματθαιος ηταν τελωνης,ειχε πολλα χρηματα,ισχυρους φιλους και ζουσε μια διαφορετικη ζωη.Μια μερα που ο Χριστος τον συναντησε να μετραει τα χρηματα του μαζι με τους φιλους τον καλεσε να τον ακολουθησει.Διπλα στον Χριστο φαινεται ο Πετρος και στο τραπεζι καθεται ο Ματθαιος.Ο Χριστος απλωνει το χερι του με δισταγμο,η κινηση δεν εχει καμμια ενταση,και δειχνει τον Ματθαιο,ο οποιος φαινεται να εκπλησσεται και δειχνει με το χερι του τον εαυτο του,σαν να αναρωτιεται αν ειναι αυτος που καλει ο Χριστος.Στα δεξια του Ματθαιου στεκεται ενα παιδι και στα αριστερα του ενας ανθρωπος μεγαλυτερης ηλικιας,που φαινεται αφοσιωμενος στα χρηματα.Πολλοι ερμηνευτες του εργου υποστηριζουν, οτι οι τρεις μορφες ειναι ο ιδιος ο Ματθαιος σε τρεις φασεις της ζωης του.Ενα παιδι οπως ηταν καποτε με την απορια στο βλεμμα,ο ιδιος στην παρουσα φαση της ζωης και αυτος που θα ειναι στο μελλον,παραδομενος στην λαγνεια του χρηματος.

Αν παρατηρησουμε προσεχτικα θα δουμε οτι ο πινακας χωριζεται σε δυο μερη.Στο αριστερο μερος τα προσωπα ειναι ντυμενα με τα ρουχα της εποχης του Καραβατζιο και στα δεξια τα προσωπα ειναι ντυμενα με τα ρουχα των Ιουδαιων της εποχης του Χριστου.Αυτο μας δειχνει οτι το εργο δεν τοποθετειται σε μια συγκεκριμενη εποχη,αλλα η κληση του Χριστου προς τον ανθρωπο για να ακολουθησει τον δρομο του θεου ειναι συνεχης και διαχρονικη.Ειναι η εσωτερικη αναγκη της αναζητησης και της ισορροπιας που πρεπει να ικανοποιηθει στο διηνεκες του χρονου.O δρομος που περιεχει την προσφορα,την αγαπη προς τον συνανθρωπο και στοχευει στην αληθεια.Σ'αυτη τη διαδρομη ο ανθρωπος γινεται το υπερτατο ον,με αυταπαρνηση και γνησιοτητα.

Ο Καραβατζιο ειχε την πιστη μεσα του.Ισως οχι με την εννοια της καθημερινης τυπολατρειας,αλλα σαν εσωτερικη δυναμη και αναγκη της ψυχης.

Σημαντικη ειναι και η παρουσια του Πετρου διπλα στον Χριστο,που δειχνει με τον ιδιο τροπο προς τον Ματθαιο.Ο Πετρος ειναι ο δημιουργος της πρωτης εκκλησιας και θεωρειται ο πρωτος Παπας της Ρωμης.

Πανω απο το κεφαλι του Χριστου διακρινεται ενα παραθυρο και στο εσωτερικο του ο σκελετος στο σχημα του σταυρου.Το φως διαχεεται συγκλονιστικα,φωτιζει το προσωπο του Χριστου και σηματοδοτει το περασμα απο τον θανατο στη ζωη.

Η τεχνικη που εισηγαγε ο Καραβατζιο ειναι η χρηση του "chiaroscuro",η αντιθεση φωτος και σκιας, που μοιαζει με κινηματογραφικο φωτισμο και ειναι δικη του ανακαλυψη.

Οι φωτοσκιασεις στα εργα του ειναι ενα μοναδικο παιχνιδι που σφραγιζει την τεχνοτροπια του με μια γνησια εικαστικη εκφραση.

Η λεπτομερεια στο προσωπο του Χριστου
Το μικρο αγορι που στεκεται δεξια απο τον Ματθαιο με την εκφραση αποριας στο βλεμμα,ειναι ντυμενο με τα ρουχα της εποχης του Καραβατζιο στα χρωματα του μπαροκ.

Οσο διαρκουσε η επισκεψη μας εκει,η διακριτικη συνοδεια της μουσικης απο το εκκλησιαστικο οργανο ολοκληρωνε την οπτικοακουστικη εμπειρια.

Ο Caravaggio εφυγε απο την ζωη σε ηλικια τριαντα οκτω ετων και φετος συμπληρωνονται 400 χρονια απο τον θανατο του.